dinsdag 29 juni 2010
Buenos Aires 2010 – deel 2
We just can't get enough of it
Door: Suus
We vlogen vroeg vanuit Sao Paolo via Montevideo (uruguay) naar Buenos Aires. Daar aangekomen bleek dat het slot en de ritssluiting van mijn backpackhoes miste, waardoor we een reclamatie moesten indienen. Het duurde dus iets langer. We namen een taxi naar het hostel, Art Factory in de wijk San Telmo. Vervolgens vertrokken we meteen naar het busstation Retiro om een ticket te kopen, zodat we dinsdag naar Lima konden vertrekken. Het bleek dat de bussen vertraging hadden, omdat er bij de Chileense grens sneeuw was gevallen en we waarschijnlijk een dag later zouden vertrekken (heel vervelend, nog een dag in B-A, niet dus) We kwamen er via facebook dat onze jarige ‘zoon’ Dustin er helemaal niet zou zijn die dag en hals over kop naar Uruguay vertrokken was. Raar, niets voor hem, om zonder bericht weg te gaan, maar ja. We zijn zelf lekker steak gaan eten en het was weer héérlijk! We zijn op tijd naar bed gegaan, we hadden nog aardig wat slaap in te halen, namelijk. De volgende dag hadden we helemaal volgepropt met van alles waar we de vorige keer niet aan toe zijn gekomen kwamen na een dag metro’en, lopen, kijken, fotograferen, shoppen en ideeën opdoen weer helemaal voldaan terug in het hostel. Het bleek dat Dustin al wel terug was (en ook een nooit aangekomen mailtje had gestuurd), maar ons niet kon bereiken en hij kwam een hapje eten en later kwam zijn vriend, Raymond ook nog langs. We zijn met z’n allen naar de Tango les gegaan en ondanks ze dachten dat ze het waanzinnig stom zouden vinden waren ze helemaal stoked. Dustin had zijn eerste dansles ooit (vermoeiend dus) en Raymond, die wat langer in B-A blijft gaat direct 2x in de week lessen volgen! Haha, wat een inspiratie. Na een live optreden van ‘Maldita Milonga’ en een dansoptreden van 2 professionals waren we helemaal voldaan met Tango/Milonga muziek en deden we nog een drankje bij de Puerta Roja, een ‘secret bar’ zonder bordje bij de deur, altijd leuk.
Omdat we vanwege de sneeuw een dagje langer mochten blijven in B-A besloten we een Art-tour te doen met een insider die alles in de wijk zou weten te vinden. Helaas wist hij net zoveel als wij dus het viel een beetje tegen. De galeries hebben vaak toch duurder en saaier werk dan kleine winkeltjes en de underground locaties.. maar goed, we zijn weer wat wijzer. Die avond was er BBQ op het dakterras van het hostal waar we met supergoed gezelschap een hele leuke laatste avond in B-A gehad hebben! De bbq zelf was zo-zo, maar de sfeer en de muziekoptredens nadien waren echt onvergetelijk. Die avond heb ik nog een schetsje op de muur gezet en de volgende ochtend (na een veel te korte nacht, met verre van perfect materiaal, maar wel toestemming van de A-F crew) definitief gezet. Met pijn in ons hart verlieten wij deze keer definitief Buenos Aires naar het busstation waar we 4 veel te lange uren op onze bus moesten wachten (die dus nog meer vertraging had dan de dag die al ingecalculeerd was, zoooooo peruaans… we misten argentinië al terwijl we er nog waren…) De grote oversteek kon beginnen, bijna 3 dagen in een bus naar Peru! Onvoorstelbaar lang, het word ons persoonlijk record bus-zitten en ik hoop dat het ook voor de rest van mijn leven zo blijft. Dustin had overigens besloten met ons mee te reizen naar Peru en bij ons te blijven, GEZELLIG! :)
Door: Suus
We vlogen vroeg vanuit Sao Paolo via Montevideo (uruguay) naar Buenos Aires. Daar aangekomen bleek dat het slot en de ritssluiting van mijn backpackhoes miste, waardoor we een reclamatie moesten indienen. Het duurde dus iets langer. We namen een taxi naar het hostel, Art Factory in de wijk San Telmo. Vervolgens vertrokken we meteen naar het busstation Retiro om een ticket te kopen, zodat we dinsdag naar Lima konden vertrekken. Het bleek dat de bussen vertraging hadden, omdat er bij de Chileense grens sneeuw was gevallen en we waarschijnlijk een dag later zouden vertrekken (heel vervelend, nog een dag in B-A, niet dus) We kwamen er via facebook dat onze jarige ‘zoon’ Dustin er helemaal niet zou zijn die dag en hals over kop naar Uruguay vertrokken was. Raar, niets voor hem, om zonder bericht weg te gaan, maar ja. We zijn zelf lekker steak gaan eten en het was weer héérlijk! We zijn op tijd naar bed gegaan, we hadden nog aardig wat slaap in te halen, namelijk. De volgende dag hadden we helemaal volgepropt met van alles waar we de vorige keer niet aan toe zijn gekomen kwamen na een dag metro’en, lopen, kijken, fotograferen, shoppen en ideeën opdoen weer helemaal voldaan terug in het hostel. Het bleek dat Dustin al wel terug was (en ook een nooit aangekomen mailtje had gestuurd), maar ons niet kon bereiken en hij kwam een hapje eten en later kwam zijn vriend, Raymond ook nog langs. We zijn met z’n allen naar de Tango les gegaan en ondanks ze dachten dat ze het waanzinnig stom zouden vinden waren ze helemaal stoked. Dustin had zijn eerste dansles ooit (vermoeiend dus) en Raymond, die wat langer in B-A blijft gaat direct 2x in de week lessen volgen! Haha, wat een inspiratie. Na een live optreden van ‘Maldita Milonga’ en een dansoptreden van 2 professionals waren we helemaal voldaan met Tango/Milonga muziek en deden we nog een drankje bij de Puerta Roja, een ‘secret bar’ zonder bordje bij de deur, altijd leuk.
Omdat we vanwege de sneeuw een dagje langer mochten blijven in B-A besloten we een Art-tour te doen met een insider die alles in de wijk zou weten te vinden. Helaas wist hij net zoveel als wij dus het viel een beetje tegen. De galeries hebben vaak toch duurder en saaier werk dan kleine winkeltjes en de underground locaties.. maar goed, we zijn weer wat wijzer. Die avond was er BBQ op het dakterras van het hostal waar we met supergoed gezelschap een hele leuke laatste avond in B-A gehad hebben! De bbq zelf was zo-zo, maar de sfeer en de muziekoptredens nadien waren echt onvergetelijk. Die avond heb ik nog een schetsje op de muur gezet en de volgende ochtend (na een veel te korte nacht, met verre van perfect materiaal, maar wel toestemming van de A-F crew) definitief gezet. Met pijn in ons hart verlieten wij deze keer definitief Buenos Aires naar het busstation waar we 4 veel te lange uren op onze bus moesten wachten (die dus nog meer vertraging had dan de dag die al ingecalculeerd was, zoooooo peruaans… we misten argentinië al terwijl we er nog waren…) De grote oversteek kon beginnen, bijna 3 dagen in een bus naar Peru! Onvoorstelbaar lang, het word ons persoonlijk record bus-zitten en ik hoop dat het ook voor de rest van mijn leven zo blijft. Dustin had overigens besloten met ons mee te reizen naar Peru en bij ons te blijven, GEZELLIG! :)
maandag 28 juni 2010
Brasil! lalalalalalalalaaaaa
Iguazu Argentina en Brasil
Door: Suus
We kwamen mid-dag aan met de bus in Puerto Iguazu aan de Argentijnse kant van de wereldberoemde Iguazu watervallen. We kwamen aan in het hostel waar we een reservering gemaakt hadden en troffen een Duits meisje, Dorothee, aan op de kamer die ook net gearriveerd was. We spraken af na een duik in het zwembad (warm) genomen te hebben een kop koffie te drinken en naar de Braziliaanse kant van de watervallen te gaan waar we het mooiste overzicht zouden hebben op de watervallen. Het bleek dat het ruim een maand heel hard geregend heeft in Brazilië en dat de watervallen behoorlijk overstroomd waren. De ‘devils throat’ was gesloten om die reden, wat erg jammer is omdat dit het meest indrukwekkend is van alles…… Bij het Nationale Park aangekomen bleek dat het wel begrijpelijk was dat het gesloten was, wat een water!!!! Het niveau van de rivier was i.p.v. 1,5 meter maarliefst 4 meter hoog! En uit de rivieren kwam voornamelijk roestbruin water met een gigantische kracht naar beneden storten. We werden zeiknat, maar het was zeker de moeite waard. Die avond kookten we wat samen en besloten we de volgende dag naar Argentijnse kant te gaan, waar je dichter bij de watervallen (erbovenop!) kan komen. We besloten de tour en boottocht niet te doen, omdat het erg duur was en de je met de boottocht eigenlijk door het opspattende water niets ziet van de waterval en voornamelijk erg nat wordt. We maakten een wandeling door het park, Kim stond zo’n beetje onder de waterval en werd weer zeiknat, deze keer met opzet. Het was enorm indrukwekkend om het gedonder van de watervallen te horen en die gigantische waterstroom te zien, vele malen indrukwekkender dan de Niagara falls. Maar dat weet je pas als je ze allebei gezien hebt, dus geen zorgen… Jammer dat het water roestbruin was, maar ja, ze staan ook wel eens droog (niet voor te stellen), dus dit was zeker beter! Dezelfde dag vertrokken we met de taxi over de grens en met een nachtbus richting Florianapolis. Verschrikkelijke bus, dúúr!!, weinig comfort, niets te eten en verdomd veel haarspeldbochten, dus te weinig slaap. Blegh.
Garopaba & surfen met Brumell
Door: Kim
En eenmaal aangekomen in Florianapolis zat Brumell met een vriend al een uur te wachten op ons! Brumell heb ik anderhalf jaar geleden ontmoet, toen ik voor het eerst in Brazilië was. Hij woont in Garopaba samen met zijn 2 kids: Brunna (17 jr) en Luca (13jr). Garopaba ligt een uur bij Florianapolis vandaan. Bij hem aangekomen, hebben we eerst lekker gebbqed (lekker!) en verder lekker de rest van de dag gechilled en bijgeslapen. Helaas was de ASP surfwedstrijd net die ochtend afgelopen, anders waren we gaan kijken..
Vrijdag zijn we bij Praia de Ferrugem gaan surfen, lastig weer, surfen na 2 maanden retraite! Na de surf lekker thuis gekookt, een pasta a la kim, en ’s avonds zijn we eerst gaan slapen, voordat we naar de afterparty van de ASP surfchampionship gingen en Mar de Rosa in Praia de Rosa. Die avond kwam Brumell opeens bij ons in bed liggen, ipv beneden op de bank. Dat was wel een ‘beetje raar’, maar we waren zo slaapdronken dat we het eigenlijk niet eens door hadden. Bleek later dat hij al slaapwandelend bij ons was komen liggen, dat hij zich niet meer kon herinneren hoe hij daar terecht was gekomen en dacht dat we een geintje met hem hadden uitgehaald! Hahahaha!!
De week erna ging eigenlijk heel relaxed voorbij, elke dag uitslapen, surfen, relaxen, eten, tv kijken en slapen . Na de eerste dag surfen ging het steeds lekkerder, het is altijd wennen aan een ander board en andere golven, de water temperatuur was wel meteen lekker….gelukkig! En op de 9.0, wat voor ons best groot is, longboard voor de verandering. Naast Praia de Ferrugem hebben we ook gesurfd op Praia de Rosa en Imbituba (heerlijke golven!!), het strand waar de ASP surfwedstrijden waren. Trouwens, ze hebben daar in Garopaba echt een geniale tv zender!! WooHoo heet het, alleen maar surf, snowboarden, skateboarden en muziek!! Er is ook een hele relaxte radiozender van Florianopolis (Floripa in de volksmond), die daar te ontvangen is, met Bossanova en andere relaxte muzieksoorten.
De vrijdag erop kwam er een zuidelijk (lees koud en regenachtig) front aan, dus wij hebben toen onze spullen gepakt en zijn richting Rio gaan rijden. In Curitiba gestopt om te overnachten, mooi appartementje, en de volgende ochtend vroeg weer verder richting Rio.
Riooooo de Janerio
Door: Kim & Suus
Onze eerste ontmoeting met Rio was, dat we door de politie werden aangehouden op de rondweg, vlakbij de slechtste sloppenwijk van Rio, 2 agenten, 1 met een mitrailleur en alles werd nagekeken, alle rugzakken, bizar!! Een controle op drugs. Dit kwam doordat we surfboards op het dak hadden en wij (die blonde gringa’s) in de auto zaten .
We sliepen de eerste nacht bij de moeder van Brumell in Copacabana, wat een grappig mens zeg! 75 jaar en volop Hippie!! Hahahaha! Haar huis heeft allemaal toffe antieke spullen en het is nog steeds een mooie vrouw, maar ze was vroeger echt supermooi. (type fotomodel)
De avond dat we aankwamen bij een goeie kiptent (is kimmisch) gegeten in Copacabana, en lekker cheap ;). Zondag was het echt shit weer, we hebben alle stranden van Rio bekeken voor surf, maar zijn uiteindelijk beland in het CCBB (Centro Cultural Banco do Brasil), een mooi oud gebouw van de bank van Brasil, met een geld tentoonstelling en een moderne kunst tentoonstelling, maar het was niet heel boeiend. Toch leuk, want het MAM, moderne kunst museum, is gesloten tot eind juni. Die avond nog zijn we doorgereden naar Saquarema, waar een vriend van Brumell, Louis, woont. En die heeft daar een mooi huis! We hadden onze eigen appartementje en … een sauna!! Wij zijn dus ook de sauna in geweest, een Turks stoombad. Helaas heeft die sauna me niet kunnen afhelpen van mijn verkoudheid. Al vanaf de eerste dag in Brazilië ben ik superverkouden (suus: allergisch voor Brumell, denk ik ;) ) We hebben bij Cabo Frio gesurfd, dat was leuk en rond de laguna gereden waar allemaal idyllische surfdorpjes liggen in een prachtige omgeving.
Vanaf dinsdag was het beter weer gelukkig, het koufront was voorbij getrokken en nu kwam er alleen nog maar mooi weer aan! Yeah! We hebben de rest van de week bij Eduardo’s moeder, Marcia, geslapen in Ipanema, Eduardo is de Braziliaanse vriend van Jessica, zusje van Suus. Brumell moest onverhoopt terugkeren naar Garopaba, dus dat kwam goed uit. (hij was namelijk niet helemaal ons favoriete reisgezelschap en we kwamen tot de conclusie dat we het samen toch wel veel gezelliger vonden). Bij Marcia konden weer helemaal bijkomen, al was er wel de nodige spraakverwarring zo nu en dan, haar Portugees was onverstaanbaar voor ons.
In Rio de Janeiro hebben we veel graffiti gefotografeerd, hebben we met de oude tram de wijk Santa Teresa bezocht en natuurlijk havaianas gekocht . Na 3 keer proberen is het ons ook eindelijk gelukt om een Favela te bezoeken met Sabine Harmes, zij verzorgt culturele lessen voor de kinderen van de favela, genaamd Atelier Favela, zie ook http://www.atelierfavela.org/ . Rio is echt doordrenkt met favela’s (sloppenwijken), normaal gesproken heb je die alleen in de voorsteden van de stad, maar hier zijn ze verweven met goede buurten zoals Ipanema en Copacabana, wat vrij uniek is, het maakt het ook een stuk gevaarlijker omdat het rondom de Favela’s gevaarlijker is. Voor de ingang van de favela’s staan de bewakers van de favela’s, mannen met pistolen en mitrailleurs, dat is normaal vertelde Sabine ons. Je mag geen foto’s nemen in de favela, het is een op zich staande dictatuur, eigenlijk een ommuurde stad binnen de stad waar verder ook van alles is, de wegen zijn alleen vervangen door betonnen trappen en steile paadjes, er zijn geen auto’s, wel motors. Het was fantastisch om Sabine’s project te bezoeken, de kinderen leren een andere kant van het leven kennen en worden bewust gemaakt van mogelijkheden en keuzes. Zaterdagochtend zijn we dan eindelijk naar Sao Paulo gegaan met de bus…. Rio de Janeiro is niet onze favorite stad, de metro is super, maar alles is er duur, vrij ongezellig en we voelden ons niet helemaal op ons gemak.
Sao Paolo
Door : Kim & Suus
We dachten dat Sao Paulo een stomme stad was, maar we zaten in een superleuk buurtje! Vergelijkbaar met Palermo in Buenos Aires, allemaal leuke restaurantjes, galerietjes en winkeltjes.
En we hadden geluk, precies die dag begon er een 24h durend bandjes/dans/cinema festival! We hebben uiteindelijk 2 jongens gecharterd om met ons mee te gaan naar het centrum en hebben wat toffe muziek gezien, o.a. Rita Lee, Braziliaanse zangeres, beroemd omdat alleen zij optredens geeft in alle gevangenissen van Brazilie, nog een Braziliaanse zanger en een tof Reggae bandje uit Jamaica. Ja was leuk! Alleen was het ook zooo druk! Nog erger dan Koninginnedag met zon in Amsterdam. Juist, zo druk! Suus en ik hebben voor het festival nog wel 2,5h geslapen, maar zijn daarna ‘hup’ zo door naar het vliegveld gegaan, om een vliegtuig naar BA te pakken.
Ja, daar zijn we toch wel een beetje te oud voor, om een nacht door te halen, duurde dan ook wel weer een paar dagen voordat we gerecoverd waren.. ;) hihi.
