Colombia 2010

Colombia

Bogota
Door: suus

Na een 36 uur durende busrit vanaf Montañita via Guayaquil en Tulcan kwamen we aan bij de Ecuadoriaans-Colombiaanse grens. Ook deze grensovergang leverde geen enkele problemen op. Aan de Colombiaanse grens wisselden we een paar dollar bij een geldwisselmannetje en namen wij een taxi naar Ipiales, het dichst bijzijnde dorp om daar een bus te pakken naar Bogota. Al snel bleek dat de pinautomaten niet erg sterk vertegenwoordigd waren en onze dollars niet veel betekende in Colombia. Ons probleem werd tijdens een van de stops opgelost in Pasto, zodat ook wij wat konden eten. In een typische Colombiaanse en-route vreetschuur aten we rijst met kip en bonen met cola. (Onze standaard maaltijd tijdens busreizen) Onderweg kregen we de meest beroerde films voorgeschoteld, ik noem maar ‘Drag me to Hell’ midden op de dag, een bijzonder slechte horror film in een bus waar ook kinderen zaten. Omdat ik een enorme liefhebber ben van horrorfilms heb ik mijn boek maar uitgelezen terwijl Kim af en toe rechtop in haar stoel zat en mijn arm greep. Er was eerlijk gezegd geen ontkomen aan, we zaten op de eerste rij en het geluid stond zoals meestal, snoeihard. Na zogezegd 36 uur in een bus kwamen wij aan in Bogota waar het frisjes was na een paar weken strandtemperaturen. De hoogte en de kou zorgden ervoor dat we na een pizzaatje snel terug naar het hostal vertrokken waar we onze koude voeten (op slippers lopen terwijl het buiten 10 graden is…) aan het haardvuur konden warmen en met een kop thee onze volgende bestemmingen uitzochten. Onze Bogota insiders Julian en Alejandro kwamen met een aantal tips voor de volgende dag zodat we een goede indruk van de stad kregen. In het district Candelaria was veel urban-street-art, d.w.z. veel erg goede grafitti! We hebben erg veel foto’s gemaakt. Vervolgens zijn we met een gondel naar het hoogste punt van de stad gegaan, de Montserrat. Vanaf hier kon je de hele vallei zien waarin Bogota gebouwd is. Het uizicht was erg mooi, jammer dat er veel smog boven de stad hangt. We probeerden het nationale gerecht, Tamal (soort stoofpot) met een warme chocolademelk (geen combinatie, maar zo hoort het). De volgende dag bezochten we het grootste Goldmuseum van Colombia waar we na 2 uur nog niet uitgekeken waren maar het wel gezien hadden. Als laatste liepen wij niets vermoedend op aanwijzing van de bewaker een ronde kamer in en voor we het wisten gingen de deuren dicht en het licht uit. In de kamer klonk een soort exotisch gezang en de lampen in de glazen vloer en gingen aan en uit op het ritme van de muziek. De gouden sieraden in de vloer en wand werden verlicht maar we hadden geen tijd om een kijkje te nemen wat er precies tentoongesteld werd. Gedesorienteerd en met een groot vraagteken op ons voorhoofd keken we elkaar aan en konden we met moeite onze lach in houden. Even plotseling als de deur dicht ging opende deze ook weer en mochten we het museum verlaten. Schouderophalend verlieten wij het museum en vertrokken we richting het busstation om een bus te pakken naar Cartagena, 24 uur van Bogota vandaan.

