Peru 2010

Surfing Peru – North of Lima
Door: suus

Terwijl Kim in Montañita tot over haar oren in de surfcontest verdiept zat besloten wij (Paul en Suus) alvast naar Peru te vertrekken. Om 17hnamen wij de bus en Kim verpatste haar kaartje aan de Ierse surfleraar Tom die net als wij naar Mancora vertrok vanuit Montañita. Een klassieke route, maar zeker de moeite waard. We zijn in Guayaquil overgestapt op de nachtbus naar Mancora. Na 5 uurtjes slapen werden we bij de grenspost in Tumbes verzocht ons Ecuadoriaanse visum in te ruilen voor een Peruaans visum. Bij aankomst werden we door een douane beambte mee geloodst en ons visum werd als een razende geregeld. Vervolgens moesten we het politie kantoor in om daar wat te regelen. Wat kon hij ons niet vertellen en hij vertrok even snel als hij verscheen. We negeerden de informatie in de hoop op deze manier niet afgezet te worden en sloten als laatste aan bij de visumdientst. Daar bleek ons paspoort te modern te zijn voor de Peruaanse visumdienst en belanden we alsnog bij de politie voor een stempel. De volgende morgen werden we om 5 uur uit de bus gezet bij Mancora op de Panamericana, de weg die dwars over het zuidamerikaanse continent ligt en dwars door Mancora loopt. Mancora wordt vaak vergeleken met Montañita vanwege de ‘party atmosphere’ en de beschikbaarheid over een point- en beachbreak, maar wat mij betreft is dat de enige overeenkomst. Wat mij betreft is het gewoon een dorp op de snelweg. We vonden buiten de drukte, aan het strand een heel relaxt plekje, Estrella, met zwembad. Na een ontbijt zijn we gaan surfen en dat hebben we de dagen daarop volgend ook gedaan, eten, surfen, slapen, in t zwembad spelen, het leek wel vakantie…. De swell was 6.5 foot (ca 2 meter) wat voor mij wel aardig aan de maat was, het was ‘peddelen als een malle’ (Jan de Koning) om op de line up te komen en een flinke spoelbeurt hier en daar was aan de orde van de dag. Zoals altijd bij een pointbreak ligt de golf op een rif en de liepen we ook hier de nodige (of onnodige) cuts and bruises op. All part of the game, de glijpartij bij het zwembad daarentegen niet, maar ook dat resulteerde in 2 flinke schaafwonden zodat ik er flink gehavend bij liep. Al met al hebben we ons hier prima vermaakt, ook toen de swell bleef zakken en we eigenlijk een longboard uit onze knapzak wilde toveren. Na een paar dagen kwam Kim op zondag avond aan en zijn we de volgende dag naar een andere spot gereisd. Het was even puzzelen, maar met bergen tips van vrienden/vriendinnen, Pauls documentatie, magicseaweed en de stormriders guide kozen we voor Pacasmayo, omdat de swell weer zou binnenkomen. Na een paar uurtjes in een bloedhete (35 graden) bus dwars door de woestijn kwamen we terecht bij hostal Mirador, een echte surfershangout met veel speelgoed (trampoline, tafelvoetbal, tafeltennis enzo) en de