Door: Suus
We kwamen mid-dag aan met de bus in Puerto Iguazu aan de Argentijnse kant van de wereldberoemde Iguazu watervallen. We kwamen aan in het hostel waar we een reservering gemaakt hadden en troffen een Duits meisje, Dorothee, aan op de kamer die ook net gearriveerd was. We spraken af na een duik in het zwembad (warm) genomen te hebben een kop koffie te drinken en naar de Braziliaanse kant van de watervallen te gaan waar we het mooiste overzicht zouden hebben op de watervallen. Het bleek dat het ruim een maand heel hard geregend heeft in Brazilië en dat de watervallen behoorlijk overstroomd waren. De ‘devils throat’ was gesloten om die reden, wat erg jammer is omdat dit het meest indrukwekkend is van alles…… Bij het Nationale Park aangekomen bleek dat het wel begrijpelijk was dat het gesloten was, wat een water!!!! Het niveau van de rivier was i.p.v. 1,5 meter maarliefst 4 meter hoog! En uit de rivieren kwam voornamelijk roestbruin water met een gigantische kracht naar beneden storten. We werden zeiknat, maar het was zeker de moeite waard. Die avond kookten we wat samen en besloten we de volgende dag naar Argentijnse kant te gaan, waar je dichter bij de watervallen (erbovenop!) kan komen. We besloten de tour en boottocht niet te doen, omdat het erg duur was en de je met de boottocht eigenlijk door het opspattende water niets ziet van de waterval en voornamelijk erg nat wordt. We maakten een wandeling door het park, Kim stond zo’n beetje onder de waterval en werd weer zeiknat, deze keer met opzet. Het was enorm indrukwekkend om het gedonder van de watervallen te horen en die gigantische waterstroom te zien, vele malen indrukwekkender dan de Niagara falls. Maar dat weet je pas als je ze allebei gezien hebt, dus geen zorgen… Jammer dat het water roestbruin was, maar ja, ze staan ook wel eens droog (niet voor te stellen), dus dit was zeker beter! Dezelfde dag vertrokken we met de taxi over de grens en met een nachtbus richting Florianapolis. Verschrikkelijke bus, dúúr!!, weinig comfort, niets te eten en verdomd veel haarspeldbochten, dus te weinig slaap. Blegh.
Garopaba & surfen met Brumell
Door: Kim
En eenmaal aangekomen in Florianapolis zat Brumell met een vriend al een uur te wachten op ons! Brumell heb ik anderhalf jaar geleden ontmoet, toen ik voor het eerst in Brazilië was. Hij woont in Garopaba samen met zijn 2 kids: Brunna (17 jr) en Luca (13jr). Garopaba ligt een uur bij Florianapolis vandaan. Bij hem aangekomen, hebben we eerst lekker gebbqed (lekker!) en verder lekker de rest van de dag gechilled en bijgeslapen. Helaas was de ASP surfwedstrijd net die ochtend afgelopen, anders waren we gaan kijken..
Vrijdag zijn we bij Praia de Ferrugem gaan surfen, lastig weer, surfen na 2 maanden retraite! Na de surf lekker thuis gekookt, een pasta a la kim, en ’s avonds zijn we eerst gaan slapen, voordat we naar de afterparty van de ASP surfchampionship gingen en Mar de Rosa in Praia de Rosa. Die avond kwam Brumell opeens bij ons in bed liggen, ipv beneden op de bank. Dat was wel een ‘beetje raar’, maar we waren zo slaapdronken dat we het eigenlijk niet eens door hadden. Bleek later dat hij al slaapwandelend bij ons was komen liggen, dat hij zich niet meer kon herinneren hoe hij daar terecht was gekomen en dacht dat we een geintje met hem hadden uitgehaald! Hahahaha!!
De week erna ging eigenlijk heel relaxed voorbij, elke dag uitslapen, surfen, relaxen, eten, tv kijken en slapen . Na de eerste dag surfen ging het steeds lekkerder, het is altijd wennen aan een ander board en andere golven, de water temperatuur was wel meteen lekker….gelukkig! En op de 9.0, wat voor ons best groot is, longboard voor de verandering. Naast Praia de Ferrugem hebben we ook gesurfd op Praia de Rosa en Imbituba (heerlijke golven!!), het strand waar de ASP surfwedstrijden waren. Trouwens, ze hebben daar in Garopaba echt een geniale tv zender!! WooHoo heet het, alleen maar surf, snowboarden, skateboarden en muziek!! Er is ook een hele relaxte radiozender van Florianopolis (Floripa in de volksmond), die daar te ontvangen is, met Bossanova en andere relaxte muzieksoorten.
De vrijdag erop kwam er een zuidelijk (lees koud en regenachtig) front aan, dus wij hebben toen onze spullen gepakt en zijn richting Rio gaan rijden. In Curitiba gestopt om te overnachten, mooi appartementje, en de volgende ochtend vroeg weer verder richting Rio.
Riooooo de Janerio
Door: Kim & Suus
Onze eerste ontmoeting met Rio was, dat we door de politie werden aangehouden op de rondweg, vlakbij de slechtste sloppenwijk van Rio, 2 agenten, 1 met een mitrailleur en alles werd nagekeken, alle rugzakken, bizar!! Een controle op drugs. Dit kwam doordat we surfboards op het dak hadden en wij (die blonde gringa’s) in de auto zaten .
We sliepen de eerste nacht bij de moeder van Brumell in Copacabana, wat een grappig mens zeg! 75 jaar en volop Hippie!! Hahahaha! Haar huis heeft allemaal toffe antieke spullen en het is nog steeds een mooie vrouw, maar ze was vroeger echt supermooi. (type fotomodel)
De avond dat we aankwamen bij een goeie kiptent (is kimmisch) gegeten in Copacabana, en lekker cheap ;). Zondag was het echt shit weer, we hebben alle stranden van Rio bekeken voor surf, maar zijn uiteindelijk beland in het CCBB (Centro Cultural Banco do Brasil), een mooi oud gebouw van de bank van Brasil, met een geld tentoonstelling en een moderne kunst tentoonstelling, maar het was niet heel boeiend. Toch leuk, want het MAM, moderne kunst museum, is gesloten tot eind juni. Die avond nog zijn we doorgereden naar Saquarema, waar een vriend van Brumell, Louis, woont. En die heeft daar een mooi huis! We hadden onze eigen appartementje en … een sauna!! Wij zijn dus ook de sauna in geweest, een Turks stoombad. Helaas heeft die sauna me niet kunnen afhelpen van mijn verkoudheid. Al vanaf de eerste dag in Brazilië ben ik superverkouden (suus: allergisch voor Brumell, denk ik ;) ) We hebben bij Cabo Frio gesurfd, dat was leuk en rond de laguna gereden waar allemaal idyllische surfdorpjes liggen in een prachtige omgeving.
Vanaf dinsdag was het beter weer gelukkig, het koufront was voorbij getrokken en nu kwam er alleen nog maar mooi weer aan! Yeah! We hebben de rest van de week bij Eduardo’s moeder, Marcia, geslapen in Ipanema, Eduardo is de Braziliaanse vriend van Jessica, zusje van Suus. Brumell moest onverhoopt terugkeren naar Garopaba, dus dat kwam goed uit. (hij was namelijk niet helemaal ons favoriete reisgezelschap en we kwamen tot de conclusie dat we het samen toch wel veel gezelliger vonden). Bij Marcia konden weer helemaal bijkomen, al was er wel de nodige spraakverwarring zo nu en dan, haar Portugees was onverstaanbaar voor ons.
In Rio de Janeiro hebben we veel graffiti gefotografeerd, hebben we met de oude tram de wijk Santa Teresa bezocht en natuurlijk havaianas gekocht . Na 3 keer proberen is het ons ook eindelijk gelukt om een Favela te bezoeken met Sabine Harmes, zij verzorgt culturele lessen voor de kinderen van de favela, genaamd Atelier Favela, zie ook http://www.atelierfavela.org/ . Rio is echt doordrenkt met favela’s (sloppenwijken), normaal gesproken heb je die alleen in de voorsteden van de stad, maar hier zijn ze verweven met goede buurten zoals Ipanema en Copacabana, wat vrij uniek is, het maakt het ook een stuk gevaarlijker omdat het rondom de Favela’s gevaarlijker is. Voor de ingang van de favela’s staan de bewakers van de favela’s, mannen met pistolen en mitrailleurs, dat is normaal vertelde Sabine ons. Je mag geen foto’s nemen in de favela, het is een op zich staande dictatuur, eigenlijk een ommuurde stad binnen de stad waar verder ook van alles is, de wegen zijn alleen vervangen door betonnen trappen en steile paadjes, er zijn geen auto’s, wel motors. Het was fantastisch om Sabine’s project te bezoeken, de kinderen leren een andere kant van het leven kennen en worden bewust gemaakt van mogelijkheden en keuzes. Zaterdagochtend zijn we dan eindelijk naar Sao Paulo gegaan met de bus…. Rio de Janeiro is niet onze favorite stad, de metro is super, maar alles is er duur, vrij ongezellig en we voelden ons niet helemaal op ons gemak.
Sao Paolo
Door : Kim & Suus
We dachten dat Sao Paulo een stomme stad was, maar we zaten in een superleuk buurtje! Vergelijkbaar met Palermo in Buenos Aires, allemaal leuke restaurantjes, galerietjes en winkeltjes.
En we hadden geluk, precies die dag begon er een 24h durend bandjes/dans/cinema festival! We hebben uiteindelijk 2 jongens gecharterd om met ons mee te gaan naar het centrum en hebben wat toffe muziek gezien, o.a. Rita Lee, Braziliaanse zangeres, beroemd omdat alleen zij optredens geeft in alle gevangenissen van Brazilie, nog een Braziliaanse zanger en een tof Reggae bandje uit Jamaica. Ja was leuk! Alleen was het ook zooo druk! Nog erger dan Koninginnedag met zon in Amsterdam. Juist, zo druk! Suus en ik hebben voor het festival nog wel 2,5h geslapen, maar zijn daarna ‘hup’ zo door naar het vliegveld gegaan, om een vliegtuig naar BA te pakken.
Ja, daar zijn we toch wel een beetje te oud voor, om een nacht door te halen, duurde dan ook wel weer een paar dagen voordat we gerecoverd waren.. ;) hihi.
vrijdag 7 mei 2010
ruim een week in Buenos Aires
B-A rules! - de coolste stad van Zuid Amerika
Door: Suus & Kim
Heerlijk gevlogen naar Buenos Aires, half slapend met muziek op, af en toe een schets gemaakt van een plan wat in mijn hoofd opkwam zodra ik half slapend was en weer verder dommelen. Fat Freddy’s Drop is de perfecte relax muziek. We werden door Natasha van het vliegveld gehaald, ze woont inmiddels alweer 10 jaar in B-A en is Nederlandse. We reden naar haar huis, waar ze samen met Javier woont. Een heel leuk appartement net buiten het centrum in Paternal. Kim en Natasha kennen elkaar al jaren, maar hadden elkaar al heel lang niet meer gezien. Het was heerlijk om even bij iemand thuis te zijn, we hadden de logeerkamer gekregen en hebben lekker gekookt en bijgepraat.
Zondag zijn we naar de wijk Palermo gegaan, waar een markt is waar jonge/beginnende kledingontwerpers hun creaties verkopen. Geweldig mooie en aparte kleding voor een super prijs, buiten dat zitten er in deze wijk heel veel kunstgalerieën, hippe winkels, boekenwinkels met alleen maar kunstboeken en nog heel veel meer. Na een paar uur waren we helemaal kapot van t shoppen en opdoen van goede ideeën. De inspiratie overspoelde ons en na een tijdje konden we ook niets meer in ons opnemen. Gelukkig hebben we de foto’s nog… ’s Avonds zijn we naar een film van het Filmfestival (Bafici) in B-A geweest samen met Javier en Natasha, de film was misschien niet de beste, een oostenrijkse film uit 1978. Juist ja, een jaar voordat we überhaupt ter wereld kwamen. Maar het was leuk om een beetje van de sfeer mee te pakken.
Maandag kregen we een rondleiding in B-A op de fiets, Natasha doet dit al jaren als werk en weet echt gigantisch veel van de stad, wat het ritje nog interessanter maakte. We reden langs alle monumenten en pleinen, waaronder het belangrijkste plein Plaza 9 de Julio, waar ook het roze parlementsgebouw staat, zagen 4 verschillende wijken, Puerto Madero, dit is een gerenoveerde wijk, was vroeger een haven, maar nu een upperclass wijk met bedrijven, dure appartementen en restaurants. In deze wijk staat de bekende brug: Puente de Mujer (= brug van de vrouw), lijkt een beetje op de Erasmusbrug in Rotterdam. Alle straatnamen in deze wijk zijn vrouwennamen, omdat vrouwen geklaagd hebben over dat er geen vrouwen voorkwamen in de straatnamen in Buenos Aires . In La Boca hebben we het Boca voetbalstadion gezien, in deze wijk is de tango ontstaan en hier staan ook de bekende gekleurde huizen. Dit was een hele artistieke wijk met veel schilders vroeger, nu beetje slechte buurt en dit stukje erg toeristisch. San Telmo, waar op zondag een grote antiekmarkt is en de begraafplaats van Recoleta. Recoleta is net een stad op zich met graven in alle bekende bouwstijlen waar kosten noch moeite gespaard zijn om de mooiste laatste rustplaats te creëren. Daarnaast zijn er allerlei mooie stadsparken. We kwamen tot de conclusie dat B-A echt een fantastisch mooie stad is en snappen heel goed waarom zij er al 10 jaar woont. Mocht je naar B-A gaan, doe een fietstocht met Natasha! Die avond gingen we naar een percussie groep, La Bomba, die wekelijks optreedt in Konex, een oude metaalfabriek die omgetoverd is tot cultureel centrum. De sfeer was heel relaxt, het was er druk, er werd wat gedanst, maar het was voornamelijk een luisteroptreden. Het is een absolute aanrader als je ‘ns wat heel anders wil dan een club met housemuziek (musica electronica hier).
Dinsdag was het onze regeldag, boekten een bootticket naar Uruguay, busticket naar Iguazu, gingen naar het postkantoor en ga zo maar door. De middag werd ingevuld door een bezoek aan de wijk Recoleta. We hebben het cultureel centrum bezocht van Recoleta en daarbij zitten ook allemaal designwinkeltjes en daar hebben we eindelijk de mateo beker gevonden, een hippe mate beker . En daarna zijn we via de wijk Recoleta naar de metro gelopen.
Woensdag hebben we de wijk Palermo verder bekeken, weer leuke, inspirerende winkels en vrachten mooie graffiti tekeningen gefotografeerd. Vervolgens gingen we naar het Malba museum voor moderne kunst, waar met name Zuid-Amerikaanse kunst te zien is. De expositie van Cubaanse kunst van voor de revolutie was met name interessant, omdat we er net geweest waren. Ook dit is een echte aanrader. We liepen nog langs de bibliotheek, die net als die van Rotterdam een mooi stukje architectuur is, het lijkt wel een ruimteschip op hoge poten. En we hebben nog een dependance bezocht van het andere Moderne Kunst museum van BA in San Martin, met een echte Dali, Picasso, Rene Magritte’s, maar ook hippe jonge kunstenaars -> tof. Op het plein ervoor stond iemand met een telescoop en konden we de maan zien van heeeeel dichtbij! Wat cool! En er stond ook nog een groot beeldscherm waar fragmenten en interviews met Alfred Hitchcock werden vertoond. Wat een culturele middag!! ’s Avonds hadden wij onze eerste tangoles, van een erg goede instructrice met humor, wat heeeeerlijk, wat een fantastische dans, zo anders dan Salsa Cubana. Kim: Ik ben echt helemaal verslaafd aan de Tango nu!! En ik wil terug naar BA om de Tango te leren, zo heerlijk sensueel! (Dit ben ik natuurlijk, Kim). Je staat bij de tango rechtop, met je borst naar voren en je beweegt nauwelijks met je heupen, bovenlichaam blijft in dezelfde positie, en neemt veel grotere stappen, omdat je ook bij de Tango de man volgt en die neemt grotere stappen (je schuift, want je voeten komen niet van de vloer, je sleept als het ware). De muziek is heel dramatisch en de beat veel moeilijker te herkennen dan die van salsamuziek. Maar in een paar uur hebben we genoeg basis informatie gekregen om niet voor gek te staan op de dansvloer. Ook hierbij is het partnerwerk het aller belangrijkste… om te voorkomen dat er een heer boven op je schattige voetjes gaat staan moet je volgen. Niks geen feminisme… volgen zullen we. Het werd natuurlijk laat, er was een geweldige live band na de les waardoor we ons maar moeilijk los konden weken van de danszaal, pas toen zij ermee stopten gingen wij ook weg…
Donderdag vertrokken wij om kwart voor 7 vanuit het hostel om de boot te nemen naar Colonia, een Unesco dorp dat aan de overkant van de 40km brede rivier Rio de Plata ligt in Uruguay. We sliepen op zowel de heen als terug weg van de boottrip als roosjes… de tango avond was erin gehakt. Colonia is erg mooi, heeft een vestingwal, een fort met kanonnen en vele hobbelige straatjes met mooie huisjes. Maar om te zeggen dat je het niet gemist mag hebben…. Dat weet ik niet zo zeker. We hebben in ieder geval een stempel van Uruguay in ons paspoort. Ja en dat doe je ook niet dagelijks, even naar Uruguay. Dus toch. Leuk! Donderdag avond hadden we met Emily en Natasha en Javier afgesproken om een hapje te gaan eten. Emily had een reservering gemaakt in het hele hippe italiaanse tentje Il Ballo de Moreno (geloof ik) in Palermo. Wat echt een aanrader is. Het was heel leuk om iedereen weer te zien en even bij te praten. Javiers’ Nederlands wordt met de minuut beter. Wel belangrijk, want ze komen heel binnenkort een jaartje in Nederland wonen. Emily woont hier al ruim 2 jaar en heeft ook nog lang geen genoeg van Buenos Aires, ze is net begonnen als stoffenontwerpster en we zijn heel nieuwsgierig naar de ontwerpen….!. (Emily is de zus van Bart, een vriend uit NL).
