K3 in Costa Rica!

San José
Lalalala leuk met z’n 3en! We zijn maandag ochtend geland en hebben de hele middag even aan onze internet verslaving toegegeven. We zitten in een leuk hostal in een minder leuke stad, San José is een inspiratieloze stad zonder stadshart of ziel. Door het vele, jonge, winkelende publiek voelden wij ons weliswaar wel thuis. We zijn op zoek gegaan naar Spoons waar we heerlijke koffie en carrotcake op hebben en we ons weer heel even in de UEB * waan­den. Na deze goddelijke traktatie zijn we op tijd richting hostal gegaan waar we gekookt en gesocialised hebben met de andere reizigers. Het reizende publiek in Costa Rica bestaat voor een heel groot deel uit Amerikanen, die hier vaak maar voor een week of weekend naartoe gaan. Het verschil met Cuba is bizar, veel verkeer, heel veel reclame en vlakbij ons hostal een Wendy’s, KFC, Mac en Taco Bell, net de USA dus. Ik zie het niet als een voordeel. De volgende dag hadden we zowaar een georganiseerde excursie, maar omdat Madeleine pas laat in de avond zou arriveren en wij niet de hele dag in de stad wilden rondbanjeren kozen we voor deze dagtour. We zijn met een Canadees en een Amerikaan (die eigenlijk uit India kwamen, allebei, toevallig) naar de Arenal Vulkaan gegaan i.c.m. een bezoek aan de natural hot springs. We vonden de excursie wel erg duur, maar ja, de kans om ’s avonds de vulkaan te zien uitbarsten (wat hij heel vaak doet) leek ons geweldig! Dat we vervolgens in een 5 sterren resort met meer dan 20 pools en een fantastische tuin terecht zouden komen hadden we niet kunnen voorspellen. We hebben een hele middag heerlijk in alle hotsprings gehangen, beesies gekeken (leguaan en kolibri’s) van de prachtige omgeving en het uitzicht genoten en van de glijbaan gevlogen op flying carpets J Feet first, head First, head first backwards….natuurlijk was dat eigenlijk het hoogtepunt!!! De vulkaan deed natuurlijk helemaal niets, maar het heerlijke diner maakte alles weer goed. Om half 12 stond Madeleine voor de deur van onze kamer, het blijft vreemd om ineens een vriendin aan de andere kant van de wereld te zien! We zijn vrijwel meteen gaan slapen, de volgende morgen waren we op weg naar Jaco.
(*UEB Urban Espresso Bar in Rotterdam)

Playa Jaco
Als je er niet móet zijn, ga er dan ook niet naartoe.
Dit was de wijze raad die we van vele Costa-Rica reizigers die ons voorgegaan waren, gekregen hebben. Het is een drukke, onaangename en onveilige kustplaats waar je als relaxte laid-back surfer helemaal niets mee kan.
Ondanks deze wijze raad hadden wij een adresje, ‘wow surf ‘van Chuck, omdat hij een relaxte deal voor een paar boards zou maken. Via Dan van Global Surf Industries was t allemaal geregeld. Maar zoals het in de surfscene gebruikelijk is regelen we dingen wel ‘ns half i.p.v. helemaal ;) In Jaco aangekomen bleek Chuck net een paar dagen in San José te zitten en had hij voor t gemak z’n cellphone uitgezet. Niemand wist van onze komst, dus we zijn een paar uur bij een relaxt koffie tentje gaan zitten wat door een Argentijns/Frans stel gerund werd. Gewapend met alle info over surfen in Costa vanuit wow (walking on water) en een heerlijk broodje, koffie, sapje en koekjes van de Argenijnse cuisine zijn we op de volgende bus gestapt (keurig aangehouden door de Argentijn) richting Manuel Antonio.