Cartagena
Door: suus

Onbeschrijfelijk mooi.
Daar kom ik niet mee weg ben ik bang.
OK. Zoals gewoonlijk duurde de busrit lang en waren de films slecht. Hoe lang de rit zou duren bleef een vraag tot het moment dat we arriveerden in Cartagena. De ene persoon zei 24h de volgende 22 en de laatste 18. Kim was volledig van 18 uur uit gegaan en met die informatie had ze het hostel laten weten dat we ’s morgens vroeg zouden aankomen in Cartagena. Dat was ook meteen de laatste keer dat ze van het gunstigste geval was uitgegaan want niets bleek minder waar. We kwamen uiteindelijk om 13h aan in het warme klamme hostel dat Casa Vienna heette. De portier deed het hek open en riep onmiddellijk om, Kim y Susanna are here! Het mocht duidelijk zijn dat de 3 mails die Kim verstuurd had toch indruk gemaakt hadden. We kregen een dorm toegewezen waar we met 6 anderen sliepen en zoals vaker, weinig loopruimte was, naast alle bagage die her en der verspreid door de kamer lag. We ontmoetten 2 andere langdurig op reis zijnde dames, die beide alleen reisden. 1 Chica uit New Zealand die na 3 maanden eigenlijk al blut was en van plan was 1,5 jaar weg te blijven en een meisje uit Duitsland die alles een stuk beter voor elkaar had en pas 19 was. Ze was van plan om alleen vrijwilligers werk te gaan doen, maar besloot toch te gaan reizen en wat minder vrijwilligers werk te doen. Begrijpelijk als je weet dat je meestal moet betalen om vrijwilligerswerk te doen, wat erg tegenstrijdig is, als je het mij vraagt.
Cartagena’s oude centrum is grotendeels ommuurd door een enorm dikke vestingswal. Op een aantal plaatsen kun je de muur op- en aflopen zodat je vanaf de muur een overzicht hebt over de gekleurde huizen, kerken en museums en uiteraard over zee. In het koloniale centrum stikt het van de fotogenieke gebouwen, allemaal prachtig gerenoveerd en geschilderd in de meest vrolijke kleurtjes die je je kan indenken. We hebben hier dan ook enorm veel foto’s gemaakt. Zoals altijd was ik gefocust op ‘oude deuren’ en Kim op ‘authentieke tegeltjes’. We kunnen allebei inmiddels een waardig fotoboek uitgeven op deze gebieden. Interesse? Bel: …….
De meest frappante gebeurtenis in Cartagena was dat we in een restaurantje zaten en opmerkten dat het in een Nederlandse stad ook prima tot zijn recht zou komen. Toen de eigenaresse binnenkwam merkten we ook dat ze ‘het nederlandse, pittige werktempo’ wel in zich had. Toen ze aan een blanke man vroeg “Tienes un aansteker” concludeerden we dat ons instinct nog steeds werkte. Zij, colombiaanse en hij, nederlander waren net een restaurantje in Cartagena begonnen, nadat ze een aantal jaar in Nederland hadden gewoond…. J
Na 2 dagen fotograferen, eten, drinken en wat shoppen zijn we doorgereisd naar Taganga. We hebben overwogen om in Santa Martha te verblijven, maar deze badplaats had meer weg van een Salou (aan de spaanse costa) dan een idyllisch dorpje aan zee, dus verdween al snel van de ‘must-see-spots in Colombia’.


Taganga
Door: Kim

Na 2 hele mooie steden, Bogota om zijn graffiti en Cartagena om zijn koloniale gebouwen, besloten we om nog aan de Caribische kust te chillen. Alleen hebben we hier voor het eerst te maken gehad met de vakantiedrukte, omdat de Colombianen de eerste 2 weken van januari vakantie hebben. Dat was jammer, want Taganga is eigenlijk een heel mooi rustig vissersdorpje gelegen in een mooie baai. Hier zijn we 3 dagen gebleven en hebben we voor het eerst in lange tijd he-le-maal niks gedaan J. Het mooie strand Playa Grande, ligt in een baai naast die van Taganga. Je kunt erheen lopen en het is een mooie wandeling. Alleen lag er nu zoveel afval langs het pad! Dat was echt zo erg om te zien! (en ruiken) Hier in Zuid-Amerika snappen ze echt niet dat je afval moet weggooien in de vuilnisbak, dat als je een plastic flesje op de grond gooit, dat die er over 2 jaar, maar ook over 20 jaar nog ligt. En toen we na een half uurtje aankwamen op het mooie strand, lag het VOL met mensen. Gelukkig kon je doorlopen en daar vonden we een baaitje met bijna geen mensen. Dus konden we toch nog van onze rust genieten.
Maar Taganga was dus eigenlijk een beetje een tegenvaller. Dit had naast de mensen ook te maken met het hostel waar we zaten. Het eerste hostel was op zich ok, alleen de badkamer was vies en het gezin wat toezicht hield was niet sociaal, bijzonder traag en ongeïnteresseerd. Dit was jammer, want we zaten in Casa Divanga, terwijl Hostel Divanga, van een franse familie een veel beter imago uitstraalde! En mooier was! We zijn toen naar een cheap-ass hostel gegaan, omdat we dachten dat we toch veel buiten zouden zijn, maar uiteindelijk hebben we veel tijd doorgebracht in het hostel, omdat Suus de laatste 2 dagen hier ziek was. (*We sliepen de eerste nacht noodgedwongen in een kamer met 10 –tot diep in de nacht feestende-mannen; een kamer met maar 1 raam, een miljoen muggen, zonder klamboe, zonder loopruimte en een temperatuur die ver boven de 30 graden uitkwam, ik zeg je, het was een HEL om er ziek te zijn. Aldus Suus)
We hebben wel een hele leuke Hollander ontmoet die al 6 jaar in Bogota woont en daar nu op vakantie was, Sander. Hij is oa een volkswagenbusjes handelaar en is nu bezig een huis en stuk grond in Taganga te kopen. We hebben ook lekker gegeten in Taganga, aan het strand en bij Casa Felipe, waar een hele goeie Nederlandse (!) kok werkt. Alles wat hij maakt is lekker maar de filet Mignon is echt het beste!