Vrijdag zijn we op Emilys’ aanraden naar de stoffen/fourniturenwijk Once gegaan, daar zitten allemaal joodse bedrijfjes waar je leuke stoffen etc kunt kopen. Aangezien dat iedere kilo ons dik gerekend wordt of we ze lang moeten rondsjouwen hebben we ons ingehouden, maar natuurlijk kwamen wij weer een paar unieke prints en items tegen die dus per post naar NL gestuurd gaan worden. Wat een inspiratie! Te veel om op te noemen. Hierna hebben we de Avenida Santa Fé afgelopen maar kwamen tot de conclusie dat dit weinig toevoegde aan het geen dat we reeds gezien hadden. ’s Avonds waren wij uitgenodigd voor een optreden van Test, de band van Ramiro, die wij op Isla del Sol in Bolivia hadden leren kennen. Het was een enorm goed optreden, we hadden geen verwachtingen, maar wat een mooie stem heeft hij. Het was heel leuk om Agustina en Ramiro weer te zien, maar ze waren helemaal vol zenuwen voor en na het optreden, dus besloten we een nieuwe afspraak te maken met ze.
Zaterdagochtend stond er een afro-contemporary dansles op het schema, maar omdat we niets te veel mee wilden nemen hadden we niet genoeg geld meegenomen… oeps, Kim heeft uiteindelijk de les gedaan en ik ben mijn tas gaan inpakken. De les was geweldig! Deze dansschool is geweldig! Echt een hoog niveau en daar hou ik van , ik denk dat het goed is dat Suus niet mee kon doen, aangezien het best lastig was te volgen voor mij. (suus: zoals jullie allemaal kunnen opmaken uit Kims’ commentaar ligt haar dansniveau een stuk hoger dan het mijne…) ’s Middags zijn we naar de boekenbeurs gegaan die in de beurshal vlakbij het hostal zat (plaza Italia) We waren op zoek naar boeken en magazines over grafische vormgeving en urban-art. We vonden na een paar uur (GROOT!) wat we zochten en waren blij verrast met het resultaat! ’S Avonds zijn we met Rom, een New Yorkse cityboy naar het luxe restaurant waar je geweest moet zijn en een afspraak moet maken anders kom je er niet in, La Cabrera gegaan. Ja het was goed, maar nee, het is niet de beste steak ever. Daarvoor moet je naar Bariloche (zie vorig blog). Daarna zijn we naar het huis van Agustina en Ramiro gegaan en hebben we een wijntje gedronken en even bijgekletst, was echt heel gezellig, ze hebben een mooi oud huis met een binnentuin, echt de plek waar wij zouden willen wonen in B-A.
Zondag hadden we afgesproken met Mitch, onze Australische ex-vermiste vriend. (haha) We spraken af bij Plaza de Mayo, hij kwam ietsje later dan verwacht en wat triest aanlopen… het werd snel duidelijk waarom. Eerst werd het nog onduidelijker toen hij zijn zwarte rugzak aan Kim gaf en zij ‘it’s a present, open it’. We snapten er niets van, Kim maakte de tas open waar alleen een opblaasbaar nekkussen in zat en vroeg. ‘What are you carrying that around for?’ Good question, we’ll, you might notice that it’s not my bag… I got robbed… WTF, nooooo. Dus ja, de wel bekende besmeur truc, een vies goedje wat op ‘m werd gegooid, iemand die helpt met schoonmaken, hij zette zijn tas naast zich neer en de tas werd ingeruild voor een minder mooi exemplaar met opblaasbare inhoud. Dus hij is al zijn foto’s en allerlei belangrijke spullen kwijt. It sucks. Uiteindelijk ben ik, Kim, alleen even snel over de antiekmarkt gelopen in San Telmo. Heb wat vette Tango gezien, leuke winkeltjes en veel troep, en toen heb ik Mitch en Suus weer ontmoet op Plaza de Mayo, die Mitch’ spullen naar het hostel van ons hadden gebracht. De rest van de middag werd doorgebracht met wat eten, een paar nieuwe spullen kopen en geprobeerd Mitch weer aan t lachen te krijgen, wat uiteindelijk gelukt is. We hebben m voorzien van eten, drinken, slippers, zonnebril en geld en op de taxi naar de airport gezet die avond. We weten dat hij inmiddels weer veilig thuis is. Het verhaal van zijn ‘vermist zijn’ is als volgt. De instructeur van de boot, een Pool die claimt Frans te zijn en zijn vrouw zijn volledig gestoord. De tocht duurde ipv 45 dagen 70 dagen, hij had een miscalculatie gemaakt, er was een periode zonder wind, waardoor ze niet konden zeilen, er was te weinig eten en drinken aan boord en iedereen was op rantsoen. (minder dan een liter water per dag, op open zee!) Mitch was 4kg kwijt, terwijl hij al erg skinny was en was aardig verzwakt. Een Australisch magazine betaalde zijn vlucht om terug te komen naar Australie voor een exlusief interview. Daar blijft hij een maand en vervolgt zijn reis daarna. Hij vertelde later dat als ze wel volgens schema gezeild hadden ze op de verkeerde plek op de verkeerde tijd hadden geweest en ze het niet hadden kunnen navertellen (op de plek waar de tsunami een heel eiland van de kaart vaagde). Zo zie je maar weer, alles gebeurd met een reden. Soms is het alleen niet direct duidelijk wat de reden is….
Maandag waren wij precies een half jaar op reis en dat vierden wij met het naar huis sturen van 2 pakketten van maar liefst 5 en 10 kg! Schandalig. Ja. ’s Avonds stapten we op de bus naar Puerto Iguazu.
B-A was onvergetelijk en mede door Natasha, Javier, Emily, Agustina en Ramiro. Thanks!
Door: Suus & Kim
Heerlijk gevlogen naar Buenos Aires, half slapend met muziek op, af en toe een schets gemaakt van een plan wat in mijn hoofd opkwam zodra ik half slapend was en weer verder dommelen. Fat Freddy’s Drop is de perfecte relax muziek. We werden door Natasha van het vliegveld gehaald, ze woont inmiddels alweer 10 jaar in B-A en is Nederlandse. We reden naar haar huis, waar ze samen met Javier woont. Een heel leuk appartement net buiten het centrum in Paternal. Kim en Natasha kennen elkaar al jaren, maar hadden elkaar al heel lang niet meer gezien. Het was heerlijk om even bij iemand thuis te zijn, we hadden de logeerkamer gekregen en hebben lekker gekookt en bijgepraat.
Zondag zijn we naar de wijk Palermo gegaan, waar een markt is waar jonge/beginnende kledingontwerpers hun creaties verkopen. Geweldig mooie en aparte kleding voor een super prijs, buiten dat zitten er in deze wijk heel veel kunstgalerieën, hippe winkels, boekenwinkels met alleen maar kunstboeken en nog heel veel meer. Na een paar uur waren we helemaal kapot van t shoppen en opdoen van goede ideeën. De inspiratie overspoelde ons en na een tijdje konden we ook niets meer in ons opnemen. Gelukkig hebben we de foto’s nog… ’s Avonds zijn we naar een film van het Filmfestival (Bafici) in B-A geweest samen met Javier en Natasha, de film was misschien niet de beste, een oostenrijkse film uit 1978. Juist ja, een jaar voordat we überhaupt ter wereld kwamen. Maar het was leuk om een beetje van de sfeer mee te pakken.
Maandag kregen we een rondleiding in B-A op de fiets, Natasha doet dit al jaren als werk en weet echt gigantisch veel van de stad, wat het ritje nog interessanter maakte. We reden langs alle monumenten en pleinen, waaronder het belangrijkste plein Plaza 9 de Julio, waar ook het roze parlementsgebouw staat, zagen 4 verschillende wijken, Puerto Madero, dit is een gerenoveerde wijk, was vroeger een haven, maar nu een upperclass wijk met bedrijven, dure appartementen en restaurants. In deze wijk staat de bekende brug: Puente de Mujer (= brug van de vrouw), lijkt een beetje op de Erasmusbrug in Rotterdam. Alle straatnamen in deze wijk zijn vrouwennamen, omdat vrouwen geklaagd hebben over dat er geen vrouwen voorkwamen in de straatnamen in Buenos Aires . In La Boca hebben we het Boca voetbalstadion gezien, in deze wijk is de tango ontstaan en hier staan ook de bekende gekleurde huizen. Dit was een hele artistieke wijk met veel schilders vroeger, nu beetje slechte buurt en dit stukje erg toeristisch. San Telmo, waar op zondag een grote antiekmarkt is en de begraafplaats van Recoleta. Recoleta is net een stad op zich met graven in alle bekende bouwstijlen waar kosten noch moeite gespaard zijn om de mooiste laatste rustplaats te creëren. Daarnaast zijn er allerlei mooie stadsparken. We kwamen tot de conclusie dat B-A echt een fantastisch mooie stad is en snappen heel goed waarom zij er al 10 jaar woont. Mocht je naar B-A gaan, doe een fietstocht met Natasha! Die avond gingen we naar een percussie groep, La Bomba, die wekelijks optreedt in Konex, een oude metaalfabriek die omgetoverd is tot cultureel centrum. De sfeer was heel relaxt, het was er druk, er werd wat gedanst, maar het was voornamelijk een luisteroptreden. Het is een absolute aanrader als je ‘ns wat heel anders wil dan een club met housemuziek (musica electronica hier).
Dinsdag was het onze regeldag, boekten een bootticket naar Uruguay, busticket naar Iguazu, gingen naar het postkantoor en ga zo maar door. De middag werd ingevuld door een bezoek aan de wijk Recoleta. We hebben het cultureel centrum bezocht van Recoleta en daarbij zitten ook allemaal designwinkeltjes en daar hebben we eindelijk de mateo beker gevonden, een hippe mate beker . En daarna zijn we via de wijk Recoleta naar de metro gelopen.
Woensdag hebben we de wijk Palermo verder bekeken, weer leuke, inspirerende winkels en vrachten mooie graffiti tekeningen gefotografeerd. Vervolgens gingen we naar het Malba museum voor moderne kunst, waar met name Zuid-Amerikaanse kunst te zien is. De expositie van Cubaanse kunst van voor de revolutie was met name interessant, omdat we er net geweest waren. Ook dit is een echte aanrader. We liepen nog langs de bibliotheek, die net als die van Rotterdam een mooi stukje architectuur is, het lijkt wel een ruimteschip op hoge poten. En we hebben nog een dependance bezocht van het andere Moderne Kunst museum van BA in San Martin, met een echte Dali, Picasso, Rene Magritte’s, maar ook hippe jonge kunstenaars -> tof. Op het plein ervoor stond iemand met een telescoop en konden we de maan zien van heeeeel dichtbij! Wat cool! En er stond ook nog een groot beeldscherm waar fragmenten en interviews met Alfred Hitchcock werden vertoond. Wat een culturele middag!! ’s Avonds hadden wij onze eerste tangoles, van een erg goede instructrice met humor, wat heeeeerlijk, wat een fantastische dans, zo anders dan Salsa Cubana. Kim: Ik ben echt helemaal verslaafd aan de Tango nu!! En ik wil terug naar BA om de Tango te leren, zo heerlijk sensueel! (Dit ben ik natuurlijk, Kim). Je staat bij de tango rechtop, met je borst naar voren en je beweegt nauwelijks met je heupen, bovenlichaam blijft in dezelfde positie, en neemt veel grotere stappen, omdat je ook bij de Tango de man volgt en die neemt grotere stappen (je schuift, want je voeten komen niet van de vloer, je sleept als het ware). De muziek is heel dramatisch en de beat veel moeilijker te herkennen dan die van salsamuziek. Maar in een paar uur hebben we genoeg basis informatie gekregen om niet voor gek te staan op de dansvloer. Ook hierbij is het partnerwerk het aller belangrijkste… om te voorkomen dat er een heer boven op je schattige voetjes gaat staan moet je volgen. Niks geen feminisme… volgen zullen we. Het werd natuurlijk laat, er was een geweldige live band na de les waardoor we ons maar moeilijk los konden weken van de danszaal, pas toen zij ermee stopten gingen wij ook weg…
Donderdag vertrokken wij om kwart voor 7 vanuit het hostel om de boot te nemen naar Colonia, een Unesco dorp dat aan de overkant van de 40km brede rivier Rio de Plata ligt in Uruguay. We sliepen op zowel de heen als terug weg van de boottrip als roosjes… de tango avond was erin gehakt. Colonia is erg mooi, heeft een vestingwal, een fort met kanonnen en vele hobbelige straatjes met mooie huisjes. Maar om te zeggen dat je het niet gemist mag hebben…. Dat weet ik niet zo zeker. We hebben in ieder geval een stempel van Uruguay in ons paspoort. Ja en dat doe je ook niet dagelijks, even naar Uruguay. Dus toch. Leuk! Donderdag avond hadden we met Emily en Natasha en Javier afgesproken om een hapje te gaan eten. Emily had een reservering gemaakt in het hele hippe italiaanse tentje Il Ballo de Moreno (geloof ik) in Palermo. Wat echt een aanrader is. Het was heel leuk om iedereen weer te zien en even bij te praten. Javiers’ Nederlands wordt met de minuut beter. Wel belangrijk, want ze komen heel binnenkort een jaartje in Nederland wonen. Emily woont hier al ruim 2 jaar en heeft ook nog lang geen genoeg van Buenos Aires, ze is net begonnen als stoffenontwerpster en we zijn heel nieuwsgierig naar de ontwerpen….!. (Emily is de zus van Bart, een vriend uit NL).
Vrijdag zijn we op Emilys’ aanraden naar de stoffen/fourniturenwijk Once gegaan, daar zitten allemaal joodse bedrijfjes waar je leuke stoffen etc kunt kopen. Aangezien dat iedere kilo ons dik gerekend wordt of we ze lang moeten rondsjouwen hebben we ons ingehouden, maar natuurlijk kwamen wij weer een paar unieke prints en items tegen die dus per post naar NL gestuurd gaan worden. Wat een inspiratie! Te veel om op te noemen. Hierna hebben we de Avenida Santa Fé afgelopen maar kwamen tot de conclusie dat dit weinig toevoegde aan het geen dat we reeds gezien hadden. ’s Avonds waren wij uitgenodigd voor een optreden van Test, de band van Ramiro, die wij op Isla del Sol in Bolivia hadden leren kennen. Het was een enorm goed optreden, we hadden geen verwachtingen, maar wat een mooie stem heeft hij. Het was heel leuk om Agustina en Ramiro weer te zien, maar ze waren helemaal vol zenuwen voor en na het optreden, dus besloten we een nieuwe afspraak te maken met ze.
Zaterdagochtend stond er een afro-contemporary dansles op het schema, maar omdat we niets te veel mee wilden nemen hadden we niet genoeg geld meegenomen… oeps, Kim heeft uiteindelijk de les gedaan en ik ben mijn tas gaan inpakken. De les was geweldig! Deze dansschool is geweldig! Echt een hoog niveau en daar hou ik van , ik denk dat het goed is dat Suus niet mee kon doen, aangezien het best lastig was te volgen voor mij. (suus: zoals jullie allemaal kunnen opmaken uit Kims’ commentaar ligt haar dansniveau een stuk hoger dan het mijne…) ’s Middags zijn we naar de boekenbeurs gegaan die in de beurshal vlakbij het hostal zat (plaza Italia) We waren op zoek naar boeken en magazines over grafische vormgeving en urban-art. We vonden na een paar uur (GROOT!) wat we zochten en waren blij verrast met het resultaat! ’S Avonds zijn we met Rom, een New Yorkse cityboy naar het luxe restaurant waar je geweest moet zijn en een afspraak moet maken anders kom je er niet in, La Cabrera gegaan. Ja het was goed, maar nee, het is niet de beste steak ever. Daarvoor moet je naar Bariloche (zie vorig blog). Daarna zijn we naar het huis van Agustina en Ramiro gegaan en hebben we een wijntje gedronken en even bijgekletst, was echt heel gezellig, ze hebben een mooi oud huis met een binnentuin, echt de plek waar wij zouden willen wonen in B-A.
Zondag hadden we afgesproken met Mitch, onze Australische ex-vermiste vriend. (haha) We spraken af bij Plaza de Mayo, hij kwam ietsje later dan verwacht en wat triest aanlopen… het werd snel duidelijk waarom. Eerst werd het nog onduidelijker toen hij zijn zwarte rugzak aan Kim gaf en zij ‘it’s a present, open it’. We snapten er niets van, Kim maakte de tas open waar alleen een opblaasbaar nekkussen in zat en vroeg. ‘What are you carrying that around for?’ Good question, we’ll, you might notice that it’s not my bag… I got robbed… WTF, nooooo. Dus ja, de wel bekende besmeur truc, een vies goedje wat op ‘m werd gegooid, iemand die helpt met schoonmaken, hij zette zijn tas naast zich neer en de tas werd ingeruild voor een minder mooi exemplaar met opblaasbare inhoud. Dus hij is al zijn foto’s en allerlei belangrijke spullen kwijt. It sucks. Uiteindelijk ben ik, Kim, alleen even snel over de antiekmarkt gelopen in San Telmo. Heb wat vette Tango gezien, leuke winkeltjes en veel troep, en toen heb ik Mitch en Suus weer ontmoet op Plaza de Mayo, die Mitch’ spullen naar het hostel van ons hadden gebracht. De rest van de middag werd doorgebracht met wat eten, een paar nieuwe spullen kopen en geprobeerd Mitch weer aan t lachen te krijgen, wat uiteindelijk gelukt is. We hebben m voorzien van eten, drinken, slippers, zonnebril en geld en op de taxi naar de airport gezet die avond. We weten dat hij inmiddels weer veilig thuis is. Het verhaal van zijn ‘vermist zijn’ is als volgt. De instructeur van de boot, een Pool die claimt Frans te zijn en zijn vrouw zijn volledig gestoord. De tocht duurde ipv 45 dagen 70 dagen, hij had een miscalculatie gemaakt, er was een periode zonder wind, waardoor ze niet konden zeilen, er was te weinig eten en drinken aan boord en iedereen was op rantsoen. (minder dan een liter water per dag, op open zee!) Mitch was 4kg kwijt, terwijl hij al erg skinny was en was aardig verzwakt. Een Australisch magazine betaalde zijn vlucht om terug te komen naar Australie voor een exlusief interview. Daar blijft hij een maand en vervolgt zijn reis daarna. Hij vertelde later dat als ze wel volgens schema gezeild hadden ze op de verkeerde plek op de verkeerde tijd hadden geweest en ze het niet hadden kunnen navertellen (op de plek waar de tsunami een heel eiland van de kaart vaagde). Zo zie je maar weer, alles gebeurd met een reden. Soms is het alleen niet direct duidelijk wat de reden is….