Manuel Antonio
Door de bus boven op de heuvel afgezet en met die nog steeds even zware of misschien wel zwaarder geworden tas de heuvel af gestampt naar Hostal Vista Serena, waar het uitzicht inderdaad uitermate indrukwekkend was. We dachten nog even naar het strand te gaan maar na een half uurtje lopen ging ineens de zon onder om kwart over 5! Leuk fotograferen, maar ja, dat strand ging niet helemaal lukken dus. Het bleef dus bij een relaxt avondje op het terras bij het hostal met een cuba libre, uiteraard met de ‘havana club rum’ uit, hoe kan het ook anders, Havana. In onze dorm met zo’n 20 stapelbedden en maar 1 badkamer was het gezellig druk, gelukkig waren niet alle bedjes bezet, anders ben je nooit aan de beurt om te douchen… De volgende morgen hebben we onszelf verwend met een goed ontbijt bij Milagro, waarna we de bus naar N.P. Manuel Antonio namen. (ik moet er van de meiden even bij vermelden dat toen we wilden betalen bij Milagro we op een misverstand stuitten. Wie heeft het geld? Uh, jij zou toch geld mee nemen? Nee, jij zei toch dat je geld mee had.. Goed, na met alle beetjes bij elkaar konden we nét de rekening te betalen moesten we dus teruglopen naar het hostal en weer terug naar de bushalte…. Zucht) Met een gids zijn we door het park gelopen, zodat we niets van de wildlife zouden missen. De gids had een telescoop bij zich waardoor we veeeeeel meer gezien hebben dan zonder. Capuchin monkeys, luiaards, vlinders, leguanen, hagedissen, landkrabben, wasberen, slangen en nog veel, veel meer. In het NP liggen ook een aantal stranden die op z’n zachtst gezegd idyllisch zijn. Prachtig wit zand, palmbomen, begroeide rotsformaties en een heerlijke rust. We hebben onze outdoor kleding in een boom gehangen, onze wandelschoenen in het zand geparkeerd en zijn heerlijk onder een boompje in de schaduw gaan zitten. Het water was een lekkere verkoeling na de tropische hitte van de wandeling door het park. Dat we een beetje overdressed waren viel verder niemand op, wij waren in de veronderstelling dat we dwars door het woud met machete zouden lopen, maar we hadden ook op onze slippers over het geplaveide pad kunnen slenteren. Op t strand ontstond de dagelijkes competitie van de gedeelde hobby van Madeleine en Kim , het verzamelen van schelpjes… Madeleine vond echter tussen de schelpjes ook een schorpioen! Kim kwam op me afgerend,’Snel, pak je camera, Madeleine heeft een schorpioen!!!’ Ik zag haar me tegemoet lopen met aan een lange stok een schorpioen. Er kwamen op dat moment ook net 2 kustwacht rangers aan lopen, die zich afvroegen of het klopte wat ze zagen. Het duurde heel even voordat we het allemaal doorhadden, het ding was namelijk van plastic! Whahaha, wat een grap en we waren er allemaal ingestonken! Na een paar uur vechtende heremietkreeftjes* bestuderen we onze moed bij elkaar geraapt om dit paradijselijke strandje te verlaten en zijn we weer richting Milagro gegaan voor een dinertje, in de achtertuin van dit tentje. Hier zagen we vervolgens dezelfde aapies lopen als in het park! Nou moe…. Getraint oog zeker… Daarna zijn we naar Barbaroja* gegaan om de zonsondergang daar te kijken, deze tip kregen wij van de kustwachters. En het was zoals al gezegd prachtig, een baai met op de rots een vuurtoren en een lucht in alle kleuren van de regenboog. Na de schemer betrok de lucht meteen en werden we overvallen door een tot nu toe, onovertroffen regenbui. Iedere keer als we dachten, veel harder dan dit kan het niet regenen, wisten de wolken er nog een grotere hoeveelheid water uit te persen! De regen ging gepaard met een flinke onweersdonder en bliksem die alsmaar dichterbij kwam. Totdat er een oorverdovende klapper kwam en alle stroom uitviel in Barbaroja. Tijdens de klapper keken we elkaar aan en vlogen allemaal een halve meter boven onze stoeltjes uit, alsof er een chinese duizendklapper-bom afging! Vervolgens werden er overal kaarsjes aangestoken en hebben we min of meer noodgedwongen een paar uur op het overdekte terras van Barbaroja doorgebracht. Totdat ons geduld op was en we een taxi naar het hostal genomen hebben. Niet dat we smelten van regen, maar de weg is volledig donker en een drukke verkeersweg, dat bij elkaar opgeteld kozen we voor dit luxe alternatief van een rit van nog geen 5 minuten.
(*Barbaroja betekend rode baard)