ramen bijna dichtgeplakt met stickers. We vonden zowaar een restaurantje en zijn t water in gegaan. We konden ons voorstellen dat met een dikke swell deze spot helemaal los gaat, maar toen wij er waren waren de golven vrij klein en hadden een rare backwash. Maar de locals waren relaxt en we zijn er geweest. De volgende dag stapten we in een mototaxi (tuktuk) om ‘El Faro’ te surfen. Terwijl de buitentemperatuur rond de 30 graden lag en de zon op je gezicht brandde zaten wij gekleed in een wetsuit in de mototaxi, met de boards op het dak gebonden en reden we dwars door een niemandsland zonder weg naar een spot op 15 minuten afstand van Pacasmayo. De rit alleen al was een spektakel wat we nooit zullen vergeten, het is dat de chauffeur weet waar hij heen rijdt, want zelf verzin je het niet. We spraken met hem af dat we 2 uur later opgehaald zouden worden en daar stonden we dan, in onze wetuit in de middle of knowhere in de brandende zon. Omdat ook hier de swell weinig deed waren we na een uurtje surfen wel weer klaar met de spot en hebben we een half uur jeu de boules gedaan met stenen, waar er meer dan genoeg van liggen op El Faro. Gelukkig kwam onze mototaxi ook weer opdagen, wat op zich een hele opluchting is, als je je bedenkt dat er echt niets anders was dan zand, stenen, zee en uh, verder niets eigenlijk. We vertrokken vanwege het gebrek aan swell naar Huanchaco omdat er daar altijd wel iets te surfen valt. En zo gezegd, zo gedaan kwamen wij weer aan in het oude vertrouwde Huanchaco (spreek uit Wan-tsjakko, met een chinees accent) en namen we onze intrek in La Casa Suiza, waar een week eerder de Braziliaanse equipo voor de ASP World tour gezeten had. (Er was een WK longboard surfen in Huanchaco) Hier hebben we een paar dagen heerlijk gesurft, de swell kwam hier goed aan een groeide met de dag. Uiteindelijk zijn we niet naar Chicama gegaan omdat de juiste swell hiervoor niet binnenkwam. Wel jammer voor Paul, want deze langste linkergolf ter wereld stond wel hoog op zijn lijstje. Maar ja, zonder golven is het niet meer dan een grote afgrond in een zandbak. Hanchaco werd ook getrakteerd op meer regen dan er in jaren gevallen was, uiteraard toen wij er ook rondliepen. Terwijl de Peruanen zich niet buiten wagen zijn wij naar Trujillo gegaan om onszelf te trakteren op een filmpje. Omdat de keuze uit engels gesproken films niet groot is zijn we noodgedwongen (heel vervelend) naar de 3D versie van Avatar gegaan. De film duurt 3 uur en is echt waanzinnig mooi! Samen met Diego en Noora, een bak popcorn die groot genoeg was voor een voetbalteam en 5 nurdy 3D brillen zaten we in een megabioscoop. Echt de moeite waard. De volgende dag was een echte hangdag en het hoogtepunt van de dag was de film van de avond ervoor…. (zegt genoeg toch) We stapten die nacht in de bus naar Huaraz, wat in de Peruaanse Andes ligt.