Maandag waren wij precies een half jaar op reis en dat vierden wij met het naar huis sturen van 2 pakketten van maar liefst 5 en 10 kg! Schandalig. Ja. ’s Avonds stapten we op de bus naar Puerto Iguazu.
B-A was onvergetelijk en mede door Natasha, Javier, Emily, Agustina en Ramiro. Thanks!
woensdag 5 mei 2010
Argentina 2010 - part 3
El Calafate
Door: Kim & Suus
Vanuit Puerto Natales hebben we een bus genomen naar El Calefate. Ons hostel, I Keuken was wel gezellig, helaas was het alleen een overnachtingsplek. Het dorp zelf is niet zo interessant, dus we hebben snel een tour geboekt naar de gletsjer Perito Moreno voor de volgende dag. Rest van de dag hebben we gerelaxt met koffie en chocola, want de chocola is goed hier in Argentinie! Boodschappen gedaan, gekookt, je kent het wel...De volgende ochtend hoorde ik een geluid, bleek dat het het telefoonalarm was van de enige gast die op onze dorm lag. Toen ik vroeg hoe laat het was, zei hij 8:10. SHIT!! We hadden namelijk nog maar 50 minuten om te douchen, tas in te pakken, te ontbijten en naar het busstation te gaan!! Gelukkig is het gelukt. Wat bleek nou, tijdens ons verblijf in Chili is de klok een uur achteruit gezet, en terug in Argentinie hadden we er niet meer aan gedacht, maar hier stond de klok dus weer een uur vooruit.
De gletsjer Perito Moreno is ook enorm indrukwekkend, groot, wit en ijsblauw en er vallen continu grote stukken ijs vanaf, dit gaat gepaard met een enorm kabaal wat te vergelijken is met een honderduizendklapper. De gletsjer is zo beroemd, omdat het de enige gletsjer is die beweegt en elk jaar de ene rivier afsluit van een andere rivier en eens per jaar breekt de rivier er weer doorheen, dat was helaas al gebeurd, maar dat gebeurt meestal ergens in December/Januari. Wel hebben we gigantische stukken ijs zien afbreken, wat op zich niet altijd gebeurd, dus we hadden geluk! Impressionant! Maar na een paar uur heb je het ook wel gezien en dan moet je nog best lang wachten tot je eindelijk met de bus weer naar El Calefate gaat. Gelukkig scheen de zon en hadden we lunch meegenomen, dus het werd verplicht relaxen.
El Chalten
Door: Kim & Suus
s Avonds hebben we de bus naar El Chalten genomen. We kwamen redelijk laat aan en het beoogde hostal en ook het volgende bleek vol te zitten. We kwamen uiteindelijk terecht bij Albergue Patagonia, wat op zich ok was, een beetje massaal, dat wel. Bij Como la Vaca hebben we een heerlijke steak op met lekkere friet en wijn. Dustin reist trouwens nog steeds met ons mee.
De volgende dag hebben we een wandeling gemaakt naar het uitzichtpunt om de Fitz Roy te zien, ook een puntige bergketen, net als Torres del Paine. Ook weer supermooi! De wandeling ernaartoe ook trouwens, toen we er aankwamen was de Fitzroy helemaal met grijze wolken bedekt en het waaide er enorm, we schuilden een uurtje en toen de zon weer doorbrak verdwenen de wolken grotendeels en zagen we toch nog de top van de berg. Kim en Dustin hadden hier al ervaring mee tijdens hun trekking. Dustin beklom nog een rotsblok en landde op de terugweg in een boom, wat voor hem volledig normaal was… Hij doet namelijk 2 dingen voor de lol, in wedstrijd verband boomklimmen (is nogal goed daarin…) en logging, zo snel mogelijk bomen omzagen. (Ja in Washington state, is er veel bos) We waren m ook iedere keer kwijt… was hij weer ergens in een boom geklommen en deed een kalkoen na, keihard, wij gillen! Hahahaha! Vooral omdat je weet dat het eraan zit te komen maar nooit weet wanneer… En ‘s avonds hebben we weer bij dezelfde toko gegeten, omdat het zo lekker was! De grote vriendelijke reus, die de bediening deed in het familie bedrijf, stond al te glunderen toen hij ons terug zag komen en verraste ons met een nog grotere steak dan de dag daarvoor… (was niet echt nodig, pfff) Mmmmaar mmmm, het was weer lekker!!! Dat is trouwens de eerste keer in de hele reis geweest dat de tweede keer bij hetzelfde restaurant even goed of zelfs nog beter was! Gouden tip op reis… ga niet voor de 3x scheepsrecht! De volgende ochtend hebben we afscheid genomen van El Chalten en gingen we op weg naar Ushuaia! End of the World! Joehoe!
Ushuaia
Door: Kim & Suus
Ushuaia, na anderhalve dag reizen waren we eindelijk aangekomen at the end of the World. Het is namelijk de zuidelijkste stad van de wereld. De eerste avond hebben we eindelijk trucha op, oftewel forel. Al sinds Colombia wilde ik dat een keer eten, dus dat was al een tijdje ;). Superlekker! We zaten in een leuk hostel, Yakush, heel kleurrijk en met mooie muurschilderingen. Helaas ging het na 2 dagen dicht, het is het einde van het toeristenseizoen. We sliepen met nog 2 Amerikanen op een dorm, Vishal en Joshua. We zijn later met hen verhuisd naar een ander hostel, Freestyle, wat meer een partyhostel, maar echt heel mooi, met een pooltafel op de bovenste etage. Dit hostel hadden we doorgekregen van weer andere Amerikanen, die we op de boottocht door het Beagle channel waren tegengekomen. Deze boottocht was tof! Een goeie gids en 2 stuurmannen en een vat lokaal bier , wat inbegrepen was bij de tour. We zaten met bier op het voordek, leuke groep ook, het werd per glas gezelliger natuurlijk. We deden een tocht naar 3 eilanden, waarvan 1 met zeeleeuwen, 1 met aalscholvers, en 1 de oude vuurtoren, die nog steeds werkzaam is. Daarna vaarden we door naar een eiland waar we uitleg kregen over de originele bewoners van vuurland, die geen kleding droegen maar zich insmeerden met zeeleeuwen vet en zich warmhielden door middel van vuur, zowel in huis als in de kano. We maakten een wandeling en kregen uitleg over hun leefgewoonten, wat ze aten en hoe ze overleefden in de kou. Toen de kolonisten kwamen kregen ze kleding en overleden ze uiteindelijk allemaal, ze werden nat en kregen verkoudheid en griep, waar ze geen antistoffen tegen hadden en vandaag de dag is er nog maar 1 volbloed in leven. Een triest verhaal.
De dag erna gingen we met de mannen naar het gevangenismuseum, we mochten er gelukkig ook weer weg. Even zonder grappen, Ushuaia is ooit gesticht als gevangeniskolonie en geloof me, hier wil je niet opgesloten zitten, het is koud en het einde van de wereld, of zoals de Ushuaianen zeggen, dit is niet het einde, het is het begin! Maar goed, nu lijkt het op een stad, dat was het niet. De meest gevaarlijke criminelen van Argentinië zaten hier opgesloten. Het museum bevat tevens een museum van scheepvaart en moderne kunst collectie. De grap dat Kim ‘mam’ genoemd wordt, werd steeds verder uitgebreid en de mannen volgden haar (en mij, suz) als kuikentjes. Het ontstond door Dustin, hij zei, het is heerlijk met die 2 meiden, ze voeden me, vertellen me wat ik ga doen die dag, wat ik nodig heb en zorgen dat ik dronken naar bed ga. De laatste dag hebben we het Nacional Parque Tierra del Fuego, oftewel Vuurland bezocht. We hebben hier ook nog een wandeling gemaakt. Supermooi! Mede ook door de herfstkleuren. Hier ligt ook het zuidelijkste postkantoor, waar je een stempel kunt halen , en daar werkte nog steeds dezelfde man als waar Chris Zegers van RTL Travel zijn stempel heeft gehaald. Suus herkende hem en toen wij dat tegen Dustin vertelde, hoorde hij ons en gaf hij ons allebei een klein flesje Jameson whiskey, zodat we de wandeling vliegend konden doen. Joehoe! Dat hebben wij tijdens het lopen soldaat gemaakt en dat was nog lekker ook! Het heet trouwens Vuurland, omdat toen de kolonisten kwamen, zij overal vuur zagen. Na 3 dagen Ushuaia moesten we afscheid nemen van de 3 kids, dat mocht niet zonder feestje, het feestje werd uiteindelijk met veel bier gevierd en we maakten ieder uur meer vrienden met het verschrikkelijke spelletje dat Josh verzonnen had, we hebben niet veel geslapen die nacht en werden de volgende morgen nog niet geheel nuchter wakker en zijn toen naar BA gevlogen! Yeah! Luxe flashpackers (geweldig woord, thanks Bar)
Chile 2010 - part 2
Puerto Natales
Suus:
Puerto Natales is een Chileens dorpje aan een fjord gelegen. Er is eigenlijk helemaal niets te beleven en wordt voornamelijk gebruikt als uitvalsbasis voor Trekkings naar Torres del Paine, juist, die trekking van 5 dagen in winterweer kamperen en vooral heel veel wandelen in de bergen. Die trekking waar ik geen zin in had. In Rio Gallegos hadden Kim en Dustin al een ren-je-rot-spel gedaan om aan de juiste kleding te komen en ik heb in de tussentijd een winkelwagen vol trekkings-maaltijden in de Carrefour geshopt. In PN aangekomen regelden het duo dezelfde middag/avond een busticket, huurde campeer gereedschap en alles wat er nog meer bij kwam kijken. De volgende dag vertrekten ze vroeg om diezelfde middag aan de tocht te beginnen. Ik bleef gedurende de 5 dagen relaxen in t meest bouwvallige hostal wat we hebben gezien de laatste 6 maanden. Maar er was wifi (noodzakelijk) en de overige gasten waren aangenaam gezelschap. Dus de trap met gat, badkamer met tegels die van de muur afvielen en een douche die niet opgehangen kon worden nam ik voor lief. Heb heel veel koffie gedronken, de lekkerste brownie ter wereld leren maken, magazines uit alle uithoeken van de wereld gelezen en uren en uren achter de computer doorgebracht, lang leve het adobe-pakket dat Kim vlak voor vertrek nog geïnstalleerd heeft! De ochtend nadat Kim en Dustin terug kwamen met alle sterke verhalen zijn we meteen vertrokken uit Puerto Natales, want ja, wat moet je er. 1000x dank aan ‘El Living’, zonder hun koffie en magazines had t een stuk minder aangenaam geweest! En de spectaculaire zonsondergang aan het fjord… Op naar zuid, de kou en de meest zuidelijke stad ter wereld, Ushuaia.
Torres del Paine
Kim:
Gelijk de avond nadat we in PN waren aangekomen, zijn Dustin en ik begonnen aan de W-trekking in TdP. De eerste dag hadden we gelijk mazzel, dat je de top van de Torres kon zien, en we zijn dus ook gelijk die dag gelopen naar het uitzichtpunt van de Torres. Eerst onze tent opgezet en een Koreaanse, Lee, opgepikt. Zij gaf ons de gouden tip om ons voedsel in de boom te hangen, vanwege de muizen.
Lee moest lachen om het grote aantal voedsel dat we bij ons hadden. Het was ook wel veel, maar later die avond bleek dat Dustin ook al mij toiletspullen had opgehangen in de boom :D, vandaar dat het nog meer leek!
De eerste dag was supermooi! In de bus zijn we een stel fransen met een Chileens-Franse gids tegengekomen. Tof! Want die zorgden ervoor dat we overal stopten onderweg om fotos te nemen. Die kwamen we de rest van de dagen ook steeds tegen op de uitkijkpunten. Zo ook die eerste dag, bij het meer en de torres. Die fransen natuurlijk met een fles wijn erbij :D.
Omdat het hier nu herfst is, zijn alle bomen zo mooi gekleurd! Een scala van rood-oranje-geel. Ik als japanner heb weer heel veel fotos genomen. Zo kan Suus de hele trekking ook meemaken, zo vanuit de luie stoel ;). Alle dagen waren mooi trouwens, en allemaal verschillend.
De tweede dag liepen we langs het meer, met al gewicht op de rug. We zouden Lee opwachten in de Lodge met een kop koffie, en mijn spullen kon ik laten drogen op de verwarming . Lee is nooit komen opdagen, en toen zijn we maar gaan lopen. Pas bij het volgende kamp kwamen we haar tegen, ze had 2 Engelsen opgepikt, waarmee ze die dag was opgelopen. Ze was de Lodge binnen geweest, maar had ons niet gezien. Alleen liepen wij verder naar het volgende kamp en zouden we haar de volgende ochtend weer zien bij de top en verder oplopen. Zij was in het water gevallen en moest in dit kamp blijven om haar spullen te drogen. Het was zo grappig! Ze had een post-it briefje op de brug gehangen, wat we helaas niet gezien hadden, dat ze alvast was gaan lopen. En toen we ‘s avonds aankwamen bij het Italiaanse kamp, kwam er een fransman op ons afgelopen met een briefje van Lee voor ons. Lee was in middels famous en wij waren haar lost friends: Famous Lee and her Lost Friends :D.
De derde dag zijn we naar het tweede uitzichtpunt gelopen en op de weg ernaartoe hebben we echt Patagonia-weer meegemaakt, namelijk in 4 uur tijd is het weer veranderd van mooi weer, winderig, hagel, natte sneeuw, mist, regen, harde wind naar helemaal mooi weer en blauwe lucht. De eerste keer op het uitzichtpunt zagen we de torres verschijnen vanuit de mist tot en met blauwe lucht achter de torres!!! Dit gebeurde binnen een uur! En natuurlijk kwamen we die fransen weer tegen ;).
En Lee kwamen we weer tegen bij ons kamp. Om te vieren dat we weer samen waren, heeft zij ons op 2 flessen wijn getrakteerd -> dit resulteerde in dat we vrij aangeschoten waren en niet meer wilden koken en dus in het hostel hebben gegeten. Dustin was zo aangeschoten, dat hij de tent niet eens meer kon vinden! En toen we net in bed wilden gaan liggen, was mijn bed nat! Dustin alles opgedweild met zijn handdoek, maar toen bleef het maar nat. Bleek dat muizen een gat in mijn waterfles hadden gebeten (en in alle waterdichte ziplock bags die ik bij me had -> fijn, die zijn dus niet meer waterdicht..). dus wij die fles naar buiten gegooid en toen konden we eindelijk wel slapen.
De vierde dag zijn we naar gletsjer Grey gelopen, wow!! Mooi! Ik had nog nooit een gletsjer in een meer zien uitlopen en ik zag ook voor het eerst ijsschotsen in het water! Nooit eerder gezien! Wij bij kamp Grey snel onze tent opgezet en gegeten en toen verder omhoog gelopen om de gletsjer van dichtbij te zien.. en beter nog.. we wilden er ook op/in lopen. Dat is helaas niet gelukt. De wanden naast de gletsjer zijn erg steil. We hebben een mooie poging gedaan, we zijn afgedaald in een gorge waar er een riviertje naar beneden liep. Heel steil, alleen net voor het einde was er een te steile afgrond naar beneden, en we hadden wel touw bij ons, maar waarschijnlijk net niet lang genoeg , dus zijn we weer terug omhoog geklommen. Dit was trouwens weer een famous stupid thing, want deze afdaling was natuurlijk best gevaarlijk, sowieso konden er elk moment stenen naar beneden vallen, oepsie.. had ik even niet aan gedacht op dat moment.. Lee bleef dan ook angstvallig achter, bang ons nooit meer te zien en blij om ons weer heelhuids terug te zien.
Die nacht wel supermooie sterrenhemel gezien, nog nooit zoveel sterren gezien! En 3 vallende sterren. Ja dat was mooi. Alleen was het ook heel koud! Dat is de enige nacht geweest dat ik echt wakker gelegen heb van de kou. Het vroor ook echt die nacht! Gelukkig konden Dustin en ik ons een beetje warm houden tegen elkaar aan (gewoon vriendschappelijk ;)).
De volgende ochtend hebben we de zonsopgang gekeken met uitzicht op de gletsjer Grey en zijn we naar beneden gelopen om de boot te pakken naar de busstop, die ons weer terugbracht naar Puerto Natales. Op de boot was gratis chocolademelk en koekjes, mjammie! En.. we hebben gratis gekampeerd alle dagen! Joehoe! Zelfs als we eigenlijk toch moesten betalen, zijn we lekker weggelopen ;). Dit was omdat ik ons budget een beetje erg krap had berekend en we genoeg geld wilden overhouden voor de boot, wat gelukt is .
Kortom dit was een onvergetelijke trip, mooi weer, fijn gezelschap en mooie natuur!
maandag 3 mei 2010
half year on the road and still going
Hey everyone!
Just letting you know that we enjoy reading your replies to our blog (thank you) and we are still having the time of our lives! :) A week ago we where travelling for exactly 6 months! Oh yes, half a year! We celebrated it with sending home 15kgs of luggage! Crazy heavy, we know. We are in Brasil now and trying to keep the blog updated, but there's just too much temptation, sun, waves.... ah, you know.
Anyway, keep in touch! We like hearing from you guys too!
Hugs and see you soon!