Quepos / canopying
Voordat we naar de volgende bestemming vertrokken moesten we nog even iets doen... We zijn de boom ingegaan met canopying! We werden opgehaald met een busje en gingen samen met een Amerikaanse vader en zoon op tour. Onze instructeur ‘monkey’ en zijn 2 collega’s waren onze gidsen en hulp zodat wij via 12 staalkabels van platform naar platform konden zwieren, dwars door de boomtoppen, bergen en middenin het secundaire en primaire regenwoud vlakbij NP Manuel Antonio. Het gaf een heerlijke adrenalinekick om op deze manier middenin de natuur te zijn. We hebben echt heel hard gelachen, foto’s en filmpjes gemaakt en nog dagen nagenoten van de spierpijn J

Dominical
Op naar de relaxte kustplaats Dominical. Bussie in, bussie uit, tasje mee, warm. In Dominical aangekomen hebben we onze tassen gedropt in het chille hostal Antorchas (duurde 3 dagen voordat ik die naam kon onthouden) en zijn we bij Tortilla Flats aan de tortillas en bocadillas gegaan. Deze enige lunchtoko aan het strand zat volgepakt met surfers die honger hadden en niet te ver bij hun geliefde golfjes vandaan wilden zitten. Uiteraard begon het 5 minuten na binnenkomst keihard te regenen en veranderde de zee in 1 grote klotsbak waardoor we het surfen op die dag wel konden vergeten. Wel zijn we op strooptocht voor boards gegaan en ook daarin waren we snel geslaagd. ’s Avonds in de keuken van ons hostal stonden 3 israeli’s te koken en hebben ons er van overtuigd dat wij wel degelijk honger hadden en dat we toch echt moesten meeëten. Dat ik de naam van de maaltijd niet onthouden heb zal niemand verbazen, maar het was wel erg lekker. Met de cubaanse chocolade en costaricaanse melk even een chocomelk gemaakt en daarna zijn we zoals altijd vroeg naar bed gegaan. (Als het om 5.15pm donker is lijkt het om 10 uur al middennacht, wel staan we dagelijks tussen 6 en 7 naast ons bed, want het is ook vroeg weer licht) De volgende morgen bleek er in de achtertuin een Toekan in de Papaya boom te zitten waar de japanners K+M een vracht foto’s van geschoten hebben. En terecht! Hoe vaak zit er een Toekan in je achtertuin?!
Yeay, eindelijk surfen! Board geregeld, de zee in! Ik was relaxt naar de line-up gepaddelt waar ik al snel de eerste, goede en hoge golf te pakken had. Na een paar op-en-neertjes naar de line-up kwam ik helaas op het ideale spoelpunt terecht waar ik spontaan aan het liedje ‘ademnood’ moest denken. Na 2x flink in de wasmachine gezeten te hebben was m’n hele lijf lam en kwam ik er achter dat ik 1 van mijn 3 vinnen vrijwel volledig kwijt was (rotsje). Nadat ik een nieuw vinnetje had gefixt ben ik veilig in de groene golfjes en t schuim gebleven bij Madeleine en Kim. Voor mij was het verder eigenlijk wel klaar. Het was voor ons allemaal een typische inkom dag en daarmee dus echt een dag om te vergeten. Bij het inleveren van de boards bleek de shop waarbij Kim en Madeleine hun board gehuurd hadden al dicht waar de legitimatie van Kim nog in lag. Met een telefoontje kwam een kwartiertje later de eigenaar en was dat uiteindelijk ook geregeld. ’s Avonds nog even gekookt een een Canchanchara gemaakt en wederom op tijd bed in. De volgende morgen voor de zoveelste en zeker niet de laatste keer de tassen ingepakt om naar Punta Banco te vertrekken.