Jut en Jul en de verloren stad
Door: Kim

Maandagochtend om half 9 werden we opgehaald door het Turcol busje om naar het vertrekpunt van Cuidad Perdida te rijden. Alles ging weer lekker rustig aan, op z’n colombiaans, en nadat we 1,5h gewacht hebben in Santa Martha, vertrokken we dan eindelijk om half 11 richting Memay, het startpunt van de tocht. We zaten eerst 2 uur op de snelweg voordat we nog een uur over een gigantisch hobbelige weg omhoog moesten rijden naar Memay. Deze rit werd gedaan met een junglebusje, dat betekent een open bus, 3 rijen met bankjes achter elkaar, waar je met 5 tot 6 man naast elkaar moest zitten. En je ‘zitspieren’ tot het uiterste getest worden.
In Memay kwamen we erachter dat niemand purificatie tabletten had meegenomen voor het water tijdens de tour, zowel de gids als de deelnemers aan de tocht. Ons was verteld dat alles inclusief zou zijn! Gelukkig hebben we er toen toch een paar kunnen verkrijgen… maar die werden pas gebruikt als je erom vroeg. Er werd gezegd dat het water in de dorpjes veilig was om te drinken, hier werd ook de limonade van gemaakt die we tijdens de maaltijden kregen. Omdat Suus nog niet fit was en de gids nadrukkelijk had gevraagd om om deze reden te zorgen dat er veilig water beschikbaar was werd ze op dag 3 ziek van het ongezuiverde water.
De tocht was zwaar, maar zo mooi! Het was het helemaal waard! Je klimt eerst 3 dagen omhoog via dalen en bergkammen tot 1200 meter, en daar ligt de Lost City. Onderweg slaap je in hangmatten of op matrassen en je ziet diverse natuurlandschappen. Ook veel natuurlijke zwembaden met rotsen waar je vanaf kunt springen en wij hebben natuurlijk van alle mogelijke rotsen afgesprongen J. Heel veel mooie vergezichten, rivieren oversteken en ook echt klimstukjes over grote rotsblokken heen of met afgronden, best gevaarlijk, maar dat zorgt nou juist voor het ‘Indiana Jones gevoel’! En als je dan na 3 dagen aankomt bij de 1200 traptreden die je naar de verloren stad brengen, dat is zo’n impressionant gevoel! Midden in de jungle, met mos begroeide traptreden, die je dan omhoog leiden naar ronde rotspartijen op verschillende hoogten. Ja, dat is onbeschrijfelijk mooi! De middag toen we aankwamen hing de stad in de mist, wat het erg mysterieus maakt. Deze stad behoorde tot de Tayrona stam. Zij waren rijk en hadden veel goud. Al het goud ligt nu voornamelijk in het goudmuseum in Bogota. Ik weet niet precies waarom de stad uitgestorven is geraakt, want de conquistadores (spaanse veroveraars, zoals Columbus) hebben de stad nooit ontdekt. Pas in 1973 is het bij toeval ontdekt door 2 locals, die zich bezig hielden met opgravingen. De verloren stad is officieel door de staat erkent in 1976. Dus het bestaat nog niet heel lang, deze route en dat maakt het wel heel bijzonder. We zijn ook 1 van de laatste toeristen die in de verloren stad hebben geslapen, want ze openen binnenkort cabañas net buiten de stad aan de overkant van de rivier.
We hadden een hele leuke groep en gids. We kwamen onderweg nog 2 groepen tegen, maar onze groep was het leukst, meest geïntegreerd, iedereen liep samen op en kletste lekker met elkaar. ‘S-avonds deden we kaartspelletjes zoals 31-en en shithead. Onze groep bestond uit 7 meiden en 3 jongens, waarvan 2 stellen. De laatste avond was hilarisch! Alleen Suus en ik deden de route in 5 dagen, de rest in 6, dus op onze laatste avond gingen we 31-en en de winnaar mocht dan elke keer een regel verzinnen. Dus we eindigden uiteindelijk dansend op de tafel door de rum en aguardiente (soort anijslikeur uit Griekenland), dieren geluiden namakend en gedaanteverwisselend, de avond. Heel erg grappig! :D Onze gids, Daniël deed ook mee met dit kaartspel en hij was ook zo grappig. Suus lag helaas ziek op bed toen.
De volgende dag moesten we vroeg opstaan en gaan lopen, maar we hebben 2 dagen gelopen in minder dan 6 uur inclusief een pauze van 20 minuten! En dat terwijl Suus ziek was! Ik was helemaal trots op haar. Toen waren we nog maar pas in Memay en moesten we nog eerst een uur over de hobbelige weg, (wel een Iguana zien lopen over de weg!!) en daarna 2 uur naar Tatanga, in een 4x4 jeep die half uit elkaar viel. Maar op de voorkant stond wel een glimmend paard op 3 poten nog steeds overeind en Suus en ik vroegen ons steeds af waarom die er nog opstond en niet allang eraf gevallen was en ook hoe het kan dat ie nog zo glimmend was. Het zal we iets te maken gehad hebben met het Maria beeldje dat op het dashboard gelijmd zat….
Terug in Taganga hebben we de zonsondergang gezien, Sander bij toeval weer ontmoet en met hem heerlijk gegeten bij de Nederlandse chefkok bij Casa Felipe, zoals we de eerste keer ook hebben gedaan en toen lekker gaan slapen. De volgende ochtend hadden we een vlucht van Santa Martha naar Pasto. Dit scheelde ons 45 uur bustijd! :o, Dus je kunt wel indenken hoe blij we waren met deze vlucht. Het vliegveld van Santa Martha is zoooo relaxed! Het hele gebouw is open, zonder muren en we hebben letterlijk een drankje op het terras gedaan aan het strand! Er stond natuurlijk wel een hek omheen, maar het was wel aan het strand! Alles was ook heel relaxed daar. Toen via Bogota naar Pasto gevlogen. Het laatste vliegtuig was weer zo’n tof toestel met 2 propellers, zoals we ook hadden vanuit Lago Agrio in Ecuador, alleen had deze meer zittingen.
In Pasto hebben we de bus naar Ipiales genomen, daar waren we al om half 5 en daar was het koud!