Jut en Jul
Just letting you know that we enjoy reading your replies to our blog (thank you) and we are still having the time of our lives! :) A week ago we where travelling for exactly 6 months! Oh yes, half a year! We celebrated it with sending home 15kgs of luggage! Crazy heavy, we know. We are in Brasil now and trying to keep the blog updated, but there's just too much temptation, sun, waves.... ah, you know.
Anyway, keep in touch! We like hearing from you guys too!
Hugs and see you soon!
Jut en Jul
Argentina 2010 - part 2
Bariloche
Door: suus
Eindelijk naar Bariloche. Voor ons begon hier het echte Patagonia avontuur. We kwamen aan in het schemerdonker en namen onze intrek in Hostal Ruca Hueney. Om te vieren dat we weer in Argentina waren informeerden we waar we een steak met wijn konden eten… dat was extreem goed gelukt in El Boliche de Alberto waar we als bootwerkers onze hele maaltijd naar binnen werkten. De ‘Parilla’ (barbecue) was gesitueerd in het middelste gedeelte van het restaurant zodat je de kok aan het werk kunt zien. Rozig vertrokken we snel naar dromenland. De volgende morgen hebben we het dorp verkend, wat een rechtstreekse kopie is van een zwitsers skidorp en prachtig gelegen is aan een meer omringd met bomen. We maakten ’s middags een kayaktour samen met een nederlands stel op het nabij gelegen meer met Pura Vida, een leuk 2mans bedrijfje met enorm enthousiaste gidsen. Het was lekker koud en er stond een aardig windje, we hadden onze hoognodige workout weer gehad voor de dag. We kookten een hapje en gingen op tijd naar bed. De volgende morgen hebben we een paar uur gewandeld op een schiereiland langs het meer, de omgeving was echt prachtig, de bomen zijn gekleurd in de meest uiteenlopende herfsttinten en het meer is stralend blauw. Het was absoluut de moeite waard. Op de terugweg kregen we een lift van een Duits/argentijns echtpaar die ons inlichtte over een eiland vol pinguins, bij Puerto Deseado wat beter zou zijn dan onze geplande bestemming, Puerto Madrin bij Peninsula Valdez.
El Bolson
Door: Kim
In El Bolson kwamen we ’s avonds aan in een heel leuk hostel, El Pueblito, met Marcel en Julian als eigenaren. We waren net op tijd om mee te doen met de BBQ die avond, perfect! Een Argentijnse asado, daar houden wij wel van . Ik zocht mensen om met ons mee te gaan op die tocht naar het pinguin-eiland bij Puerto Deseado, maar ipv daarvan had ik 2 mensen geregeld om een 2-daagse tocht naar Cajon de Azul te doen. Nou ja, ook goed. Verder was er een Duits stel dat misschien wel mee wilde naar Pinguin-eiland.
De volgende dag zijn we op weg naar Cajon de Azul gegaan. Eerst nog even lunch en natuurlijk wijn gekocht in El Bolson. We waren vrij laat begonnen met lopen en kwamen daardoor ook vrij laat aan in de bovenste refugio. Deze tocht was mooi! Cajon de Azul is een gorge met superblauw water! Onderweg ben ik nog in het water gesprongen met Luke en Monica vanaf een rots. -> KOUD! Het is namelijk gletsjerwater. Wel erg verfrissend, want het was een warme dag.
De refugioman was een leuke aardige Argentijn, Pablo, bij wie we pizza hebben besteld, we hadden nl geen zin om eten mee te zeulen naar boven ;). En Monica en Luke bespeelden de gitaar en zongen erbij, wat kunnen ze dat goed en wat een gezelligheid brengt dat met zich mee! En natuurlijk bier en wijn en uiteindelijk kwamen er nog wat mensen aan die Monica weer kende, dus het was een gezellige boel!
De volgende dag besloten Luke, Monica en ik om naar een uitzichtpunt te wandelen, voordat we met zijn allen naar beneden liepen. Suus bleef lekker chillen, omdat zij (zacht gezegd ;)) niet zo van wandelen houdt. We zijn uiteindelijk nog naar een waterval gelopen, door de bossen heen, waar ik nog ben uitgegleden met een voet in het koude water. En na het uitzichtpunt, wilden we toch wat hoger nog lopen en uiteindelijk waren we 2 uur verder en stonden we bijna op een richel, heel tof! Goed uitzicht op de vallei. Pas tegen 16h liepen we naar beneden en daardoor waren we pas 20h beneden, Luke was vooruit gelopen om een taxi te bellen en een reuze sandwich voor ons klaar te maken. En je zag de volle maan heel groot! Mooi!
We hebben weer inkopen gedaan en Suus en ik hebben gekookt voor Luke en Monica, een heerlijke pastasalade met zalm!
De volgende morgen heel vroeg ging er een alarm af, heel lang…. Wie zet er nou een alarm zo belachelijk vroeg?! Bleek dat het mijn alarm was die echt om 5h ’s ochtends af ging. Ik moest de batterij nog vervangen, want hij liep opeens heel langzaam. Dat was nogal gênant.
Deze volgende dag zouden we ‘s avonds naar Comodoro Rivadavia (CR) gaan om daar op een ander bus richting Puerto Deseado te stappen. Dus overdag hebben we lekker gechilled, supermooi weer. En de markt afgelopen, lekker gegeten en in de tuin van het hostel gelegen. Het hostel heeft een grote tuin en ligt iets buiten het dorp, waardoor het een hele fijne sfeer heeft. En het Duitse stel ging uiteindelijke mee naar CR.
Alleen net voordat we de bus namen, belde ik nog even met Puerto Deseado, om door te geven dat we een dag later zouden aankomen. Blijken ze de volgende ochtend naar het pinguin eiland te gaan en daarna zeker 2 dagen niet! Dat was echt klote.. Toen zijn me toch maar naar CR gegaan en vandaar zouden we verder zien… we hadden het ticket en moesten toch richting het zuiden.
Comodoro Rividavia
Door: Suus
Op een grijzedag kwamen wij aan in C.R. een oninteressante grijze stad die amper in de reisgidsen vermeld staat. We namen plaats in het enige koffietentje in de terminal en terwijl we vieze koffie en een medialuna naar binnen werkten, pleegden we overleg m.b.t. onze volgende bestemming. In Puerto Deseado zou er weinig te beleven zijn en de kans op een tocht naar het pinguïneiland was klein. Na wat rondvragen bleek er op dat moment een bus te gaan naar Puerto Madryn, een andere locatie aan de Atlantische kust om pinguins te zien en in eerste instantie ook de plek waar we naartoe zouden gaan. De enige maar was, dat we weer in noordelijke richting zouden reizen en eigenlijk met een grote omweg daar zouden aankomen. Maar ja, wij wilden pinguins zien, dus dit was onze optie. Dus stapten we weer in de bus om 6 uur later in PM aan te komen. We checkten in bij Hostal ….. en we gingen op zoek naar een kop koffie aan zee. We vonden een leuk tentje en begonnen onze planning voor de volgende dag. Nadat we besloten hadden de volgende dag naar Punta Tombo te gaan om pinguins te zien kwam er een breedglimlachende gast met een biertje naar ons toe om te vragen waar we vandaan kwamen. Dit bleek Dustin te zijn en wij wisten toen nog niet dat we met Dustin nog erg veel lol gingen hebben de weken die volgden. Maar goed, eerst haalden we Matthias op in het hostel en maakten we met Dustin de afspraak om een visje te gaan eten later die avond.
Puerto Madryn + Punta Tombo
Door: Suus & Kim
Lekker vroeg uit bed en ontbijten, we gingen op fieldtrip, met z’n 4en in een autootje lang rijden…
Eerst zijn we gestopt in de buurt van Trelew, omdat je vanaf hier de boot kon nemen om zwart witte dolfijnen te zien. Dat wilden we wel, zowel het Duitse stel als wij. Dus wij met nog 8 andere toeristen de zee op om dolfijnen te zien. Het begon lekker in het zonnetje en lekker gangetje. Toen opeens gingen we heel hard en werd iedereen nat. We hadden wel poncho’s, maar toch waren mijn benen en voeten ijskoud en nat en mijn kont ook, want het water liep via de bank zo je poncho in. Ik zat zo weggedoken in mijn poncho, dat ik niet eens wat kon zien. Dit was een van de weinige momenten dat ik dacht: ‘Waarom doe ik dit? Ik betaal hier ook nog voor!’. Het ergste was dat we niet eens de dolfijnen gezien hebben, daar had ik geen rekening meegehouden .
Wel hebben we de Magdallena pinguins zien zwemmen, lijken net ganzen.
Suz: maar ze deden me denken aan die coole pinguins van ‘surfs’up’. Geen dolfijnen dus, beetje jammer, de volgende keer dolfijnen spotten mag wat mij betreft ook wel in een meer tropische setting, wat was het f*kn koud op die boot! Na de boottocht vertrokken we zuidelijker naar Punta Tombo, waar zich de grootste pinguincolonie bevind die op land leeft (de rest leeft op de polen). Het mooie van dit jaargetijde is dat de stelletjes allemaal samen bij het nest leven. Ze zijn wel een beetje suf, want de meesten liggen of hangen en maken hun vacht schoon. Een aantal liepen er rond en waren daarmee een ware attractie. Na een wandeling van een paar kilometer zagen we zelfs nog pinguins in en uit het water komen, wat er heel grappig uitziet, ze schuiven eerst op hun buik het zand op en staan dan ineens rechtop en lopen verder. De pinguins hebben het recht op voorrang en staan gerust midden op het looppad te slapen (ja wij komen in HUN leefgebied, tenslotte) en zijn soms nogal terretoriaal, d.w.z. pikken naar je benen. Het geluid dat ze maken valt het beste te vergelijken met een ezel. Ja dat hoor je goed, iaaaaaa, ieaaaaaah. Hillarisch! Maar eerlik is eerlijk, na een paar uur gaan zelfs duizenden pinguins je vervelen. Dus stapten we in de auto naar PM, kochten boodschappen, kookten voor de duitsers en Dustin en pakten we die avond de bus naar… Comodoro Rividavia! Omdat het daar zo leuk is…
Comodoro Rividavia + Sarmiento
Hoe maak je van een oorverdovend saaie dag wat leuks?
Door: Suus
Sh*t. Goede vrijdag. Het is goede vrijdag en we komen om half 5 ’s morgens aan in een stad waar niets te beleven valt. Great. Half slaperig nemen we plaats in de ijskoude terminal en hopen we dat er een beetje leven komt in de brouwerij. De eerste busmaatschappij die zijn rolluik open doet herinnert ons eraan dat het goede vrijdag is en dat er bijna geen bussen rijden. De beoogde bus van 08h vertrekt niet en de eerst volgende zou pas in de loop van de middag gaan. Wicked. Er was niet veel meer te doen dan half onderuitgezakt op onze rugzakken te wachten tot er iets zou gaan gebeuren. Toen het eenmaal licht werd besloten Kim en Dustin op zoek te gaan naar een tourist information office en koffie. Ik bleef bij de spullen. Wat er toen gebeurde verteld Kim even…. (ik zat inmiddels 2 uur te wachten en vroeg me af of ze lopend naar Sarmiento waren gegaan…)
Kim: Ja .. ehm.. Dustin en ik gingen eigenlijk alleen maar kijken of er ergens een tourist information zat, maar al lopend zei Dustin opeens: ‘Do you like stupid things?’. Ik: ‘ehm.. yes?’. En toen rende Dustin opeens af op de grote duin die een paar straten verderop lag, en begon die duin te beklimmen. Ja, en toen moest ik ook mee. Er was supermooi licht, omdat de zon net op kwam. En het was ook superkoud!! Maar na veel pijn en moeite, want die duin bestond uit allemaal los zand en was supersteil, is het gelukt die duin te beklimmen en hebben we de zonsopgang gekeken. En toen zijn we weer naar beneden geklauterd en hebben we een cafetaria gevonden, waar we met koffie ons hebben opgewarmd. Na dit avontuur hebben we Suus weer opgezocht die met de Kiwi op ons aan het wachten was. Suus: De kiwi was Scott, een jonge gast uit New Zealand die op z’n zachst gezegd hillarisch is! We namen die sh*tload aan bagage mee en deden boodschappen in de plaatselijke Carrefour. Scott wist de hele bewaking aan t lachen te krijgen door met zijn donsjas in zijn korte broek gestopt met grote 7 mijls laarzen door de winkel te stappen, Dustin hield t van een afstandje in de gaten en lachte de tranen uit zijn ogen….Na een broodje eten op t station, wat op zich al 1 grote grap was (je had m moeten zien eten… ik wist niet dat eten op zich al zo lachwekkend kon zijn) hebben we een bakkie gedaan, waar wederom iedereen ons aanstaarde. Toen we eenmaal op het busstation terug waren besloot Scott met ons mee te gaan naar Sarmiento, om het Petrified Forest te zien, een bos wat miljoenen jaren versteend is. Samen met alle bagage namen we een 2 uur durende busrit voor lief. Aangekomen in een vrieskoud Sarmiento regelden we een taxi die ons naar het National Park bracht. Bij de ingang vertelde een parkwachter die nergens zin in had dat het park net dicht was gegaan omdat het 10 minuten geregend had. Het was dan écht Veeeeeeel te gevaarlijk om het park in te gaan. Je begrijpt dat we dat niet echt heel leuk vonden…. Dus namen we de taxi terug naar t busstation waar we gezellig 2 uur hebben gewacht op de bus die ons weer 2 uur terug meenam naar Comodoro R. Scott reisde direct vanuit Sarmiento en we moesten m hier helaas achter laten… De 3 musketiers kwamen net op tijd aan om de bus naar Rio Gallegos te nemen. Maar die had natuurlijk vertraging waardoor we weer een paar uur in de vrieskou weer op t fr*king busstation van Comodoro R. zaten! Ik heb nog nooit zo veel uren in en om een busstation doorgebracht. Natuurlijk duurde de trip naar R.G. ook weer een hele nacht en zo brak dag 3 in en om het busstation aan. Great. Wicked. Sweet. Got to love it!
Rio Gallegos
Door: Kim
Overstap van 1 uur ipv 3 uur, doordat we 2 uur vertraging hadden. In Rio Gallegos hebben we in een uur tijd onze bergklim spullen moeten kopen! Is op zich geen probleem als je de goeie winkel hebt, maar dat was nog lastig te vinden!! Dus wij uiteindelijk in 20 minuten een broek, thermo ondergoed, jas, sokken gekocht, mijn tas kwijt, mijn tas weer gevonden, Dustin naar een tweede winkel gegaan, ik hem achterna, ik hem kwijt, Dustin mij kwijt, uiteindelijk afzonderlijk een taxi terug naar het busstation genomen en toch nog op tijd voor de bus naar Puerto Natales .
Dat was wel lekker een adrenalinestootje zeg ;)
De rest van de busrit ging voorspoedig en we hebben zelfs eindelijk wilde struisvogels gezien!! Yeah!!
Door: suus
Eindelijk naar Bariloche. Voor ons begon hier het echte Patagonia avontuur. We kwamen aan in het schemerdonker en namen onze intrek in Hostal Ruca Hueney. Om te vieren dat we weer in Argentina waren informeerden we waar we een steak met wijn konden eten… dat was extreem goed gelukt in El Boliche de Alberto waar we als bootwerkers onze hele maaltijd naar binnen werkten. De ‘Parilla’ (barbecue) was gesitueerd in het middelste gedeelte van het restaurant zodat je de kok aan het werk kunt zien. Rozig vertrokken we snel naar dromenland. De volgende morgen hebben we het dorp verkend, wat een rechtstreekse kopie is van een zwitsers skidorp en prachtig gelegen is aan een meer omringd met bomen. We maakten ’s middags een kayaktour samen met een nederlands stel op het nabij gelegen meer met Pura Vida, een leuk 2mans bedrijfje met enorm enthousiaste gidsen. Het was lekker koud en er stond een aardig windje, we hadden onze hoognodige workout weer gehad voor de dag. We kookten een hapje en gingen op tijd naar bed. De volgende morgen hebben we een paar uur gewandeld op een schiereiland langs het meer, de omgeving was echt prachtig, de bomen zijn gekleurd in de meest uiteenlopende herfsttinten en het meer is stralend blauw. Het was absoluut de moeite waard. Op de terugweg kregen we een lift van een Duits/argentijns echtpaar die ons inlichtte over een eiland vol pinguins, bij Puerto Deseado wat beter zou zijn dan onze geplande bestemming, Puerto Madrin bij Peninsula Valdez.
El Bolson
Door: Kim
In El Bolson kwamen we ’s avonds aan in een heel leuk hostel, El Pueblito, met Marcel en Julian als eigenaren. We waren net op tijd om mee te doen met de BBQ die avond, perfect! Een Argentijnse asado, daar houden wij wel van . Ik zocht mensen om met ons mee te gaan op die tocht naar het pinguin-eiland bij Puerto Deseado, maar ipv daarvan had ik 2 mensen geregeld om een 2-daagse tocht naar Cajon de Azul te doen. Nou ja, ook goed. Verder was er een Duits stel dat misschien wel mee wilde naar Pinguin-eiland.
De volgende dag zijn we op weg naar Cajon de Azul gegaan. Eerst nog even lunch en natuurlijk wijn gekocht in El Bolson. We waren vrij laat begonnen met lopen en kwamen daardoor ook vrij laat aan in de bovenste refugio. Deze tocht was mooi! Cajon de Azul is een gorge met superblauw water! Onderweg ben ik nog in het water gesprongen met Luke en Monica vanaf een rots. -> KOUD! Het is namelijk gletsjerwater. Wel erg verfrissend, want het was een warme dag.
De refugioman was een leuke aardige Argentijn, Pablo, bij wie we pizza hebben besteld, we hadden nl geen zin om eten mee te zeulen naar boven ;). En Monica en Luke bespeelden de gitaar en zongen erbij, wat kunnen ze dat goed en wat een gezelligheid brengt dat met zich mee! En natuurlijk bier en wijn en uiteindelijk kwamen er nog wat mensen aan die Monica weer kende, dus het was een gezellige boel!