Rancho Burica – Punta Banco
Door Kim:
Rancho Burica ligt aan het einde van de weg in Punta Banco. En dan bedoel ik ook echt einde van de weg, want hier houdt de weg ook letterlijk op J.
S ochtends zijn we om half 11 vertrokken uit Dominical. In Ciudad Neilly van bussen gewisseld, de andere bus stond al klaar, zoals altijd. Deze eerste rit van 4 uur was heel relaxed, we hadden alle plek en ook onze grote rugzakken konden er makkelijk naast. Maar toen moesten we opeens in een superdrukke schoolbus gaan zitten. Ik zag nog net 3 plekjes voor Suus, Madeleine en mij. Madeleine en ik werden helemaal door elkaar geschud, omdat de weg zo hobbelig was. Na een uur kwamen we erachter dat we op de band zaten :( . Toen we een plekje midden in de bus bemachtigd hadden, ging het gelijk beter met ons. In Conte moesten we nog 1 keertje overstappen op de bus naar Punta Banco. Tijdens deze superhobbelige rit weer zagen we een supermooie zonsondergang. Halverwege deze busrit moesten Suus en Madeleine naar het toilet. Ik kwam er toen achter, dat als je op je knieën gaat zitten, dat je dan meer vering hebt en dus minder last van de hobbels J, wij met zun allen op onze knieën zitten, we hebben zo gelachen!
Rond 18h kwamen we dan eindelijk aan op de Rancho, waar we meteen aan mochten schuiven voor het diner. Wat is dat een heerlijke plek! We zijn hier dan ook 7 dagen blijven hangen. We hebben 6 dagen gesurft. Helaas was de surf niet heel goed, maar we hebben ons toch erg goed vermaakt! Lekker oefenen en voor mij ook weer even inkomen, want ik had al 2 maanden niet gesurft! Maar het ontbijt en avondeten en de plek maakten alles goed. Midden in de jungle met een gigantische tuin waarin aapjes en exotische vlinders zich vrijelijk voortbewogen. En de kokkin maakte er elke dag weer een feestje van, s ochtenden met pinto, dit is een typisch Tico gerecht: rijst met bonen, maar dan lekker gekruid, zelfgebakken brood, vers fruit, gebakken banaan en gehusselde ei. S avonds allerlei lekkere gerechten, een soort mix van Nederlands en costa ricaans, waarvan de gehaktballen echt het beste waren!
Op de Rancho kun je eigenlijk alleen maar relaxen, maar ik ben altijd nieuwsgierig en vol energie, zoals sommigen van jullie al weten, dus ik heb naast relaxen ook nog de volgende avonturen beleefd: een fietsritje op een beachcruiser van 3 kwartier naar Pavones, een paardrijdtocht van 5 uur dwars door de jungle/rainforest (heel vet), naar het uitkijkpunt gelopen, een wandeling gemaakt door een natuurpark, de waterval beklommen en stukken strand afgewandeld. Gelukkig had ik Madeleine als metgezel, ook zij is altijd lekker nieuwsgierig. Suus werd helaas bijna alle dagen geveld door een venijnige verkoudheid, dus zij heeft het wat rustiger aan gedaan.
Nog even over die paardrijdtocht. Dit was echt heel bijzonder, we hebben over het strand gegaloppeerd! En heel steil bergen beklommen en afgedaald OP PAARD! Dit was spannend! Supermooie uitzichtpunten! Wow, als ik er nog aan denk, zo mooi!
We hebben daar ook leuke Nederlanders ontmoet, op de Rancho, een stel uit Rotterdam en Den Haag, die ook nog 8 maanden op reis zijn over de hele wereld en nog 2 jongens uit Capelle aan de IJssel, die lekker leerden surfen. supergezellig! Ook nog een filmavond geregeld J. Ja met pijn in ons hart verlieten we de Rancho weer, maar toch overheerste de nieuwsgierigheid naar nieuwe plekken in Costa Rica, dus dit was uiteindelijk ook goed. We hebben in ieder geval de hele Rancho Burica experience beleefd! Zeker een aanrader voor iedereen die van relaxen, mooie natuur en golven houdt ;) De lange linker golf van Pavones liet niet van zich horen tijdens ons verblijf, dus blijft op de to-surf-list staan.
PS. Ruby en Britta, super bedankt voor de gastvrijheid en de geweldige momenten (hangmatschommelen, nepkanoën, voetballen, foto’s maken, ijsjes halen en hondje spelen) met jullie kids Midas en Desa.

