Peru

Lima - boardhunting
Door suus

Op tijd vertrokken vanuit San José en met 4 uur vliegen in het vooruitzicht dachten wij dat we zeeën van tijd zouden hebben om ons te verdiepen in de Footprint South America en het blog bij te werken en en en… Nou niet dus. Wij zaten naast een Peruaans echtpaar (Tierry en Isabel) die een gezellig praatje begonnen wat de volledige 4 uur duurde. Heel veel verder dan een hostal in Lima zijn we niet gekomen. Maar dat was ook het enige dat echt nodig was. Op aanraden van Juan Carlos, die in Lima opgegroeid was kozen we voor de wijk Miraflores. Op de luchthaven aangekomen vroegen wij Tierry wat een taxi zou kosten en uiteraard werd ons een taxi tegen het dubbele tarief aangeboden. Totdat we Tierry en Isabel tegenkwamen en zij een taxibus naar de wijk Miraflores tot hun beschikking bleken te hebben, leek onze zoektocht weer op een Mission Impossible uit te lopen. (Toerist zijn is soms lastig) We kregen een gratis rit naar de wijk en bij het huis van het echtpaar kregen we een drankje en een rit naar ons hostal in de 30 jaar oude stationwagon.(goed bouwjaar) Ze vroegen ons woensdag te bellen om een sightseeing tour te doen.
Dinsdag zijn we gewapend met een hele berg tips en goede ideeën vol goede moed op zoek gegaan naar 2 surfboardjes. Van de ene naar de andere toko met taxi, lopend en een rit van een helpende surfleraar zijn we met een mooie omweg uitgekomen waar we begonnen waren, de Klimax store. Er bleek weinig keus te zijn in het genre ‘funboard’ maar we hebben allebei een mooi vliegend tapijtje kunnen vinden. De deal was gesloten en de volgende dag zouden we de boardjes op komen halen. Makkelijker gezegd dan gedaan, Kim werd ziek. Waarvan is nog steeds een raadsel, maar ze werd goed ziek. Dag 1 nog een beetje op bed hangen en filmpjes kijken. Toen we ’s avonds naar de film wilden gaan, zijn we nog even wat medicijnen gaan ophalen in de farmacia. Dat ging allemaal prima totdat Kim ineens flauwviel. Gelukkig ving ik haar op en was Netto (een van de receptionisten van het hostal, een reddende engel) er om het een en ander medisch spaans naar engels te vertalen. Met een handel medicijnen hebben we Kim weer in bed gestopt. De volgend dag leek het beter te gaan, we werden door Tierry en Isabel opgehaald om te gaan lunchen bij hun club in Barranco, de Regatta club. Dit bleek een superdeluxe, members only, alles erop en eraan sportcomplex te zijn met diverse restaurants. Na dit stukje decadentie (ik ben nog steeds onder de indruk van de 12 tennisbanen etc) is Kim even gaan liggen en heb ik buskaartjes naar Trujillo gekocht, de boards opgehaald (leve John van Klimax die mij hielp de ‘tablas’ 6 blokken naar het hostal te sjouwen), boodschappen gedaan en de tassen ingepakt. All set. Totdat Kim die avond nóg zieker werd dan de avond ervoor. Ik ben in allerijl naar het busstation gegaan om de tickets te annuleren, waar bleek dat ik net te laat was en de helft van het bedrag kwijt was…. Terug bij het hostal aangekomen bleken Kim en Netto met de ambulance naar de emergencia vertrokken te zijn. Netto belde even later om te vragen of ik naar het hospital kon komen om hem af te lossen, hij moest tenslotte werken. Daar aangekomen kreeg ik een lijst met medicijnen om aan te schaffen bij de farmacia in en om het hospital en deze zak met ingrediënten weer bij Kim af te leveren. Kim had amper door wat er aan de hand was, maar kwam een half uur later na een dubbele injectie weer met open ogen de wachtkamer inlopen. Ze riep ‘Ik ben er weer!’ en dat was gelukkig ook zo. De volgende avond is het ons toch nog gelukt om een bus te pakken en hebben we, iets later dan gepland, toch Lima verlaten.