De volgende dag besloten Luke, Monica en ik om naar een uitzichtpunt te wandelen, voordat we met zijn allen naar beneden liepen. Suus bleef lekker chillen, omdat zij (zacht gezegd ;)) niet zo van wandelen houdt. We zijn uiteindelijk nog naar een waterval gelopen, door de bossen heen, waar ik nog ben uitgegleden met een voet in het koude water. En na het uitzichtpunt, wilden we toch wat hoger nog lopen en uiteindelijk waren we 2 uur verder en stonden we bijna op een richel, heel tof! Goed uitzicht op de vallei. Pas tegen 16h liepen we naar beneden en daardoor waren we pas 20h beneden, Luke was vooruit gelopen om een taxi te bellen en een reuze sandwich voor ons klaar te maken. En je zag de volle maan heel groot! Mooi!
We hebben weer inkopen gedaan en Suus en ik hebben gekookt voor Luke en Monica, een heerlijke pastasalade met zalm!
De volgende morgen heel vroeg ging er een alarm af, heel lang…. Wie zet er nou een alarm zo belachelijk vroeg?! Bleek dat het mijn alarm was die echt om 5h ’s ochtends af ging. Ik moest de batterij nog vervangen, want hij liep opeens heel langzaam. Dat was nogal gênant.
Deze volgende dag zouden we ‘s avonds naar Comodoro Rivadavia (CR) gaan om daar op een ander bus richting Puerto Deseado te stappen. Dus overdag hebben we lekker gechilled, supermooi weer. En de markt afgelopen, lekker gegeten en in de tuin van het hostel gelegen. Het hostel heeft een grote tuin en ligt iets buiten het dorp, waardoor het een hele fijne sfeer heeft. En het Duitse stel ging uiteindelijke mee naar CR.
Alleen net voordat we de bus namen, belde ik nog even met Puerto Deseado, om door te geven dat we een dag later zouden aankomen. Blijken ze de volgende ochtend naar het pinguin eiland te gaan en daarna zeker 2 dagen niet! Dat was echt klote.. Toen zijn me toch maar naar CR gegaan en vandaar zouden we verder zien… we hadden het ticket en moesten toch richting het zuiden.
Comodoro Rividavia
Door: Suus
Op een grijzedag kwamen wij aan in C.R. een oninteressante grijze stad die amper in de reisgidsen vermeld staat. We namen plaats in het enige koffietentje in de terminal en terwijl we vieze koffie en een medialuna naar binnen werkten, pleegden we overleg m.b.t. onze volgende bestemming. In Puerto Deseado zou er weinig te beleven zijn en de kans op een tocht naar het pinguïneiland was klein. Na wat rondvragen bleek er op dat moment een bus te gaan naar Puerto Madryn, een andere locatie aan de Atlantische kust om pinguins te zien en in eerste instantie ook de plek waar we naartoe zouden gaan. De enige maar was, dat we weer in noordelijke richting zouden reizen en eigenlijk met een grote omweg daar zouden aankomen. Maar ja, wij wilden pinguins zien, dus dit was onze optie. Dus stapten we weer in de bus om 6 uur later in PM aan te komen. We checkten in bij Hostal ….. en we gingen op zoek naar een kop koffie aan zee. We vonden een leuk tentje en begonnen onze planning voor de volgende dag. Nadat we besloten hadden de volgende dag naar Punta Tombo te gaan om pinguins te zien kwam er een breedglimlachende gast met een biertje naar ons toe om te vragen waar we vandaan kwamen. Dit bleek Dustin te zijn en wij wisten toen nog niet dat we met Dustin nog erg veel lol gingen hebben de weken die volgden. Maar goed, eerst haalden we Matthias op in het hostel en maakten we met Dustin de afspraak om een visje te gaan eten later die avond.
Puerto Madryn + Punta Tombo
Door: Suus & Kim
Lekker vroeg uit bed en ontbijten, we gingen op fieldtrip, met z’n 4en in een autootje lang rijden…
Eerst zijn we gestopt in de buurt van Trelew, omdat je vanaf hier de boot kon nemen om zwart witte dolfijnen te zien. Dat wilden we wel, zowel het Duitse stel als wij. Dus wij met nog 8 andere toeristen de zee op om dolfijnen te zien. Het begon lekker in het zonnetje en lekker gangetje. Toen opeens gingen we heel hard en werd iedereen nat. We hadden wel poncho’s, maar toch waren mijn benen en voeten ijskoud en nat en mijn kont ook, want het water liep via de bank zo je poncho in. Ik zat zo weggedoken in mijn poncho, dat ik niet eens wat kon zien. Dit was een van de weinige momenten dat ik dacht: ‘Waarom doe ik dit? Ik betaal hier ook nog voor!’. Het ergste was dat we niet eens de dolfijnen gezien hebben, daar had ik geen rekening meegehouden .
Wel hebben we de Magdallena pinguins zien zwemmen, lijken net ganzen.
Suz: maar ze deden me denken aan die coole pinguins van ‘surfs’up’. Geen dolfijnen dus, beetje jammer, de volgende keer dolfijnen spotten mag wat mij betreft ook wel in een meer tropische setting, wat was het f*kn koud op die boot! Na de boottocht vertrokken we zuidelijker naar Punta Tombo, waar zich de grootste pinguincolonie bevind die op land leeft (de rest leeft op de polen). Het mooie van dit jaargetijde is dat de stelletjes allemaal samen bij het nest leven. Ze zijn wel een beetje suf, want de meesten liggen of hangen en maken hun vacht schoon. Een aantal liepen er rond en waren daarmee een ware attractie. Na een wandeling van een paar kilometer zagen we zelfs nog pinguins in en uit het water komen, wat er heel grappig uitziet, ze schuiven eerst op hun buik het zand op en staan dan ineens rechtop en lopen verder. De pinguins hebben het recht op voorrang en staan gerust midden op het looppad te slapen (ja wij komen in HUN leefgebied, tenslotte) en zijn soms nogal terretoriaal, d.w.z. pikken naar je benen. Het geluid dat ze maken valt het beste te vergelijken met een ezel. Ja dat hoor je goed, iaaaaaa, ieaaaaaah. Hillarisch! Maar eerlik is eerlijk, na een paar uur gaan zelfs duizenden pinguins je vervelen. Dus stapten we in de auto naar PM, kochten boodschappen, kookten voor de duitsers en Dustin en pakten we die avond de bus naar… Comodoro Rividavia! Omdat het daar zo leuk is…
Comodoro Rividavia + Sarmiento
Hoe maak je van een oorverdovend saaie dag wat leuks?
Door: Suus
Sh*t. Goede vrijdag. Het is goede vrijdag en we komen om half 5 ’s morgens aan in een stad waar niets te beleven valt. Great. Half slaperig nemen we plaats in de ijskoude terminal en hopen we dat er een beetje leven komt in de brouwerij. De eerste busmaatschappij die zijn rolluik open doet herinnert ons eraan dat het goede vrijdag is en dat er bijna geen bussen rijden. De beoogde bus van 08h vertrekt niet en de eerst volgende zou pas in de loop van de middag gaan. Wicked. Er was niet veel meer te doen dan half onderuitgezakt op onze rugzakken te wachten tot er iets zou gaan gebeuren. Toen het eenmaal licht werd besloten Kim en Dustin op zoek te gaan naar een tourist information office en koffie. Ik bleef bij de spullen. Wat er toen gebeurde verteld Kim even…. (ik zat inmiddels 2 uur te wachten en vroeg me af of ze lopend naar Sarmiento waren gegaan…)
Kim: Ja .. ehm.. Dustin en ik gingen eigenlijk alleen maar kijken of er ergens een tourist information zat, maar al lopend zei Dustin opeens: ‘Do you like stupid things?’. Ik: ‘ehm.. yes?’. En toen rende Dustin opeens af op de grote duin die een paar straten verderop lag, en begon die duin te beklimmen. Ja, en toen moest ik ook mee. Er was supermooi licht, omdat de zon net op kwam. En het was ook superkoud!! Maar na veel pijn en moeite, want die duin bestond uit allemaal los zand en was supersteil, is het gelukt die duin te beklimmen en hebben we de zonsopgang gekeken. En toen zijn we weer naar beneden geklauterd en hebben we een cafetaria gevonden, waar we met koffie ons hebben opgewarmd. Na dit avontuur hebben we Suus weer opgezocht die met de Kiwi op ons aan het wachten was. Suus: De kiwi was Scott, een jonge gast uit New Zealand die op z’n zachst gezegd hillarisch is! We namen die sh*tload aan bagage mee en deden boodschappen in de plaatselijke Carrefour. Scott wist de hele bewaking aan t lachen te krijgen door met zijn donsjas in zijn korte broek gestopt met grote 7 mijls laarzen door de winkel te stappen, Dustin hield t van een afstandje in de gaten en lachte de tranen uit zijn ogen….Na een broodje eten op t station, wat op zich al 1 grote grap was (je had m moeten zien eten… ik wist niet dat eten op zich al zo lachwekkend kon zijn) hebben we een bakkie gedaan, waar wederom iedereen ons aanstaarde. Toen we eenmaal op het busstation terug waren besloot Scott met ons mee te gaan naar Sarmiento, om het Petrified Forest te zien, een bos wat miljoenen jaren versteend is. Samen met alle bagage namen we een 2 uur durende busrit voor lief. Aangekomen in een vrieskoud Sarmiento regelden we een taxi die ons naar het National Park bracht. Bij de ingang vertelde een parkwachter die nergens zin in had dat het park net dicht was gegaan omdat het 10 minuten geregend had. Het was dan écht Veeeeeeel te gevaarlijk om het park in te gaan. Je begrijpt dat we dat niet echt heel leuk vonden…. Dus namen we de taxi terug naar t busstation waar we gezellig 2 uur hebben gewacht op de bus die ons weer 2 uur terug meenam naar Comodoro R. Scott reisde direct vanuit Sarmiento en we moesten m hier helaas achter laten… De 3 musketiers kwamen net op tijd aan om de bus naar Rio Gallegos te nemen. Maar die had natuurlijk vertraging waardoor we weer een paar uur in de vrieskou weer op t fr*king busstation van Comodoro R. zaten! Ik heb nog nooit zo veel uren in en om een busstation doorgebracht. Natuurlijk duurde de trip naar R.G. ook weer een hele nacht en zo brak dag 3 in en om het busstation aan. Great. Wicked. Sweet. Got to love it!
Rio Gallegos
Door: Kim
Overstap van 1 uur ipv 3 uur, doordat we 2 uur vertraging hadden. In Rio Gallegos hebben we in een uur tijd onze bergklim spullen moeten kopen! Is op zich geen probleem als je de goeie winkel hebt, maar dat was nog lastig te vinden!! Dus wij uiteindelijk in 20 minuten een broek, thermo ondergoed, jas, sokken gekocht, mijn tas kwijt, mijn tas weer gevonden, Dustin naar een tweede winkel gegaan, ik hem achterna, ik hem kwijt, Dustin mij kwijt, uiteindelijk afzonderlijk een taxi terug naar het busstation genomen en toch nog op tijd voor de bus naar Puerto Natales .
Dat was wel lekker een adrenalinestootje zeg ;)
De rest van de busrit ging voorspoedig en we hebben zelfs eindelijk wilde struisvogels gezien!! Yeah!!
vrijdag 16 april 2010
Chile 2010 part 1
Santiago
Door: Kim
Zo, nadat we Anneke en Els op het vliegtuig hadden gezet, hebben we de bus terug naar het centrum genomen. En ik weet niet wat er aan de hand was, maar mannen keken de hele tijd naar me en zeiden dingen als “Nice legs”, hermosa eres (wat ben je mooi) en fluiten en toeteren! Suus zei dat het kwam doordat ik mijn bijna-jurkje-shirt aanhad . Maar de volgende dag had ik een ¾ broek aan en floten ze ook naar ons, dus daar lag het toch niet aan. Chilenen zijn gewoon zo, en dat waren we niet meer gewend sinds Cuba denk ik.
Maar ok, terwijl we terugliepen naar het hostel, kon je goed zien wat voor impact de aardbeving heeft gehad op oude gebouwen, zoals kerken. Stukken afgebrokkeld en scheuren in muren en alles afgezet met een lint met Peligro (gevaar) erop. We hebben lekker inkopen gedaan en gekookt. Alvaro, een chileen die ik nog kende uit Barcelona, zou ook komen eten.
Maar hij kwam een uur te laat en inmiddels hadden Suus en ik al gegeten en een wijntje soldaat gemaakt . Dus uiteindelijk heb ik voor de vorm nog wat wijn met hem gedronken en ben ik met hem uitgegaan. Suus was moe en ging liever slapen. We zijn naar een Salsoteca gegaan, een discotheek waar ze salsa dansen en dat was superleuk!
De volgende dag was ik brak en Suus wakker. We zijn een beetje in een park gaan hangen en die middag zouden we met Alvaro naar een museum gaan, of eigenlijk een tijdelijke tentoonstelling in La Moneda, het regeringsgebouw. Het ging over China, de Han dynastie en het terracotta leger. Interessant! ’s Avonds hebben we lekker een broodje gemaakt en toen Suus door Javier, de architect, werd versierd ;), ben ik gaan slapen. (suus: even voor de goede orde, het is hem natuurlijk niet gelukt) Die volgende morgen was ik eindelijk wat meer uitgeslapen en zijn we naar de wijk Bellavista gegaan. Hier was ik ook uitgeweest met Alvaro. Hele leuke wijk! Met allemaal kleine designerwinkeltjes en toffe graffiti. Hier hebben we lekker gelunched en zijn we het Mariabeeld op de Cerro San Cristobal gaan bekijken. Supermooi uitzicht heb je hier over Santiago. Je gaat met een steil treintje (Funicular) naar boven en gelukkig ook weer naar beneden.
‘s Avonds kwamen we pas terug en hebben we onszelf op een pizza getrakteerd in een leuk tentje in onze wijk, Barrio Brasil -> erg leuke studentenbuurt!
Op onze laatste dag in Santiago hebben we Alejandra ontmoet, zij is een vriendin uit Rotterdam en van origine chileens. Superleuk! We hebben koffie gedronken in haar oude huis, wat tegenwoordig een Starbucks Coffee is .
Valdivia
Door: suus
Vroeg in de morgen kwamen we aan op een heel koud busstation en werden we aangesproken door een vrouw met veel te veel make-up en opvallend gepermanent blond haar. We hadden nog geen idee waar we zouden slapen, alles was duur in het luxueuze Valdivia, dus vertrokken we met de vrouw naar haar Bed&Breakfast vlakbij het busstation. Onze ‘dorm’ bevond zich in een schuurtje in de achtertuin, een typisch sterkstaaltje hobbyhok van een Chileen. Na een douche en een bezoekje aan de superdeluxe trendy supermarkt Unimarc later namen we een taxi naar het huis van mijn oudtante Moppie. We hadden haar in Santiago van onze komst op de hoogte gesteld, maar ze begreep niet veel van mijn uitleg dat ik de kleindochter van en zei de … van.. Hoe dan ook. We zijn familie! We stapten bij het tweede hek uit, we waren in the middle of nowhere en de taxi was niet gebouwd voor boerenterrein. We maakten een wandeling door het weiland vol met koeien en schapen, negeerden de waakhonden waar we al voor gewaarschuwd waren en werden begroet door de buurman. Hij was op de hoogte van onze komst en bracht ons naar een houten pippi langkous huis met daarvoor een gigantische kastanje boom, gelegen aan een prachtig meer. Moppie stond al lachend bij het hek ons op te wachten en was helemaal verbaasd om ons te zien. Haar nederlands was echt wonderbaarlijk goed voor een Chileense en we keken onze ogen uit in en om het huis. Het is net alsof we decennia terug in de tijd gingen, net een museum! We dronken thee bij de openhaard en keken onze ogen uit. De foto’s spreken boekdelen. Ze is al 92 maar heeft ontzettend veel humor en woont fantastisch. We voelden ons wel groentjes, met maar 1/3 van haar leeftijd…. Ze drukte ons op ons hart dat we de volgende keer als we in Chile waren we maar bij haar moesten komen logeren en een bad moesten nemen in het (supercoole) ijzeren bad op pootjes! (prinsessenspul) Na een paar uurtjes gaf een van haar zoons ons een lift naar de weg waar we een bus pakten naar Niebla, we wilden de oceaan zien en meer van de omgeving.
Niebla
Door: Kim
Aangekomen in Niebla, stonden we opeens weer aan de zee. We waren (bijna) vergeten hoe we de zee gemist hebben, het geluid en de wind. Ik had als tip gekregen dat we naar het Fort moesten van Niebla. Helaas was ook dit fort, net als vele musea in Santiago, gesloten vanwege de aardbeving. Dus zijn we er een beetje omheen gelopen, en probeerde ik de muur omhoog te klimmen. En uiteindelijk vond ik een doorgang . Dus wij toch illegaal in het fort geweest en dat was supermooi! Mooie vuurtoren en uitzicht op een bijna ondergaande zon. Na hier een tijdje te hebben rondgehangen kwamen we erachter dat er bewegingsdetectoren stonden en toen waren we opeens heel snel weg. We hebben op de terugweg weer de bus genomen en bijna waren we weer in een geblindeerd busje gestapt, met 2 mannen erin die ons een lift wilden geven naar Valdivia (zie Viñales, Cuba ;)). Toevallig hadden we het er net nog over gehad en ik was bijna serieus weer ingestapt! Gelukkig is Suus er ook nog die in deze cruciale momenten haar hoofd er wel bij heeft (dank je, Suus!).
De volgende dag hebben we de bus genomen naar Barlioche in Argentinie, via Osurno, wat een supermooie route was!
Mitch found!
Jaaaaaaa Mitch isn't missing anymore. I don't have the exact story yet, but the boat got stuck in an area without wind and heaps of current. (and no radio on board) They were oblivious to the fact that the whole world was worried and in search of them. When I know more, I'll let you know, but the most important thing is, everyone is safe! Thanks for your compassion.