Via Panama naar San José?
4 uur ’s morgens, Rancho Burica is in diepe slaap. Bij K3 gaat de wekker. Ananas! Wordt er gefluisterd en met een halfbakken lachje wrijven we de slaap uit onze ogen en rekken we ons uit. De klamboe wordt voorlopig voor de laatste keer geïnspecteerd op ongedierte en opgevouwen. De koude douche slaan we ditmaal met liefde over omdat er een spin van 20 centimeter met een dik, vet, behaard, zwart lichaam zijn intrek op ons douchegordijn heeft genomen. Die willen we niet tegenkomen tijdens t douchen met een hoofd vol met shampoo. De buschauffeur is inmiddels ook wakker en heeft rochelend en rokend de andere douche in gebruik genomen. Gemiste kans. Hoofd onder de kraan dan maar en tas inpakken. Zonder noemenswaardig ontbijt stappen wij de voor de deur geparkeerde schoolbus in en beginnen wij om 5 uur ’s morgens aan onze lange busrit. In Pavones stopt de chauffeur bij de plaatselijke buurtsuper voor zijn dagelijkse koffie en zo hobbelen wij voort, mee in het dagelijkse leven van de buschauffeur. We stappen hier en daar over op een andere bus totdat we in Paso Canoa aankomen en ineens douane beambten tegenkomen. Mmmm.. zijn we dan ongemerkt de grens overgestoken gaat er door ons hoofd? Nou ja, we zien wel, het komt toch wel goed. En dat kwam het ook, terwijl alle locals hun aankopen moesten aanpakken konden wij met een lief lachje en het antwoord: “Wij zijn niet in Panama geweest” gewoon doorlopen. De bus zou echter helaas niet zoals eerder vermeld om 3 uur maar om half 6 in San José aankomen, soms valt het dus niet helemaal mee, maar zoals tijdens iedere busrit cross-country was er genoeg te zien en beleven, dus echt vervelen zat er niet bij. Aangekomen in S-J hebben we onze cooking-skills geüpgrade en zijn we na een wasje weer in een diepe slaap gevallen.