Ipiales:
Door: Suus

We hebben hier gewoon sokken moeten kopen, omdat al onze andere sokken (2 paar J) vies waren van de trekking (ze mochten niet eens meer in de kamer). Maar, we hebben wel voor 1 dollar 2 paar hockeysokken tot boven de knie gescoord. En ik zeg je, het wordt een trend, slippers en hockeysokken! We sliepen in Pasto in een hostal wat een soort mix was tussen een museum en een jaren 80 met moderne inrichting huis. Verwarming was niet aanwezig dus we hebben voor het eerst een nacht in onze ultiemwarme slaapzakken doorgebracht. Het was 11 graden. Weer eens wat anders dan 30+. De volgende dag zijn we een kijkje gaan nemen bij de trots van Colombia, de Las Lajas cathedraal. Een kerk gebouwd op een onwaarschijnlijke plek, namelijk op een brug middenin een kloof. Er loopt een rivier onder de kerk door en vanaf een uitkijkpunt naast een waterval heb je het mooiste uitzicht op de kerk. Een scheprad zorgt ervoor dat er ‘heilig’ rivierwater gepompt kan worden waar je vervolgens je kleurrijke plastic kruiken mee kunt vullen, voor thuis. Ook wemelt het er van de stalletjes waar je allerlei kettinkjes of kaarsjes kunt kopen. Die kun je vervolgens respectievelijk om de beelden hangen of aansteken in de grot. Uiteraard hebben wij een kaarsje aangestoken, Suus voor haar opa, die deze kerk waarschijnlijk graag had willen zien en Kim voor haar oma, die haar enorm mist. (ja oma, we weten hoe je erover denkt ;) )
Na deze culturele belevenis die afgesloten werd met een miezerregenbui (weer geen regenja, poncho of paraplu bij ons, we leren het nooooooit) zijn we op de bus-taxi-taxi-bus gestapt naar Otavalo, in Ecuador.


Eindconclusie Colombia:

Zolang je in de toeristische gebieden blijft is het in Colombia VEILIG. Zelfs als je als chica alleen of samen met een andere chica reist is er niets aan de hand. Vele reizigers zeggen zelfs dat Ecuador een stuk onveiliger is. Omdat wij Ecuador zolangzamerhand als 2e thuisbasis beschouwen zijn we het hier natuurlijk niet mee eens… maar men zou wel eens gelijk kunnen hebben. Verder hebben wij naar onze mening een mooie selectie van bezichtigingen gemaakt, al hadden we de steden Medellin en Cali ook graag willen zien. Verder horen wij erg positieve berichten over de oversteek per zeilboot vanaf Taganga naar de caribische kust van Panama. Maar al met al: Colombia is een land met prachtige natuur, koloniale steden en vriendelijke mensen. Zolang je binnen de grenzen van de Lonely Planet/Footprint blijft.