Suus.
Suus.
Argentina 2010 - part 1
Humahuaca
Door: suus
Door de vertraging die we opliepen in Tupiza, Bolivia liep ons hele plan in de soep. We kwamen aan bij de Argentijnse grens waar ik door een vrouwelijke beambte ondervraagd werd terwijl Kim door de mannelijke beambte vriendelijk lachend doorgelaten werd. Gelukkig duurde het vragenvuur niet langer dan een kwartier en werd ook ik toegelaten tot Argentinië. We namen een taxi naar het busstation en na 15 minuten zaten we al in de bus naar Humahuaca. Waar we natuurlijk weer geen rekening hadden gehouden was dat ook in Argentinië er een tijdsverschil bestaat met Bolivia, net als Bolivia en Peru een tijdsverschil hebben. Kortom, we komen steeds dichter bij Nederland. (nog maar 4 uur bij jullie vandaan) Na een paar uurtjes bussen en picknicken met stokbrood, een zwitsers zakmes en nutella kwamen wij in een donker dorp aan. We namen een taxi naar het hostal Posada el Sol waar we zonder eten naar bed gingen. (dat is wel afzien) De volgende morgen hebben we nog een rondje in het dorp gelopen en een ontbijtje gegeten in de nostalgische patio van een restaurantje. Ze verkochten medialunas (halve maantjes), we hadden geen idee, maar het werd verkocht als plaatselijk brood. Later bleek dat ze deze dingen in heel Argentinië als ontbijt zien, maar het zijn eenvoudig gezegd hele zoete broodjes in de vorm van een croissant. Het is net genoeg voor een kwartier brandstof, haha. Verder kochten we wat fruit op de markt en brood bij de plaatselijke bakker en namen we weer plaats in de bus richting Salta.
Salta
Door: suus
Rond 12 uur kwamen wij aan in Salta waar we ons lieten droppen bij hostal Correcaminos (letterlijk vertaald, roadrunner, je weet wel van Loony Tunes met Wile E Coyote). We waren inmiddels wel toe aan een siësta, het was middag en boven de 30 graden in de schaduw. Na 5 minuten op het stapelbed was ik van mening dat de siësta geen goed plan was. Het was véél te warm om te slapen. Ik keek wat rond in de kamer en kwam tot de conclusie dat de roze wc rol op het bed naast me uit Bolivia kwam. Niet echt toeval, er komen wel meer mensen via Bolivia naar Salta. Maar het t-shirt dat op de grond lag kwam me wel bekend voor en bij nadere inspectie het geruite overhemd op het bed er boven ook. Ik sprong van het bovenste bed, maakte Kim wakker en riep, WEET JE WIE ER NAAST ONS OP DE KAMER SLAPEN??? Kim, die duidelijk wel de slaap had gevat keek me wat verdwaasd aan, waarop ik zelf maar het antwoord op mijn net gestelde vraag gaf. Corey en Ally! Wat op zich vreemd was, omdat we ze na de tour in Uyuni, waar we ze ontmoet hadden bij de Chileense grens hadden afgezet…. Met een grote smile schreven we een berichtje dat we wel zin hadden om die avond (zaterdag) wel een drankje samen wilden doen. Omdat het toch veel te heet was vertrokken we naar de supermarkt in de shoppingmall om inkopen te doen voor die avond. Op straat kwam de stoom bijna van het asfalt en als er mussen waren geweest zouden ze van het dak vallen. Godzijdank had de mall airco. En winkels! Een volledige cultuurshock! We wisten niet wat we zagen, eindelijk beschaving. We trakteerden onszelf op een kop echte koffie en keken onze ogen uit. Er kwam op een bijna leeg terras middenin de mall een man op ons aflopen die vroeg of de stoel naast ons bezet was. In een reflex zeiden we nee, ga je gang. Totdat we opkeken en Corey en Ally herkenden. Ze hadden ons 10 minuten van een afstandje bekeken en waren tot de conclusie gekomen dat we het toch echt waren…. We vertelden dat we in de zelfde kamer logeerden en ze stelden voor om samen te barbequen in de achtertuin van het hostal… en gezien Argentinië het land van de steaks en wijn is en we in Bolivia behoorlijk hebben moeten afzien wat voedsel betreft hadden ze ons niet blijer kunnen maken! We shopten rond, deden inkopen (ja, steak en wijn) en om 10pm ging de BBQ aan en stonden we als sardientjes in een blik in de keuken te snijden, mixen, kruiden en bijschenken. Om 2pm besloten we nog even uit te gaan, dus met een colone in van alles en nog wat sprekende talen liepen we naar het uitgaans-hart van de stad Salta. De temperatuur was inmiddels aangenaam, rond de 25 graden en Salta is een heerlijke stad om rond te lopen, het voelt veilig, de koloniale panden zijn mooi, de mensen übervriendelijk en het heeft eigenlijk alles wat een stad nodig heeft. Het enige nadeel is dat het er echt superheet is! Maar goed, stappen was niet echt een succes, het bleef bij een drankje doen en na een paar rondjes lopen bleek dat de keuze bestond uit Techno en Techno. Wij houden allebei niet zo van Techno en Techno dus we zijn samen met Roy, de 40 jarige fietsende chinees vroeg er tussenuit gepiept. Om 04.30am kwamen we aan bij het hostal en tot de conclusie dat wij ouwetjes het toch wel laat gemaakt hadden en we hard toe waren aan een schoonheidsslaapje. We spraken de volgende ochtend om 12h af om naar Alice in Wonderland te gaan, de mall had namelijk ook een bioscoop. Gewapend met een grote bak popcorn en een colaatje tegen de slaap installeerden we ons precies op het goede moment van de dag in de airco-gekoelde bioscoop en we wisten ons net wakker te houden tot het einde van de film. Johnny Depp was weer in topvorm als Madhatter. Na de film probeerden we info op te vragen over huurauto’s maar gezien het siësta was en zondag was het geluk niet met ons. We pakten een taxi naar de luchthaven waar mijn moeder en mijn tante (Anneke en Els) al op ons stonden te wachten. Ze waren helemaal gesloopt van de bijna 24h durende reis vanuit Nederland en blij ons te zien. Ze stapten in de taxi en we installeerden ons in de 4 persoonskamer met stapelbed waar we ze het onderste bed gaven. (Jaja, je moet er wat voor over hebben als ze je helemaal in Argentinië komen opzoeken) We liepen naar het stadscentrum en onder het genoegen van een wijntje en een pizza zijn we helemaal bijgekletst. Wij waren inmiddels redelijk gewend aan het Argentijnse leeftempo maar de nieuwe reizigsters nog niet helemaal en bovendien waren we alle 4 moe dus het werd een vroeg nachtje en een uitslaap ochtend. De dag brachten we door met het bekijken van de hoogtepunten van de stad en het regelen van een huurauto voor de volgende dag. We begonnen namelijk aan een roadtrip naar Cachi, Cafayate en Tucumán. De nacht begon met het bezoek van een tweetal vliegende kakkerlakken. Vooral Els vond ze erg leuk van dichtbij. J
Roadtripping
Door: suus
Vroeg uit bed, auto ophalen, bagage inladen (veel te veel bagage, 4 vrouwen, je kent het wel) En zonder wegenkaart op stap. Maar we zijn niet voor 1 gat te vangen en zijn niet één keer fout gereden in de 3 dagen onderweg. Ik kreeg de opdracht de stad uit te rijden, gezien ik dat toch gewend ben. En inderdaad, de stadsjungle van Salta is gewoon net een schaakspelletje, je kijkt waar er plek is om te rijden en gas geven maar. Kim was de Tomtom met een stadsplattegrond en de dames hadden zich geïnstalleerd tussen de bagage op de achterbank. We reden door groene valleien, over bergpassen, door woestijnen (met héél veel cactussen) en hebben ieder uur een ander landschap gezien. De weg variërde van geasfalteerd en 100km rechtdoor tot gravel haarspeldbocht en alles wat er tussenin zat. De weg van Salta naar Cachi was meer dan indrukwekkend, we zagen lama’s, geiten, alpaca’s, koeien, paarden, ezels en schapen de weg over steken en voor ieder dier was er ook een verkeersbord dat ze ruim van te voren aankondigde. En blijkbaar niet voor niets. We kwamen aan in Cachi, wat net uit een westernfilm schijnt te komen en waar we een hostal uitgezocht hadden met zwembad. De keus was niet zo ruim hier, dus dan maar meteen een goede… we kregen de prinsessenkamer (lees: paarse en roze strikjes, kussens en kantjes) en voelden ons net een stelletje barbies. Na een paar baantjes zwemmen zijn we een steak gaan eten bij de plaatselijke bar en lekker op tijd gaan slapen, voor Argentijnse begrippen.
De volgende morgen namen we nog een kop goede koffie bij de plaatselijke bar, het hotel serveerde namelijk zoals altijd slootwater ipv koffie. We zetten koers naar de volgende plaats op de route, Cafayate. Ook deze rit door de stoffige woestijn vol met haarspeldbochten waar je de hoek niet om kon kijken en je ongeveer met je hand op de claxon de bochten moest maken was weer vol indrukwekkende natuurverschijnselen. Op de achterbank klonk het regelmatig als er ergens een lemen hutje in de woestijn stond: “Dat hier iemand wooooont!”. Of “foto op links”. Het meest bizarre natuurverschijnsel wat mij betreft is dat de diverse aardlagen duidelijk zichtbaar verschoven zijn. De foto’s spreken boekdelen, de rotsen steken uit de aarde alsof er twee ijsschotsen over elkaar heen geschoven zijn bij een frontale botsing. In Cafayate aangekomen vonden we wederom een hostal met zwembad en werden we geïnstalleerd in de muggenkamer, een stuk minder leuk dan de prinsessenkamer. Er zaten hier, niet overdreven , honderden muggen en we zaten binnen een minuut al helemaal onder de jeukende bulten. Nadat we met een naar diesel ruikende insectenverdelger de kamer te lijf waren gegaan kwamen we tot de conclusie dat het niets uithaalde en vroegen we om overplaatsing. Het stapelbed werd uit elkaar geschroefd en overgebracht naar de volgende kamer en zo waren we weer muggenvrij… Cafayate is helaas niet zo idyllisch als Cachi dus zijn we wederom keurig op tijd naar bed gegaan. De volgende morgen zijn we weer op tijd gaan rijden, we moesten om 8 uur bij het busstation van Tucuman zijn en hadden geen idee of de voorgeschreven kilometers zich op een snelweg of zandweg in de bergen zouden bevinden. Ook deze dag was het uitzicht weer fenomenaal en het weer bijzonder gevariëerd. We begonnen in de zinderende hitte van de woestijn. Eerst reden we een stuk terug over de RUTA 40 richting Salta, omdat hier de Garganta del DIablo (keel van de duivel) ligt, een door de natuur gevormde kloof/amphitheater en daarna zijn we teruggereden naar Cafayate om vervolgens richting Tucuman te reizen. We hebben de Quilmes ruïnes bezocht, een heiligdom van een pre-Inca volk. Dat mooi gesitueerd lag op een berg begroeid weer met cactussen. Na een prachtige rit over een bewolkte bergpas waar we gaucho’s en een kudde lama’s op de weg tegenkwamen eindigden we in de regen in een cloudforest waar de varens en bromelia’s rijkelijk in de bomen groeiden. De laatste afstand tot Tucuman was een ware schumacher etappe, we hebben het net op tijd gered om op het busstation te komen. Daar uitgestapt overhandigden we net voor de bus vertrok de sleutel aan het verhuurbedrijf. Kim kwam op het ludieke idee om bij de supermarkt een winkelwagentje te kidnappen om daar al onze losse bagage in te doen en zo reden wij, als een stelletje zwervers met ons wagentje dwars door het busstation op zoek naar onze bus. De nachtbus was zelfs voor de 30+ers goed te doen, we hadden namelijk 1e klas tickets gekocht. Wat inhield dat we stoelen hadden die in horizontale stand een bed vormden en wijn bij en wiskey na de maaltijd kregen. Goodnight.
Mendoza
Door: suus
Goedemorgen Mendoza.
Mendoza is de stad gelegen middenin de wijnstreek Mendoza. In deze stad zouden we onze Zwitserse vriend Christian ontmoeten en onze Australische vriend Mitch.
Chris kwamen we bijzonder genoeg voor de deur van het hostal tegen, terwijl we net uit de taxi stapten. Mitch had al een tijdje niets van zich laten horen en later die dag bleek, tot grote schok van ons allen dat hij vermist bleek te zijn. Wij hadden op 1 januari na een onvergetelijke jaarwisseling een bus genomen naar Colombia en hij was op 8 januari gaan zeilen op een jacht voor toekomstige zeilinstructeurs. We zouden elkaar in Mendoza ontmoeten maar tot op heden (25 maart) is de boot spoorloos. Dit heeft voornamelijk voor mij een enorme inpact gehad op onze state of mind en we hopen iedere dag op goed nieuws. De tsunami en aardbeving in Chile heeft voor veel schade en chaos gezorgd langs de kust en de puinhopen beginnen langzaam te verdwijnen.
Die dag in Mendoza hebben we niet veel meer gedaan dan koffie drinken, huur auto regelen en een wijntour boeken voor de volgende dag. Oh, en natuurlijk steak eten en wijndrinken. We zijn wel in Argentinië natuurlijk.
Wijntour Mendoza
Door: Kim
De volgende morgen stipt om 10h (shit, waarom zijn Zuid-Amrikanen altijd op tijd als je zelf niet op tijd bent?!) werden we opgehaald met een busje voor de wijntour. Chris zat al in de bus. We werden bij de eerste bodega afgezet en hebben uitleg gekregen over hoe je wijn moet proeven: 1) eerst cirkel je de wijn rond in je glas en bekijk je de kleur van de wijn. Dan kijk je naar de ‘tranen’ van de wijn, oftewel hoe de wijn naar beneden druipt vanaf de rand waar het gekomen is bij het ronddraaien -> dit laat zien hoeveel body de wijn heeft. 2) vervolgens cirkel je de wijn nog eens rond en steek je je neus IN het glas, om de geur goed op je te laten inwerken. 3) Dan neem je een slok van je wijn. Let op! De eerste slok moet je goed in je mond laten rollen, om de acids van je mond en van de wijn te levelen. Dan neem je nog een slok wijn en kun je de wijn echt proeven.
De 2e bodega bereikten we per fiets. Dit was de bodega met de beste wijn naar mijn mening. Ik had ook een supermooie fles gevonden voor mijn vader (Jan), maar ik zag het niet zitten om daar nog 3 maanden mee te reizen, dus sorry Jan ;) maar je kunt me nog komen opzoeken in Argentinië, want ik weet zeker dat je het zal bevallen!
Bij de 3e bodega hebben we gelunched, heerlijk! Lekker vlees en wijn omgeven door wijngaarden onder de bomen, magisch!
We mochten zelf ook appels, perziken en pruimen plukken als toetje J.
Naast deze 3 bodega’s hebben we ook nog een olijfolie bodega bezocht en een chocolaterie/likeur bodega (noem je dat ook bodega??).
Ik moet zeggen na al dit gefiets en geproef waren we wel moe en blij dat we weer terugkeerden naar Mendoza.
De avond afgesloten met lekker eten en wijn en de volgende dag zou onze volgende roadtrip beginnen…
Roadtrip 2: Puente del Inca en Uspallata
Door: Kim
Om stipt 9 uur hadden we met Chris afgesproken bij de car-rental. Tja, je reist met zijn 4-en, dus dat gingen we natuurlijk niet halen.. als goedmakertje hebben we take-away cafe gehaald bij Havanna, waar we tegenwoordig altijd koffie halen nu, want daar is het tenminste wel lekker J.
Maar rond 10 uur reden we dan echt weg daar.
Ik weer op navigatie, Suus op stuur. We zijn naar Uspallata (oespaajaataa) gereden, en daar hebben we gewisseld. Maar eerst gingen we koffie drinken. We negeerden het advies van een restaurantje dat ze bij het benzinestation YPF de lekkerste koffie hadden en dat hebben we geweten! Naast de YPF zaten we op een terrasje en ik had een vlieg in mijn cafe con leche en de rest vond de koffie heel smerig. Dus toch nog naar de YPF gegaan voor koffie en die was inderdaad goed. Vervolgens ben ik naar Puente del Inca gereden. Wat een mooie weg! Tenminste, de bergen eromheen zijn mooi! De kleuren! Okergeel, aubergine, roodbruin, oranje, groen, wit etc.
Bij Puente del Inca aangekomen hebben we onze spullen in een hotel achtergelaten en zijn we met de lunch naar het Nacional Parc van Aconcagua gereden. Het waaide hier heel hard en we hebben in een soort krater onze lunch klaargemaakt en gegeten. Toen een wandeling gemaakt met uitzicht op de Aconcagua. Deze is bijna 7000m hoog en de hoogste berg buiten de Himalaya.
Rond 17h waren we terug in het hotel. Puente del Inca, een soort okergele brug, lijkt wel druipsteen, met aan de overkant hotsprings, die helaas per 2005 gesloten zijn, omdat het te gevaarlijk is de brug over te steken. Jammer, want het was daar zo koud we zouden graag ons daarin hebben willen opwarmen. Maar ok, we besloten naar het volgende dorpje las Cuevas te rijden 20 km verderop. Dit was echt een spookstad!! Alles was dicht en zag er verlaten uit. Dus toen zijn we toch maar weer teruggereden en hebben we de avond doorgebracht, lezend, foto’s op de Patrick zettend en ik heb met Chris een planning voor Patagonië gemaakt, want ik ben van de planning J.
We bleken uiteindelijk de enige gasten, samen met de Italiaan Sandro, die bij ons kwam zitten met avondeten. Erg gezellig! We konden pas om 21h bestellen en het hotelpersoneel had helemaal geen zin om ons te helpen. Heel grappig.
De volgende dag toch weer naar Las Cuevas gereden, omdat je vanaf hier een weggentje omhoog kon gaan naar het Christusbeeld, op de grens met Chili. Dit op aanraden van Sandro.