Huaraz en Caraz
Door: Kim

Wij kwamen ‘s ochtends vroeg aan in Huaraz. We sliepen die nacht voor het eerst (en laatst waarschijnlijk ;)) eerste klas. Dat was luxe!!! Het was net alsof we in de Airforce 1 zaten, met licht beige leren brede stoelen en een slaapstand van bijna horizontaal! En Paul moest mij een paar keer roepen dat we echt moesten uitstappen de volgende ochtend, want ik bleef gewoon doorslapen J.
In Huaraz hebben we een collectivo naar Caraz gepakt. Dit is een soort klein busje, waarmee je voor nog geen 2 dollar 1,5h kunt reizen. Het was wel een leuk detail dat de surfboards op de bus gebonden werden naast de varkens en trommels en onze rugzakken. Maar ja, we konden de surfboards ook niet achterlaten ergens, dus mee moesten ze naar Caraz. Huaraz en Caraz liggen in de Cordillera Blanca, vrij vertaald ‘witte bergketens’, wat heel erg mooi is!
In Caraz had Suus een mooi hostel uitgezocht en de eerste dag hebben we lekker met een wijntje in de zon in de tuin gechilled en getekend en gelezen. Ik was inmiddels in deel 2 bezig van het hele dikke boek van Stieg Larssen, (de vrouw die met vuur speelde) een erg goed boek.
Die avond hebben we lekker in het hostel gegeten, wat prima was.
De volgende dag zijn we vroeg opgestaan, hebben we in de patio ontbeten en zijn we op weg gegaan naar het dorp Paron, vanwaar we in 2 a 3 uur omhoog konden lopen naar Laguna de Paron. Na wat te hebben onderhandeld, hebben we een taxi genomen naar het dorp. Deze rit duurde meer dan een uur!! Over een onverharde weg, best heftig, met een normale auto ipv een 4x4. Omdat de taxichauffeur ons mocht heeft hij ons zelfs iets boven het dorp afgezet, zodat we nog maar 2 uur hoefden te lopen. Nou, na 2 uur lopen waren we er nog lang niet, de hoogte had zijn invloed op onze ademhaling en hoofd, daarom besloten Suus en Paul terug te lopen en ik zou kijken of ik het meer kon halen. Ik heb uiteindelijk nog 2,5 uur moeten lopen om de laguna te bereiken! Het was helemaal geen 3 uur lopen! Ik heb een heel stuk door de bushbush gelopen, over stenen omhoog moeten klimmen en vlak langs de snelstromende rivier moeten lopen, wat best gevaarlijk was.. daarna heb ik de binnendoor weggetjes vermeden en heb alleen de weg aangehouden. Zo kwam ik een camionette tegen (4x4 jeep), die zei dat er nog een auto bij de laguna stond en ik ben op mijn laatste tandvlees naar de laguna gelopen, maar het was het wel waard! Supermooi blauw meer omringt door bergen!! En.. ik had een rit terug met de 4x4 jeep! Hele aardige mensen, die daar het waterniveau regelden van de laguna, dat nu erg hoog was, vanwege het regenseizoen. Bij de ingang van het national park hebben we Paul en Suus opgehaald en we konden helemaal meerijden tot Caraz, daar hebben we ze getrakteerd op een ijsje bij de Heladeria aan het plein, waar ze echt superlekker zelfgemaakt ijs verkochten!!
We hebben erg geluk gehad in de bergen, want het is eigenlijk het regenseizoen, maar we hebben maar 1 avond onweer en regen gehad!! Die avond viel ook het licht uit en kregen we een kaarsje om te kunnen lezen J.
We zijn nog een dag naar Huaraz geweest, om naar de markt te gaan en Suus en ik hebben daar een leuk markttasje gekocht J. Verder is het Plaza de las Armas supermooi hier, omdat je vanaf daar 23 bergtoppen kunt zien van boven de 5000 meter. Er hing nu alleen wel wat bewolking, dus we hebben ze niet allemaal kunnen zien, maar het plein is prachtig en met een beetje fantasie verzin je de rest van de besneeuwde bergtoppen er gewoon bij! En we hebben daar aan het plein de lekkerste mango milkshake ooit op! We hebben er gewoon 2 van besteld ;). En voor de 1e keer deze reis was het deze keer niet slechter in de herhaling…
De laatste dag hadden we het plan om door Canyon del Pato te fietsen, omdat we een beetje laat begonnen aan de fietstocht en er een flinke wind opstak en besloten we een stuk met de taxi te doen en ons bij de Canyon zelf af te zetten. Suus liep nog met een schouderblessure, wat het downhillen op een slechte weg niet echt een optie was, waardoor zelfs het uur fietsen nog tegenviel. We eindigden in het dorp Huallanca. Canyon del Pato is een nauwe canyon met een slechte dirtroad met veel tunnels. Dit was spannend! Er reden ook vrachtwagens en bussen overheen en de tunnels waren onverlicht en soms zo lang dat je echt niks zag als je erin reed en je hoopte dat er niet opeens een gat in de weg zat, want anders zou je je lelijk kunnen bezeren. Bij iedere tunnel galmde het dan ook, ik zie niks, ik ook niet, ik ook niet… hee heb je je zonnebril nog op. Ja maar ik kan m niet afdoen, want dan moet ik mijn stuur loslaten, hahahaha.
In Huallanca hebben we een dik uur moeten wachten, voordat we dus met een bus dezelfde weg terug naar Caraz moesten afleggen!! En dat was nog veel spannender! Stel je voor dat je tegenover een vrachtwagen staat in de tunnel en de bus achteruit de tunnel moet rijden en verder, zodat de vrachtwagen kan passeren. En omdat er gevallen rotsen op de weg lagen, moest de bus eromheen laveren, wat ook veel vakmanschap vereiste. De buschauffeur had ook een extra chauffeur ernaast zitten, die op de weg lette en de buschauffeur zelf was ook super geconcentreerd en dan de jongen die de kaartjes verkocht, keek ook nog een mee. In de bus zat ik naast een local, die me dus achteraf vertelde dat de maand februari de gevaarlijkste maand was om te fietsen in de canon, vanwege vallende rotsen! Gelukkig hadden we het toen al achter de rug.
Die zelfde avond vertrokken we met de bus naar Lima.

