Ecuador

Loja-Vilcabamba
Door: kim

We kwamen in Loja aan om 12h 's nachts, dus we hebben daar de nacht doorgebracht.
Op het busstation van Piura hebben we 2 Engelsen ontmoet, die ook naar Loja moesten. De bus die we wilden nemen ging niet en toen moesten we 6 uur wachten op de volgende bus. Bij het gare busstation gaven wij onze tassen af en vertrokken wij met ons slaperige hoofd de stad in.
Piura is niet echt een plek waar je wilt wachten. We hebben verschillende koffies geprobeerd en een beetje rondgewandeld, maar uiteindelijk zijn we in een grasveld gaan liggen J. Hihi, echt grappig! Je mocht niet in het gras liggen, maar het duurde zeker 10 minuten voordat ze er iets van zeiden. En toen deden we net alsof we sliepen en geen Spaans verstonden. En pas toen ze met een tuinslang aankwamen, zijn we uiteindelijk opgestaan.. ehm.. nou ja, dat was dus heel grappig , had je bij moeten zijn :D.

Met de Engelse jongens hebben we een hostel gezocht en een kamer gedeeld. Loja bleek de volgende dag ook een mooie stad te zijn! Lijkt op Cuenca, ook een bergstad. En er was toevallig die dag ook een traditionele dans bezig, mooi om te zien! Al die prachtige klederdracht en kleuren..
We zijn laat naar Vilcabamba vertrokken. Wij bus geboekt en spullen daar bij het loket afgegeven. Bus gepakt en we hadden al zo’n voorgevoel allebei: zit de bagage wel op de bus??? Maar we waren allebei te lui om ernaar te kijken..
Dus uiteindelijk aangekomen in Vilcabamba, liggen onze rugzakken nog in Loja L en we hadden echt een shitty buscompany, dus wij een beetje over de zeik. Godzijdank hadden we de boards achtergelaten in een babagedepot! Maar het was allemaal geen probeem, er werd gebeld en de rugzakken zouden meekomen met de volgende bus. We hadden er een hard hoofd in, maar het is gelukt ook nog! De rugzakken kwamen veilig aan met de volgende bus! Wow! J
Izhcayluma was het hostel waar we daar verbleven, op een berg en zooo mooi! Het is bijna een soort resort, maar had naast kamers ook dorms en mooi ook! Grote kluisjes en het huis van steen en hout, deed me Oostenrijks aan, mooie badkamer, heel erg in evenwicht met de natuur.
We hadden een Nederlander op de kamer die op fietsvakantie was. Met hem en Melanie, een Parijse, hebben we de Mandango loop gelopen. Wow! Adembenemend mooi! Over een richel loop je bijna de hele tijd met aan beide zijden een die ravijn. Alleen was de bewegwijzering niet zoals in Europa, dus wij raakten de weg kwijt. De wandeling zou 4 uur duren, alleen hebben wij er 6,5 uur over gedaan. We hadden niet genoeg water en eten bij ons en dat maakte het wel een beetje minder, maar achteraf is het dan toch helemaal top!
Ook hebben we allebei een full body massage gehad! Wow! Dat is lekker! Met olie en heel erg Spa-achtig, mooie ruimte en uitzicht op de bergen. Ja en na dit geweldige resort in de bergen zijn we op weg gegaan naar Montañita. Eerst de bus naar Loja, daar overgestapt op de nachtbus naar Guayaquil (ergste nachtbusrit ever!! – slechte weg, veel bochten, beroerde vering, licht en muziek aan, warm een meer mensen dan zitplaatsen in de bus- De ergste, tot nu toe ;)) en toen met de eerste bus naar Montañita.