Huanchaco
Door Kim & Suus

Huanchaco is een klein vissersdorpje aan de kust van Peru.
We hebben ons best wel gehaast om er snel te zijn, omdat we ene Sylvia en wat van haar vrienden uit Montañita daar zouden ontmoeten. Het zou een heel klein dorpje zijn met maar een paar huizen en 1 surfschool, dus we zouden ze makkelijk kunnen vinden… De afspraak was: Vraag naar Carlos (Hier in Zuid Amerika heet iedereen Carlos..), hij heeft een surfschool met een hostel erboven, naam ervan onbekend, maar heel makkelijk te vinden, dus het komt helemaal goed.
Ok.. er waren wel 10 surfscholen en niemand kende de surfschool van Carlos en die Sylvia uit Montañita konden we ook niet vinden. Dus daar zaten we dan.. In Huanchaco.. Pff.. wat moesten we daar nou weer doen?? Het kwam op ons over als een suf dorp middenin de woestijn. Nou.. het bleek echt een superleuk dorp te zijn! Erg tranquilo, maar sfeervol! Het was nog echt een vissersdorp met surfers i.p.v. andersom. In het Hostal Naylamp, wat veel te ver van de surfbreak bleek te liggen kwamen we Carl tegen, een echte Australische surfdude. Of eigenlijk liep hij tegen ons aan en bleef hij ons volgen voor de rest van de tijd dat we er waren J.We wisselden gezamenlijk naar Casa Suiza, wat wel goed gelegen was. Hij reisde alleen en via hem leerden we Diego en Noora tegen, zo zijn we met Diego en Carl naar Chicama gegaan, de langste linkergolf van Zuid Amerika, als ie werkt. Hij werkte jammer genoeg niet helemaal, maar we hebben ons er wel goed vermaakt. Vooral het uitzicht vanaf de klif naar de wereldwijd bekende break is fabuleus, het is net een machine, tot wel 5 swellines achterelkaar! In Huanchaco hebben we onze gloednieuwe Klimax boards voor het eerst uitgeprobeerd. We moesten wel even wennen, het board was korter, smaller, dunner en sneller dan we gewend zijn. Ondanks het koude water (wetsuit aan) en de uitermate pijnlijke stenen in de branding vonden we Huanchaco erg tof om te surfen! Ik heb er mijn grootste golf tot nu toe gesurfd, erg tof!
Ook zijn we met Diego, Noora en Carl naar Chan Chan (een ruïne van een volk dat voor de Inca’s leefde) gegaan. Diego is een local en hij woont samen met Nora uit Finland.
Van buiten ziet het er saai uit, maar binnen zie je erg veel mooie schilderingen of eigenlijk uitgehakte vormen, erg mooi! Het is een soort paleis met daaromheen een stad geweest, waarvan nog lang niet alles blootgelegd is. Diego had ons uitgenodigd voor een diner op de laatste avond dat we er waren en dat was erg gezellig! Een meisje, Grace, ontmoet dat eerst in Montanita heeft gewoond en nu dus in Huanchaco woont en surft. Zij kende alle mensen die wij ook kenden uit Montanita, erg grappig. Uiteindelijk ook Carlos Nacariño ontmoet, die een surfschool met daarboven een hostal had, dus waarschijnlijk degene die we moesten zoeken in het begin. Ook hij heeft in Montañita gewoond en kent iedereen daar. Ook weer heel toevallig, maar we vielen pas echt om van verbazing toen hij het had over Scheveningen… Het bleek dat hij de laatste 3 jaar een half jaar in Nederland gewoond had… En ons vriendinnetje Sabine kent. Kortom, daar zijn we nog niet vanaf ;) Ondanks dat we in Huanchaco een fantastische tijd hebben gehad hebben we het weer niet echt bont gemaakt en zijn we weer niet tot laat uitgeweest. Na al dat surfen en eten waren we zoals altijd gewoon moe en wilden we geen enkele ochtend sessie missen. Ik heb wel helemaal Jenga herontdekt, ­echt leuk! Met Carl gespeeld en toen hebben we de grootste stapel ooit gemaakt! Cool! Ja die Carl was een leuke gast, alleen kon hij ook erg klagen! We leerden van hem een nieuw woord: Winging, klagen, haha.
Verder liepen we ook nog Mitch tegen ’t lijf, een andere Aussie boy van de Goldcoast, opgegroeid met surfen en ook van hem kwamen we moeilijk af.. nee zonder dollen, het was altijd leuk met de jongens. In Huanchaco wonen ook veel Nederlanders, zo ook een Nederlandse uit Adam die een lunchzaakje, Chocolate, daar had. Ze zou er ook worteltjestaart hebben, waar wij iedere dag naar vroegen (bakker, heeft u ook worteltjestaart….) maar uiteindelijk heeft ze het nooit gemaakt toen wij er waren L. Zo begon onze zoektocht naar ‘torta de zanahoria’ (worteltjestaart). Ze had wel oma’s appeltaart, die aardig o.k. was, maar die zeker niet naar oma smaakte en al helemaal niet naar de taarten die wij bakken. Het heeft uiteindelijk nog 2 weken geduurd voordat we de carrotcake hebben kunnen vinden.. ;) Die, nou ja, we houden er over op, we bakken er zelf wel 1 als we terug zijn.
Na 5 dagen vonden we het wel weer mooi geweest en zijn we met de nachtbus naar Piura vertrokken richting de grens met Ecuador.