Surfing Peru – south of Lima
Door: Kim

In Lima aangekomen hebben we gelijk een bus door naar Punta Hermosa genomen, een surfspot ten zuiden van Lima. Hier zouden we Martin Chavez (broer van Juan-Carlos, ex collega van Suus) en Andrea Simich (meisje uit Lima dat we zijn tegengekomen in Montanita) ontmoeten. Na een heerlijk ontbijt hebben we ons door de eigenaar van het ontbijttentje, Daniel, naar een hostal aan Playa Norte laten brengen. Daniel heeft Suus en mij ook nog in zijn tuktuk laten rijden, supercool! :p
Het hostal was heel relaxt, zat vol met Braziliaanse surfers en hing van boven tot onder vol met surfposters en foto’s met handtekeningen.
Na die dag lekker uitgerust te hebben zijn we ‘s middags gaan surfen bij Playa Negra, een beachbreak, die het beste brak op dat moment. Suus bleef noodgedwongen tenenkrommend aan de kant staan vanwege een onophoudende schouderblessure en heeft foto’s gemaakt. We probeerden de hele tijd Andrea te ontmoeten, maar dat lukte steeds niet, mede omdat we geen mobiel hadden.
Toen we ‘s avonds toevallig bij restaurant Don Angelo aten, kwam Andrea aanzetten. We hadden dit restaurant genoemd, maar ze kon het hostel niet vinden. Logisch, want het hostel waar we zaten had geen naam :s.
Die avond zijn we uitgegaan in Dragon, een vette discotheek in de buitenlucht. Er speelde een hele goede band, een mix van cubaans-afrikaans en electronica. En erna een prima Dj. Wij oudjes hielden het om 3h voor gezien. Martin (die we 5 minuten gezien hebben) en Andrea gingen gewoon door met party-en. De volgende ochtend wilden we gaan surfen om 6 uur ‘s ochtends, maar 3 uur slaap bleek niet genoeg en we zijn lekker blijven liggen J.
Om 12 uur zijn we naar Puerto Viejo gereden, een surfspot ten zuiden van Punta Hermosa, daar waren hoge golven en heel clean! Vet! Eigenlijk te heftig voor mij, maar toch nog wel 2 golfjes kunnen pakken en naar buiten kunnen peddelen.
Daarna zijn we doorgereden naar het zuiden naar Cerro Azul, waar zowel Andrea als Martin een huisje hebben.
Daar waren ook hoge golven, echt heel clean ook! Vet! Alleen veel stroming. Ik heb wel een hoge golf gepakt en paar kleintjes. Voelt goed J. Suus stond nog steeds op het vaste land foto’s te schieten, wel handig, anders gebeurt het nooit, we willen altijd allemaal het water in i.p.v. kijken.
‘S avonds de moeder van Martin en Juan-Carlos ontmoet, wat een ontzettende lieve vrouw! En nog een stukje bbq meegepikt met Andrea en haar nicht.
Zondag hebben we weer gesurft, de golven waren iets lager en minder clean, maar wel weer een lekkere hoge golf gepakt J en wat kleintjes.
Wat is Cerro Azul toch een mooi plaatsje! Heel relaxed en doet me een beetje denken aan Ouddorp, qua sfeer. Hier zijn we tot dinsdagmorgen gebleven en toen konden me meerijden met de moeder van Martin naar Lima. In Lima de laatste shoppings gedaan. Suus is met Paul naar het vliegveld gegaan om hem uit te zwaaien en ik ben eerst decadent met mijn laptop naar Starbucks gegaan om te internetten J en erna naar Andrea’s huis om voor haar te koken, want die avond gingen we naar…. Beyonce!!! Yeah!! Het was zo cool!!! Ze had er zin in en gaf een hele toffe show! Compleet met danspasjes en een band die bestond uit alleen vrouwen en onze enige echte Candy Dulfer deed ook mee! Holland represent!! En dat alles in de buitenlucht met uitzicht op de woestijn! Wat is het leven toch mooi!! :D