Montañita-1st time
Door: suus

In Montañita aangekomen werden we meteen door Hamilton en Isidro uitgenodigd om meteen in de auto te stappen naar San Mateo, waar een campeonatos (surfcompetition) plaatsvond. We waren nog niet helemaal wakker en bedankten vriendelijk en vroegen hem Ademar te bellen. We zouden in zijn Hostal, Local Point slapen de komende dagen omdat ons vriendinnetje Lisa nog niet in Montañita zou zijn, ze vierde haar verjaardag met haar vriend Brian in Baños. We installeerden ons in het hostal en gingen voor een surfsessie. De volgende dag hoorden we dat een goede vriend van Ademar, Lisa en Jonathan was doodgeschoten om onbekende reden en dat de begrafenis de volgende dag, 16 december, mijn verjaardag, zou zijn. Deze 29 jarige jongen uit Olon was lifeguard en collega surfleraar van onze vrienden. Wij kenden hem niet persoonlijk, maar desondanks was de sfeer duidelijk veranderd en waren we niet echt in de feeststemming. We gingen even uit en vlak na 12h zijn we gaan slapen. Op de dag zelf hebben we de meeste tijd besteed aan taart eten en surfen en taart eten. Toen wij bij Benito in La Entrada een taartje wilden gaan eten stranden wij op miraculeuze wijze in Olon waar wij de uitvaartstoet vanaf het strand naar de begraafplaats voorbij zagen komen. Honderden mensen waarvan vele met surfboard en een keiharde fanfare muziek trok voorbij en we waren indien mogelijk nog meer onder de indruk van de gebeurtenis dan daarvoor. Een beetje verslagen kwamen wij terug in het dorp en troffen daar Carlos en Mata Gato aan die voorstelden voor ons te gaan koken bij hun thuis in Manglaralto. We waren blij even uit de sfeer te ontsnappen en ergens anders te zijn. Bij Panadaria Locus haalden we later een chocolade taart op voor de avond en nodigden we wat vrienden uit om bij de bar van Ademar, Local Point een drankje en hapje te doen. Iedereen was wel toe aan een wat afleiding en voor ik het wist was de bar vol en werd er Cumpleaños Feeeeeeeliz gezongen. Ik deed een wens, blies het kaarsje uit en in no-time was de taart verdwenen. Samen met Israel en Ademar en 2 flessen Pedrito de Coco zijn we de avond begonnen en geëindigd totdat we niet meer rechtdoor konden lopen of dansen. De dag erna kwamen we eindelijk Lisa tegen en vertrokken we later die dag samen met John Londres en vele anderen naar Guayaquil om daar de premiere van Manuel Soriano’s 2e surffilm te kijken. De film (Instrumentos) was vele malen beter dan de vorige, Water Community, maar kan nog niet tippen aan het internationale niveau. Maar het is zeker een prestatie om als ‘local’ een film te maken over de surfscene in Ecuador, die nog in kinderschoenen staat als je het vergelijkt met de rest van Zuid Amerika. Desalniettemin zijn er aardig wat local surfers keihard onderweg naar de Zuid Amerikaanse top. Na de premiere hebben we onze vriendjes en vriendinnetjes tijdelijk gedag gezegd en zijn we vertrokken naar het noorden van Ecuador om eindelijk andere spots aan de kust te gaan surfen.

Canoa
Door: suus

Na de filmpremière zijn we in een taxi gestapt naar de Terminal Terrestre van Guayaquil en in de nachtbus naar Canoa gestapt. Daar aangekomen troffen we een grauw, grijs, regenachtig en verlaten Canoa aan. Weer wisten we niet wat we moesten verwachten en sjokten we met tas en boardbag de dirtroad af die stukje bij beetje op een modderpoel begon te lijken. In de hoop dat het slechte weer goede golven met zich mee zouden brengen spraken we onszelf wat moed in… Ach het komt door de regen, het zal hier vast wel leuk zijn…. (en ondertussen denken, ja hoor, jij denkt net als ik, wegwezen hier… of…waren we maar weer in Montañita…) Aangekomen bij hostal Bambu, aangeraden door Pim werden we geholpen door de uitermate ongeinteresseerde personeelsleden en kregen we een kamer aangewezen waar een gast nog zijn roes lag uit te slapen. We zetten stilletjes onze spullen neer en bestelden een ontbijt terwijl we naar een oceaan keken die veel weg had van onze vertrouwde noordzee. Grijs, zanderige beachbreak en messy golven en een windchop…. Zucht. Wat dóen we hier…. We informeerden tevergeefs links en rechts bij de locale surfers of het nog wat zou worden vandaag en er werd natuurlijk weer verteld dat we hier gisteren hadden moeten zijn. (Het wordt zo langzamerhand een klassieker.. ipv mañana is het ineens ayer) Na een flinke fruitsalade met koffie verkeerd (altijd goed) zetten we weer onze vinnen onder de boards, voorzagen we ze van een verse waxlaag en hebben ze ook maar in Canoa gedoopt. Een nieuw board vraagt er nou eenmaal om om gesurft te worden, ook onder Noordzee condities… Later die dag kregen we een nieuwe kamergenoot, de Nederlandse Marco, die op zoek was naar de perfecte locatie voor zijn Hostal/Hotel ergens aan de Zuid Amerikaanse kust. Ergens waar het gaat gebeuren, maar nog niet helemaal platgelopen is. Hij was een paar maanden op reis om zijn ideale spot te vinden en was flink bezig met vooronderzoek en was daarom ook niet vies van onze ongezouten mening over sommige verblijven.
Na 2 dagen waren we al prima geïntegreerd bij de locals maar vanwege de matige condities en weersomstandigheden vertrokken we al vrij snel naar onze volgende spot op de kaart, Mompiche.