Naar de Caribische kust – Jah man…
Fijn! We mogen weer weg uit die lawaaiige stinkende stad. De overgang ‘oase van rust’ naar ‘downtown SJ’ was te groot. Dus om 10h stonden we alweer op de caribische terminal. De bus stond klaar, we gooiden onze ‘happy weekend tassen’ erin en vliegen maar… Ho stop. Nee deze bus is vol, dus je moet de bus van 12h nemen meldde de buschauffeur… Owkee. Balen, nou ja… Kim kocht kaartjes en kwam met de bekende ‘ik heb t weer geregeld smile’ terug. Hee jonges, ik heb kaartjes voor de bus van 10h, we hebben alleen geen zitplaats.. Of dat een goed idee was wisten we niet echt maar we stemden in en zo zat K3 toch nog met de ‘happy weekend tas’ in de bus van 10h. Al snel hadden we van de tassen een lounge bank gemaakt en zaten we al swingend met een ipod en vol goede moed aan de kust. De rit van 4,5 uur vloog voorbij en zo stonden we tussen de Rastas in Puerto Viejo de Talamanca. Madeleine en Kim vonden een leuk optrekje bij een Duits echtpaar, genaamd Vista Verde. Na een rondje in het dorp zijn we geland bij de plaatselijke beste pizzabakker. Dit bleek een rasechte italiaan te zijn die, vreemd genoeg, zelfs in het bezit van parmaham en rucola was! Aangename verrassing! De volgende dag hebben we fietsen gehuurd bij ‘het beste fietsenverhuur bedrijf surfrentals’. De canadese eigenaar verzekerde ons dat we bij het beste, wellicht iets duurdere bedrijf waren en dat we zeker moesten gaan snorkelen. Je voelt ‘m al aankomen, het viel een beetje tegen. Op onze 3 beachcruisers zijn we naar Manzanillo vertrokken, waar we even rondgekeken en gegeten hebben. Toen we weer wilden vertrekken bleek dat we van 1 van de sloten niet de passende sleutel hadden. Natuurlijk geloofden we Kim niet en probeerden we iedere sleutel op het betreffende slot (zo’n krulslot, heel jaren 90 maar werkt blijkbaar wel), met als conclusie: op slot, zonder sleutel. Na even rondvragen, zonder succes bij de plaatselijke, uitermate ongeïntresseerde bevolking kwamen we Ben op de scooter tegen. Deze ADHD Canadees (wederom!) hielp ons uit de brand, toverde ergens een flinke betonschaar vandaan en ons probleem was in no-time opgelost. Hij boodt ons een colaatje aan om onze shittyday goed te maken. Hij vertelde ons over het uitkijkpunt van het National Park van Manzanillo en samen met een Noorse backpacker en Ben zijn we naar het uitkijkpunt gelopen. Toen Kim en Madeleine op schelpenjacht gingen ben ik met de heren naar t punt gegaan. ’t Uitzicht was prachtig, vanaf een rotsformatie met links en rechts witte palmenstranden met een regenwoud op de achtergrond. Na een paar minuten zag ik een man recht voor de point in het water liggen wild zwaaiend met zijn armen. Hij was door de stroming vanaf de baai meegezogen en recht voor de rotsformatie beland. Ik riep dat hij rustig moest blijven en zich door de stroming mee moest laten voeren naar de andere kant van de rots en vooral niet er tegenin moest gaan zwemmen. Hij riep okay en bij de volgende golf was hij verdwenen. Er schoot op dat moment van alles door mijn hoofd; Waar is hij? Moet ik er achteraan? Komt dit wel goed? Maar tegelijkertijd wist ik dat de stroming, het rif en de messcherpe rotsen mijn kansen niet erg groot zouden maken. Ben en de Noor waren op dat moment op het andere strand… Godzijdank kwam de gast weer boven en riep al lachend en proestend: Sorry about that! Waarop ik antwoordde: Don’t be sorry, you almost got yourself killed, what where you doing out there? Het bleek dat de amerikaanse Microsoft programeur dacht even een stukje te gaan zwemmen. Bizar! Dit was echt bijna de laatste plek waar ik lekker zou gaan zwemmen, maar goed, ik weet weer niets van programma’s schrijven. Nadat Kim en Madeleine met hun schelpen collectie het punt bereikt hadden zijn we weer vertrokken. De fietstocht verliep voorspoedig, bergje op, bergje af totdat Madeleines ketting eraf vloog. Het nadeel van een fiets met terugtrap rem is dat deze niet werkt als de ketting eraf ligt. Wat dus inhoud dat je gewoon keihard rechtdoor gaat… Gelukkig bereikten we een redelijk vlak stuk en kon ik rennend met m’n fiets aan de hand haar stuur pakken en stoppen. Geweldig. Weer wat mis met de fiets. Met instructies van ‘fietsvakantie-Kim’ lag de ketting er in no-time op en vervolgden we met zwarte handen onze weg. Na een stop om een overstekende schildpad terug het moeras in te zetten kwamen we tot de conclusie dat we never nooit op tijd bij de fiets-canadees zouden aankomen. We fietsten naar de bakker-zwitser en belden de shop dat we later kwamen. Geen probleem. Het nadeel was dat het inmiddels donker was en straatverlichting bijzonder zeldzaam is. Als klap op de vuurpijl begon het ook zachtjes te regenen en vlogen de modderspetters in de rondte toen we al put-hole ontwijkend slingererend over de dirtroad fietsten. Baggerzwart en met met olie handen leverden we teleurgesteld onze fietsen en niet gebruikte snorkels in bij de fiets-canadees. Als troost kregen we een vaas bloemen en de volgende dag gratis fietsen en snorkels. Of we daar van gebruikt zouden maken was de vraag want er stond een surfdag op het menu. We wilden gewoon geld terug, maar dat feest ging echt niet door. Na een relaxt avondje zijn we weer vroeg in bed gekropen. De volgende dag bij de fiets-canadees aangekomen bleek hij er niet te zijn en zijn plaatsvervanger wist van niets en had geen interesse in ons verhaal. Omdat we eigenlijk toch wilden gaan surfen zijn we een kijkje op Playa Negra gaan nemen, daar zouden we mooie beginnersgolven vinden. We troffen echter een kniehoge rimpel aan waardoor onze surfmogelijkheden bekeken waren. Na een heerlijke koffie bij Caribean, een eco-bio-logische koffie handel zijn we nog even een kijkje gaan nemen bij de surfers op Salsa Brava. Op deze bizarre golf die vanuit het niets uit het rif komt surfen alleen locale durfals. Tot onze opperste verbazing waren en zelfs 2 sup’ers die staand de golf inpeddelden, bottomturns en floaters maakten. We stonden letterlijk met open mond te kijken en hebben het maar gefilmd zodat we het later ook nog zouden geloven. Teruggekomen bij de fiets-canadees zijn we gewapend met fietsen en snorkels naar Punta Uva vertrokken om te snorkelen. Na even zoeken hadden we uiteindelijk het koraal en de Nemo’s gevonden in alle kleuren van de regenboog. De dag vloog voorbij en voor we het wisten zaten we de volgende dag alweer op de bus naar Cahuita.