Arequipa- Colca canon
Door: Kim en Suus

Arequipa is een stad die op de werelderfgoedlijst van Unesco staat. Het staat bekend als de Witte stad, omdat er veel gebouwd is met stenen van de Misti vulkaan, die wit zijn. De eerste dag besteden we aan nuttige dingen, de was doen, tours boeken, boodschapen doen enz. De tweede dag was een ander verhaal…
Om 2 uur ‘s ochtends de wekker gezet. Half 3 stonden we klaar, om opgehaald te worden voor de Colca canyon tour. 2:45…… 3:00….nog steeds geen bus….3:15…. Inmiddels zat er ook een amerikaans stel te wachten op de trap. Om half 4 kwam de bus eindelijk aanzetten! Wij hadden dus nog een uur langer kunnen slapen! L De amerikanen bleken andere informatie gekregen te hebben en we bleken in dezelfde bus te zitten. Maar ok, daar gingen we dan.. na veel rijden en wij slapen, kwamen we rond 9 uur aan bij de Mirador, vanwaar je condors kon zien. We hebben er een paar vanuit de verte gezien en ik had mijn verrekijker bij me, dus we hebben ze dichterbij kunnen halen! Helaas waren er niet zoveel, omdat het nu het regenseizoen is en dan zijn ze niet echt actief.. (ik zou ook binnen blijven als het regent, als ik de keuze had)
Iedereen liep hier in lange broeken en jassen en ik liep weliswaar ook met een jas aan maar ook met mijn shortje.. omdat de travel agency ons had gezegd dat je AB SO LUUT geen lange broek of iets warms mee hoefde te nemen. Het kon misschien gaan regenen, dus een regenjack was wel handig..
Ik voelde me nogal underdressed hier en suus had tenminste nog haar kuitbroek aan.. dus die was iets verstandiger geweest dan ik. Maar ja, als ze uitdrukkelijk zeggen dat het niet nodig is, wat moet je dan. Blijkbaar eigenwijs zijn want t werd heel koud later op de dag.

We vertrokken met de bus na een bezoek aan de Mirador naar het beginpunt van de trekking. We deden de eerste 2 dagen in 1, dus eerst 3,5 uur wandelen tot onze lunch en daarna verder naar het eindpunt. En ja hoor, tijdens de lunch om 15:00 stipt begon het te regenen. We hebben dus het 2e gedeelte in de regen doorgebracht!! Na de hele steile afdaling voor de lunch had iedereen in de groep al spierpijn en na lekker stilzitten tijdens de lunch en vervolgens in de stromende regen lopen voelde het niet veel beter. En het was NAT en KOUD!! Ik had wel schone kleding bij me, maar dat was een nog korter shortje en hemdje L. De temperatuur daalde tot onder de 10 graden en in het lemen hutje waar wij verbleven voelde het niet veel warmer aan. Uiteindelijk zijn suus en ik met deken en al aan de eettafel gaan zitten in de OASIS, wat dus helemaal geen oasis was, want het was koud en het regende en het was donker en alles was nat en vochtig.. Ok, er was wel een zwembad en palmbomen, maar dat zwembad was zoals je al raadt… koud.
Na het eten ging iedereen afgepeigerd slapen. De volgende dag zouden we immers 1200 meter omhoog lopen, start om 5 uur en zonder ontbijt, want dat valt zo zwaar als je nog omhoog moet lopen, meende de gids. We kregen wel een kop thee met coca bladeren, waardoor we geen honger zouden krijgen. Gelukkig was iedereen zo verstandig om wat snacks mee te nemen, voor het geval dat. Dit was duidelijk zo’n geval dat. Suus had het slim aangepakt om met een muilezel de klim te doen, ze had veel meer last van de hoogte dan ik. Ik ben met de rest van de groep omhoog gelopen, en dat ging eigenlijk verrassend goed! Na 2,5 uur was ik boven J. En wie denk je dat ik tegenkom?! Een meisje dat ik nog ken uit Dordrecht!! In Soon van het roeien :D. ja dat was dikke pret, gegevens uitgewisseld, helemaal leuk. Vervolgens zijn we gaan ontbijten in het dorp en hebben we onze kleding in de zon te drogen gelegd, want de zon was weer gaan schijnen. Vervolgens zijn we naar Chivay gereden waar we een uurtje mochten baden in de Hot Springs. Het was precies wat onze stijve spieren nodig hadden en het uurtje was zo voorbij. Vervolgens hebben we gelunched en zijn we lang onderweg geweest naar Arequipa. Die avond hebben we een beetje gehangen, gemaild en gelezen in diverse cafeetjes totdat we echt niet meer konden en daarna heerlijk in een warm bed geslapen. De volgende dag ging de wekker weer vroeg. zucht