Mompiche
Door: Kim

Om 14h vertrokken we uit Canoa en na 4 x overstappen, geld pinnen in Pedernales en een tostada en batido verder kwamen we om 18h aan in Mompiche, net voor het donker! We zijn neergestreken in het hostel Gabeal. Op zich goed hostel, alleen best prijzig voor zo’n klein dorp! (10 dollar pp).
Lekker vroeg gaan slapen en de volgende dag liepen we rond en werden we gesignaleerd door Figu, broer van Rasty uit Montanita en dus ook vriend van veel vrienden uit Montanita. Iemand had al doorgegeven dat we zouden arriveren, want we werden leuk ontvangen door Figu + friends en zijn de eerste dag gelijk gaan surfen in Portete, een eiland vlakbij Mompiche. Surf was messy, maar wel gezellig! Alleen Figu, Jota, Manuel en zijn vriendin Javiera en wij waren daar.
Volgende dag kwamen we Marco uit Canoa tegen! Echt grappig! Daarmee naar de point gelopen, die nog niet echt werkte, maar wel begon te werken. Maar we hadden helaas geen boards bij ons.. dus toen maar gewoon genoten van de mooie golven al zwemmend..
Woensdag daarentegen, toen werkte de point helemaal goed! Yeah! We hebben eerst ‘s ochtends bij de beachbreak gesurft wat al super was, en toen ‘s middags bij de point! Wow! Langste ritten ooit gemaakt! Het was zo tof om de golf op het juiste moment te pakken en dan af te rijden! Ik dacht gewoon even van, joepie! Ik kan surfen! J Daarbij zijn de locals, zoals over in Ecuador super vriendelijk en gunnen ze je ook jouw golf. Figu nodigde ons uit om de kerst in Mompiche te vieren en vroeg of we bij de –dag voor de kinderen- wilden meehelpen met de activiteiten. We mochten bij hem thuis blijven slapen. We hadden inmiddels daar al iedere avond gegeten en gechillt dus we kenden de omgeving. Het beviel ons wel, iedere avond lekker eten, gitaar erbij, liedjes zingen, kaarsjes aan (er is in Mompiche maar 1,5 uur stroom per dag vanwege het tekort aan regen)…
Verder had Figu een Indoboard, heel leuk speelgoed, het is zo’n plank op een rol, waar je je balans mee kunt oefenen. Dat was tof! Suus en ik kunnen allebei onze knie op het board leggen en weer opstaan en een hang 10 maken! Joehoe! Er zijn foto’s , dus bewijsmateriaal is er J