Cahuita
Wederom een nieuwe zoektocht naar een optrekje, in het dorpje Cahuita vonden de dames gezellig plekje, een strand, golven en boards te huur. Nadat we de tassen gedumpt hadden zijn we direct naar t strand vertrokken om te surfen. Bij ‘Rasta’ aangekomen bleek dat er alleen fun en shortboards beschikbaar waren, maar bij gebrek aan beter doe je het met wat je wel kan krijgen. De golven waren zeker noordzee-waardig (lees slappe, korte golven) maar beter dan niets en als je je erbij neerlegt is het toch wel leuk met z’n 3en. Na het surfen hadden we een date met Jan en Ruta (die we van de Rancho kenden). Na een heerlijke maaltijd en lekker bijkletsen zijn we naar de plaatselijke bar gegaan, maar na 1 cocktail waren we al aardig aangeschoten en daarna te slaperig waardoor we om 9 uur alweer op bed lagen! We maakten een afspraak voor de volgende ochtend om te gaan surfen met z’n allen voordat wij de bus naar San José zouden nemen. Om 7h ging de wekker, we haalden Jan en Ruta en de eigenaar van de shop (woonde vlakbij) op en zijn lekker gaan longboarden (veel beter). Om 11 uur zaten we in de bus en rond 3 uur waren we weer terug in Gaudys hostal in San José. Nadeel aan Cahuita: in het hostal is er $100 uit m’n portomonnee gestolen, helaas kwam ik er pas in de bus achter L

Butterfly Garden
Eindelijk eindelijk eindelijk. Madeleine verheugde zich er al 20 dagen op maar op de laatste dag eindelijk gingen we naar de vlindertuin. De tuin is echt prachtig, alle soorten, kleuren en maten vlinders zijn er terug te vinden. We kregen een 2 uur durende rondleiding van een super enthousiaste tica waardoor we alleen maar meer respect voor deze prachtige beestjes kregen. Het resultaat is een berg met foto’s waar je U tegen kan zeggen. Na een paar in de stad was de laatste avond in zicht gekomen. Na een paar uur aanklooien hebben we uiteindelijk onze tassen maar ingepakt zodat we de volgende morgen relaxt konden vertrekken. Om 4h ging de wekker en om 5h vertrok Madeleine al. K3 was geen K3 meer. We vertrokken met de bus naar de airport waar we keurig op tijd in ons vliegtuig naar Lima vertrokken. En zo waren wij weer van Costa Ricaanse bodem en begon onze Zuid-Amerika trip.

Madeleine bedankt voor de armbandjes en de bedeltjes! Echt super lief! We dragen ze iedere dag.

Eindconclusie Costa Rica:
Een prachtig groen land met een waanzinnige diversiteit aan flora en fauna. Vriendelijke mensen en 1001 mogelijkheden om je te vermaken. We hebben in 3 weken een aardige indruk van het land gekregen, maar ook het idee dat we nog lang niet alles gezien hebben. Het is makkelijk en goedkoop bereisbaar per bus en de accomodaties zijn in iedere prijsklasse beschikbaar. Reizen tijdens het regenseizoen is goed te doen, het regent namelijk bijna iedere dag van het jaar wel een keer! Je koopt gewoon een paraplu. Surfen is beter in het surfseizoen, daar zaten wij niet in, maar toch hebben we ons prima vermaakt. De overvloed aan Amerikanen is te omzeilen en de bevolking spreekt vaak naast spaans ook engels. Om een lang verhaal kort te houden (niet mijn beste kant) Costa Rica rocks!

PURA VIDA

Suus en Kim