Raften

De volgende dag werden we stipt om 8 uur opgehaald voor het raften. Bruno, die we kenden van de Colca tour, ging met ons mee.
We zijn naar de Chili rivier gereden (chili = koud in quechua, bergtaal in deze omgeving) en daar hebben we ons opgetuigd met heel veel gear en kregen we een veiligheidsuitleg.
Suus en ik zaten met de 2 mannen in een boot met de Spaanstalige gids Royer en dan was er nog de meiden boot, met de Engelstalige gids. En wij waren echt goed bezig! Teamwork, goed samen roeien en het was echt leuk om te doen! En niet zo boring, zoals die ene keer raften in de pyreneeen, wat ik eens heb gedaan. Het was level 3, dat is gemiddeld. Er was zelfs een stukje level 4, waar iedereen bij moest uitstappen, maar omdat de gids mijn ogen zo mooi vond, mocht ik mee dat level 4 stukje af, supertof! En spannend! Als laatste zijn we nog van een hoge rots afgesprongen, echt hoog! 6 of 8 meter ofzo, zo’n typisch geval van, oh, van bovenaf is het toch een stuk hoger dan ik dacht… tsja, gewoon gaan!!
Na dit alles waren we rond half 1 weer terug in ons hostel. Wij gaan zeker nog een keer level 4 raften! Ook Suus vond het helemaal te gek!! Kortom, stoked om te gaan raften! Nu schijnt het dat er vlakbij Cusco, Peru een level 4 rivier ligt en laten we nou net nog naar Cusco moeten voor de Machu Picchu…. Grijns…

Op naar Bolivia, via Puno
Door: Suus

Die avond hebben we met de meiden uit Zaandam nog wat gegeten en gedronken en om 01h ’s nachts zouden we de bus naar Puno nemen. Wij waren keurig op tijd op het busstation maar de bus was dat helaas niet. We moesten 2 uur wachten, wat we, net als alle andere gestrande toeristen doorbrachten al half slapend op stoelen en banken of de vloer. Helaas kwamen wij te laat in Puno aan om direct een bus te nemen naar Bolivia, zodat we noodgedwongen in Puno moesten blijven. Toen we ons er overheen hadden gezet dat het niet meezat hebben we een ticket geboekt voor de bus later die dag, dumpten we onze bagage op het station en bekeken we de stad. God zij dank mochten we later die middag weer weg. Het uizicht op het Titicaca meer was prachtig, maar de stad zelf is vies, lawaaiig en ongezellig. We keken uit naar de busrit om het meer heen naar de Boliviaanse kant richting Copacobana. De grensovergang liep gesmeerd en voor we het wisten waren we op Boliviaans grondgebied, op naar een nieuw avontuur.