Kerst aan de kust
De kerst wordt hier op 24 december gevierd en niet zoals in Nederland op 25 en 26 december. De 24e staat de hele dag in het teken van de kinderen. Er worden snoepjes uitgedeeld, spelletjes gespeeld en er was een surfcontest voor junioren. ’s Avonds hebben wij kerst gevierd bij de bar van Morongo, iedereen had iets gemaakt, suus en ik pannenkoeken. Vooral het klaarmaken van de pannenkoeken was geweldig! Muziek hard aan en al dansend de pannenkoeken gebakken! Legendarisch en op en top Jut en Jul. We hebben de laatste dag Playa Negra gesurft. Dit strand heet Playa Negra, omdat het zand echt superzwart is, vanwege de titanium, dat in het zand zit. Dit was ook super! Het leek echt een ontzettende shorebreak, maar echt supergolven gepakt! Het zit ook allemaal in je hoofd ;) Suus had een spoelbeurt te pakken van AA+ klasse dus was flink door elkaar geschud, de close out shorebreak was niet altijd lekker, dus. Maar als je m wel hebt, wordt je echt afgeschoten, kick-ass-cool. Daarna, op 25 december zijn we onder luid protest van onze local friends de bus ingestapt om aan de lange reis naar Montanita te beginnen. Ver is het niet echt, maar de bus verbindingen zijn niet logisch. We stapten om 16.30 de bus in en om 07.30 de bus uit. Best de moeite weer.


Back in Montañita.
Door: suus

Saturday morning, way too early. After another back-killing bus ride we put ourselves, bags and boards at Tiki Limbo to have breakfast. It didn’t take long before we found our first friends passing by and we met Mitch (the Australian friend we met in Huanchaco). We called Lisa, who was still sleeping, and didn’t have a clue of who was calling at that time of the day. (That would be 10pm, which is, in my opinion an ok time to call) She gave directions to the house, and as always, it wasn’t that hard to find. Finally we had some time to catch up, sit down, get our stuff organized. We met Brian, Lisa’s boyfriend, who’s also from the U.S. We got our ‘happy weekend bags’ back from Ademar’s hostal and said hi to everyone. We were too tired to do anything but watch the sunset and went for a swim/bodysurf. We met Ben, Lisa’s friend from the US (a redhead, and tall as well, you can understand he sort of wasn’t hard to miss) The following days we spend surfing, watching sunsets, cooking at Lisa’s place, dancing salsa with professor Ben**, having colds and trying to avoid the crowd in the village center. It’s unbelievable what this place turns into in a short amount of time. It’s packed with Ecuadorians, art craft salesman, hippies and tourists that want to spend the holidays on the beach. We finally did a surf trip to Las Tunas and found a nice, tranquil beach with better waves when the waves in Montañita get to small. We watched the best sunset in Ecuador there and enjoyed the peace and quiet before we got back to madhouse Montañita. Old years we spend sleeping in, eating Brians homemade American pancakes, doing grocery shopping, surfing, watching sunset, cooking, watching the Viejos* and participating in the tradition of Montañitas surfers, a midnight surf. We got together at Ademars’ Local Point and paraded through the streets holding our boards up high, whistling and making lots of noise. By the time we got ourselves through the crowd we ran up the beach (which was ridiculously crowded too and started running circles around the bonfire. After a few laps we paddled out to sea and took off on our first wave of the New Year. I would call it a challenge, considering it is springtide, a covered full moon (means DARK) and lots of surfers paddling out, but unforgettable. After that we run around the fire again, whished everyone a Feliz Año and took off to take a shower, get dressed and join the party. If there’s one way to start a special year, this is it. We walked around, in the middle of the night on the street in bikini with a surfboard under our arms, under a sky covered in beautiful fireworks.
And here I am, January first, 10pm writing a blog because I can’t sleep. I should get back to bed. I will. As a matter of facts, right now. I’m off…..

*Viejos: A typical town tradition. Every ‘house’ that can afford themselves a Viejo will make one. These are dolls, representing something they encountered in the old year and do not want to take with them in the New Year. Getting rid of all the bad things. How? You burn them. That’s right! You spend days making this, sometimes pieces of art, and then, at midnight you set fire to them… Good thing we took pictures.

**Dancing with Ben: You cannot imagine anyone more unlikely to be a perfect salsa dancer/teacher than Ben. But he is, an excellent one, if you’d ask me. The reason why we stayed out, almost every night dancing was partially because of him. We started out dancing salsa and would continue with something Ben and Lisa called ‘awkward dancing’ this is how it looks like. Imagine yourself a beat. Got it? Ok 1,2,3… 1,2,3. Now start dancing. Off beat. And strange looking steps. And look seriously. That’s part of the game. And take over the dance floor and make sure everybody will think: Are they for real or is this just play? Then you’re there. Awkward dancing. You should try it.