En het was inderdaad erg mooi! Suus is de supersteile dirtroad omhoog gereden, en dat was spannend, door de stenen en kuilen en zand op de weg. Toen hebben we onze weg naar Uspallata voortgezet, waar we bij onze stam benzinestation koffie hebben gedronken. Vanuit hier zijn we rotstekeningen gaan bekijken, cool! En hebben we de ijzer ovens bekeken, in Moorse steil, door de Spanjaarden gebouwd. In deze ovens werden wapens gemaakt, het zijn net 3 witte eieren op een rijtje van een afstand. Na een lunch weer bij het benzinestation van Uspallata, hebben we de Cerro 7 colores bezocht, een heuvel met 7 kleuren. Dit was erg mooi ook, met heel erg duidelijk verschillende kleuren bij elkaar!
Daarna zijn we in 1x naar Mendoza teruggereden. Chris heeft diezelfde avond nog de bus gepakt naar Buenos Aires en wij hebben heerlijk gegeten.
Roadtrip 3: Parque National Ischigualasto, Talampaya, Quijades vanuit San Agustin de Valle Fértil
Door: Suus
Relaxt! Nog een paar dagen met de auto op stap. We waren inmiddels al aardig op weg naar volleerd berg/woestijn chauffeur. Deze dag begonnen we met een koffie bij Havanna waar we kennis maakten met het superrelaxte parkeerbeleid van Mendoza. Het werkt hier namelijk zo: Je parkeert je auto en vervolgens komt er een mannetje (of vrouwtje) die een bon achter je ruitenwisser doet. Ik zat vanaf het terras te kijken en rende de straat over om ervoor te zorgen dat ik geen boete zou krijgen, maar wat blijkt, je betaald hier als het je uit komt. Dus dat mag ook achteraf. Voordat je wegrijdt geeft je het mannetje geld (60ct per minuut) en ‘no pasa nada’. Het komt er dus op neer dat parkeerboetes gewoonweg niet bestaan! (tenzij je m voor een gele streep parkeert….) Na het heerlijke bakkie havanna zijn we uren achter elkaar de woestijn door gereden en kwamen we net voor het donker aan in San Agustin de Valle Fértil (vruchtbare vallei). Ik (Kim) moet even erbij zeggen dat we onderweg van alles tegenkwamen: een dood paard met wel 20 hele grote roofvogels (volgens mij Condors!!) erop, Condors op de weg en in de lucht en… een slang!! Toen ik eromheen reed, probeerde hij naar de banden van onze auto te bijten!! Hoe cool is dat?! :) En de weg ziet er hier soms uit als een lint, ze golvend, erg leuk om overheen te rijden.. Ok, nu Suus weer. De reden waarom die oase daar lag werd al snel duidelijk, het begon namelijk oneindig lang te regenen. Het dorp leek uitgestorven en was bij lange na niet wat we er van verwacht hadden, maar het was een strategisch goede plek voor alles wat we wilden bezoeken de komende dagen. En als troost hadden we een bungalow huisje met een heerlijke douche en een zwembad voor de deur. Na de siësta (van 1 tot 6!!!) konden we boodschappen doen en met wat er te koop was (altijd een uitdaging) heb ik gekookt. De avond vloog weer voorbij zoals altijd en de volgende morgen stapten we om 8h in de auto om het eerste park te bezoeken. De donkere wolken in en om de vallei beloofden weinig goeds, maar er zat weinig anders op dan naar het park te rijden (79km) om te zien hoe het weer daar was. Het zat namelijk zo, je mocht het park niet in als het regende. Tsja. Weten wij veel of het daar regent, het is niet dat we even konden bellen om te vragen hoe het weer daar was. Daar aangekomen bleek het midden in de woestijn te liggen en er geen druppel was gevallen de laatste weken. Ja, dat zijn wij in Nederland niet gewend, maar het is hier normaal. Dit park stond bekend als de enige plek waar je meerdere geologische lagen kunt zien, zoals het Jura en Krijt. Uiteraard was de gehele uitleg in het spaans waardoor alleen Kim er nog iets van begreep, mij waren ze kwijt bij het eerste fossiel en Anneke en Els bij Hola. Desalniettemin was het waanzinnig interessant! We zagen fossielen van diverse planten, rotsformaties die aangetast waren door winderosie, stenen in de vorm van een jeux des boules veld, en een rots in de vorm van een paddenstoel en een sfinx. We reden in een colone achter de gids aan over zand en gravel wegen door een woestijn in alle kleuren van de regenboog. Het meest fascinerende was de ‘moonvalley’. Zoals altijd, zie de foto’s. Na de rondrit bekeken we enkele opgegraven dinosauriër fossielen in het museum en lunchten we, waar we tijdens de lunch een rondscharrelende vos spotten! Vervolgens reden we naar het volgende nationale park, een kleine 70km verderop. Daar aangekomen kwamen we tot de conclusie dat 1. Het park erg duur was, 2. Er ogenschijnlijk niets nieuws te zien was en 3. We bijna zonder benzine zaten. Dat laatste was het enige echte probleem wat opgelost moest worden en op aanwijzing van de plaatselijke rangers kwamen we net op tijd bij een benzine station aan waar bleek dat de pomp niet werkte. Gelukkig zijn ze in de woestijn op zulke dingen voorbereid en werden we door middel van een tuinslang en jerrycan toch aan een paar liters geholpen. We maakten een omweg naar het dichtstbijzijnde dorp voor koffie, geld en benzine en reden terug naar San Agustin waar we voor het vallen van de schemer nog de rotstekeningen bekeken. We deden inkopen, kookten, zwommen een paar baantjes in het zwembad en sliepen weer als rotsjes. De volgende dag werd weer een dag van vele kilometers, hoeveel wisten we niet totdat we weer in Mendoza aankwamen. We passeerden weer een aantal provinciegrenzen waar we zoals altijd met een uitgestreken gezicht verklaarden dat we géén fruit bij ons hadden (mag niet vervoerd worden) terwijl we dat natuurlijk wel bij ons hadden. (oepsie) Het park Q uijades lag ook weer midden in de woestijn en we hadden er eigenlijk weinig verwachtingen van, omdat we al heel veel mooie rotsformaties hadden gezien onderweg. Met een buitentemperatuur van 38 graden in de schaduw en geen zuchtje wind lieten we ons uit de auto zakken om 3 kwartier in de brandende zon te gaan lopen. Geen van ons allen had er echt veel zin in, maar toen er een wolkje voor de zon schoof en er een windje opstak hebben we onze schouders eronder gezet en zijn we toch maar gaan kijken. Goede keuze want het was unaniem gestemd het mooiste wat we in de nationale parken gezien hebben. Een gigantische canyon met een knalrode rotswand op de achtergrond. Het was net een soort 3d film, als je 20 stappen zette was het net alsof je honderden meters van de andere personen verwijderd was. Na deze prachtige afsluiter zijn we als de brandweer in de auto gestapt en kwamen we tot de conclusie dat we nog 600km te gaan hadden tot Mendoza. My god, wat was dat een afstand! Niet te geloven… je moet je voorstellen dat je op de snelweg rijdt, een weg tot aan de horizon ziet die alleen rechtdoor gaat en dan een bordje erboven: Mendoza 250km. We redden het die avond niet om de auto voor sluitingstijd terug te brengen en zetten m noodgedwongen weer in de ini-mini parkeergarage. De volgende dag namen we om 13h een bus naar Santiago de Chile waardoor het Argentinië avontuur voor de gezusters Disselkoen op een einde liep. We arriveerden ’s avonds op het chaotische busstation in Santiago en pakten een taxi naar het hostal. Bij het hostal aangekomen werd al snel duidelijk waarom zij niet op onze email geantwoord hadden. Het hostal bleek door de aardbeving volledig te zijn ingestort…. Goed. Ander hostel dan maar? De taxichauffeur had een goede andere aanbeveling, Casa Roja. Een goede keuze, voormalige mansion in koloniaal pand met zwembad/jacuzzi in de achtertuin. We sliepen in een dorm, met totaal 8 bedden, wat voor An en Els de eerste keer was. De gigantische professionele keuken was de grote goedmaker en na een uitgebreid ontbijt vertrokken we naar het vliegveld. De aankomst en vertrekhal waren door de aardbeving ingestort en er was een grote festivaltent opgezet, compleet met dixi’s om het vliegveld draaiende te houden. Zonder naschokken verlieten ze Chile en wij namen een bus terug naar het centrum. Flashpacken was over, vanaf nu weer bussen en dorms en veel zelf koken. Het kompas staat op zuid en zuid is duur.
Door: suus
Door de vertraging die we opliepen in Tupiza, Bolivia liep ons hele plan in de soep. We kwamen aan bij de Argentijnse grens waar ik door een vrouwelijke beambte ondervraagd werd terwijl Kim door de mannelijke beambte vriendelijk lachend doorgelaten werd. Gelukkig duurde het vragenvuur niet langer dan een kwartier en werd ook ik toegelaten tot Argentinië. We namen een taxi naar het busstation en na 15 minuten zaten we al in de bus naar Humahuaca. Waar we natuurlijk weer geen rekening hadden gehouden was dat ook in Argentinië er een tijdsverschil bestaat met Bolivia, net als Bolivia en Peru een tijdsverschil hebben. Kortom, we komen steeds dichter bij Nederland. (nog maar 4 uur bij jullie vandaan) Na een paar uurtjes bussen en picknicken met stokbrood, een zwitsers zakmes en nutella kwamen wij in een donker dorp aan. We namen een taxi naar het hostal Posada el Sol waar we zonder eten naar bed gingen. (dat is wel afzien) De volgende morgen hebben we nog een rondje in het dorp gelopen en een ontbijtje gegeten in de nostalgische patio van een restaurantje. Ze verkochten medialunas (halve maantjes), we hadden geen idee, maar het werd verkocht als plaatselijk brood. Later bleek dat ze deze dingen in heel Argentinië als ontbijt zien, maar het zijn eenvoudig gezegd hele zoete broodjes in de vorm van een croissant. Het is net genoeg voor een kwartier brandstof, haha. Verder kochten we wat fruit op de markt en brood bij de plaatselijke bakker en namen we weer plaats in de bus richting Salta.
Salta
Door: suus
Rond 12 uur kwamen wij aan in Salta waar we ons lieten droppen bij hostal Correcaminos (letterlijk vertaald, roadrunner, je weet wel van Loony Tunes met Wile E Coyote). We waren inmiddels wel toe aan een siësta, het was middag en boven de 30 graden in de schaduw. Na 5 minuten op het stapelbed was ik van mening dat de siësta geen goed plan was. Het was véél te warm om te slapen. Ik keek wat rond in de kamer en kwam tot de conclusie dat de roze wc rol op het bed naast me uit Bolivia kwam. Niet echt toeval, er komen wel meer mensen via Bolivia naar Salta. Maar het t-shirt dat op de grond lag kwam me wel bekend voor en bij nadere inspectie het geruite overhemd op het bed er boven ook. Ik sprong van het bovenste bed, maakte Kim wakker en riep, WEET JE WIE ER NAAST ONS OP DE KAMER SLAPEN??? Kim, die duidelijk wel de slaap had gevat keek me wat verdwaasd aan, waarop ik zelf maar het antwoord op mijn net gestelde vraag gaf. Corey en Ally! Wat op zich vreemd was, omdat we ze na de tour in Uyuni, waar we ze ontmoet hadden bij de Chileense grens hadden afgezet…. Met een grote smile schreven we een berichtje dat we wel zin hadden om die avond (zaterdag) wel een drankje samen wilden doen. Omdat het toch veel te heet was vertrokken we naar de supermarkt in de shoppingmall om inkopen te doen voor die avond. Op straat kwam de stoom bijna van het asfalt en als er mussen waren geweest zouden ze van het dak vallen. Godzijdank had de mall airco. En winkels! Een volledige cultuurshock! We wisten niet wat we zagen, eindelijk beschaving. We trakteerden onszelf op een kop echte koffie en keken onze ogen uit. Er kwam op een bijna leeg terras middenin de mall een man op ons aflopen die vroeg of de stoel naast ons bezet was. In een reflex zeiden we nee, ga je gang. Totdat we opkeken en Corey en Ally herkenden. Ze hadden ons 10 minuten van een afstandje bekeken en waren tot de conclusie gekomen dat we het toch echt waren…. We vertelden dat we in de zelfde kamer logeerden en ze stelden voor om samen te barbequen in de achtertuin van het hostal… en gezien Argentinië het land van de steaks en wijn is en we in Bolivia behoorlijk hebben moeten afzien wat voedsel betreft hadden ze ons niet blijer kunnen maken! We shopten rond, deden inkopen (ja, steak en wijn) en om 10pm ging de BBQ aan en stonden we als sardientjes in een blik in de keuken te snijden, mixen, kruiden en bijschenken. Om 2pm besloten we nog even uit te gaan, dus met een colone in van alles en nog wat sprekende talen liepen we naar het uitgaans-hart van de stad Salta. De temperatuur was inmiddels aangenaam, rond de 25 graden en Salta is een heerlijke stad om rond te lopen, het voelt veilig, de koloniale panden zijn mooi, de mensen übervriendelijk en het heeft eigenlijk alles wat een stad nodig heeft. Het enige nadeel is dat het er echt superheet is! Maar goed, stappen was niet echt een succes, het bleef bij een drankje doen en na een paar rondjes lopen bleek dat de keuze bestond uit Techno en Techno. Wij houden allebei niet zo van Techno en Techno dus we zijn samen met Roy, de 40 jarige fietsende chinees vroeg er tussenuit gepiept. Om 04.30am kwamen we aan bij het hostal en tot de conclusie dat wij ouwetjes het toch wel laat gemaakt hadden en we hard toe waren aan een schoonheidsslaapje. We spraken de volgende ochtend om 12h af om naar Alice in Wonderland te gaan, de mall had namelijk ook een bioscoop. Gewapend met een grote bak popcorn en een colaatje tegen de slaap installeerden we ons precies op het goede moment van de dag in de airco-gekoelde bioscoop en we wisten ons net wakker te houden tot het einde van de film. Johnny Depp was weer in topvorm als Madhatter. Na de film probeerden we info op te vragen over huurauto’s maar gezien het siësta was en zondag was het geluk niet met ons. We pakten een taxi naar de luchthaven waar mijn moeder en mijn tante (Anneke en Els) al op ons stonden te wachten. Ze waren helemaal gesloopt van de bijna 24h durende reis vanuit Nederland en blij ons te zien. Ze stapten in de taxi en we installeerden ons in de 4 persoonskamer met stapelbed waar we ze het onderste bed gaven. (Jaja, je moet er wat voor over hebben als ze je helemaal in Argentinië komen opzoeken) We liepen naar het stadscentrum en onder het genoegen van een wijntje en een pizza zijn we helemaal bijgekletst. Wij waren inmiddels redelijk gewend aan het Argentijnse leeftempo maar de nieuwe reizigsters nog niet helemaal en bovendien waren we alle 4 moe dus het werd een vroeg nachtje en een uitslaap ochtend. De dag brachten we door met het bekijken van de hoogtepunten van de stad en het regelen van een huurauto voor de volgende dag. We begonnen namelijk aan een roadtrip naar Cachi, Cafayate en Tucumán. De nacht begon met het bezoek van een tweetal vliegende kakkerlakken. Vooral Els vond ze erg leuk van dichtbij. J
Roadtripping
Door: suus
Vroeg uit bed, auto ophalen, bagage inladen (veel te veel bagage, 4 vrouwen, je kent het wel) En zonder wegenkaart op stap. Maar we zijn niet voor 1 gat te vangen en zijn niet één keer fout gereden in de 3 dagen onderweg. Ik kreeg de opdracht de stad uit te rijden, gezien ik dat toch gewend ben. En inderdaad, de stadsjungle van Salta is gewoon net een schaakspelletje, je kijkt waar er plek is om te rijden en gas geven maar. Kim was de Tomtom met een stadsplattegrond en de dames hadden zich geïnstalleerd tussen de bagage op de achterbank. We reden door groene valleien, over bergpassen, door woestijnen (met héél veel cactussen) en hebben ieder uur een ander landschap gezien. De weg variërde van geasfalteerd en 100km rechtdoor tot gravel haarspeldbocht en alles wat er tussenin zat. De weg van Salta naar Cachi was meer dan indrukwekkend, we zagen lama’s, geiten, alpaca’s, koeien, paarden, ezels en schapen de weg over steken en voor ieder dier was er ook een verkeersbord dat ze ruim van te voren aankondigde. En blijkbaar niet voor niets. We kwamen aan in Cachi, wat net uit een westernfilm schijnt te komen en waar we een hostal uitgezocht hadden met zwembad. De keus was niet zo ruim hier, dus dan maar meteen een goede… we kregen de prinsessenkamer (lees: paarse en roze strikjes, kussens en kantjes) en voelden ons net een stelletje barbies. Na een paar baantjes zwemmen zijn we een steak gaan eten bij de plaatselijke bar en lekker op tijd gaan slapen, voor Argentijnse begrippen.
De volgende morgen namen we nog een kop goede koffie bij de plaatselijke bar, het hotel serveerde namelijk zoals altijd slootwater ipv koffie. We zetten koers naar de volgende plaats op de route, Cafayate. Ook deze rit door de stoffige woestijn vol met haarspeldbochten waar je de hoek niet om kon kijken en je ongeveer met je hand op de claxon de bochten moest maken was weer vol indrukwekkende natuurverschijnselen. Op de achterbank klonk het regelmatig als er ergens een lemen hutje in de woestijn stond: “Dat hier iemand wooooont!”. Of “foto op links”. Het meest bizarre natuurverschijnsel wat mij betreft is dat de diverse aardlagen duidelijk zichtbaar verschoven zijn. De foto’s spreken boekdelen, de rotsen steken uit de aarde alsof er twee ijsschotsen over elkaar heen geschoven zijn bij een frontale botsing. In Cafayate aangekomen vonden we wederom een hostal met zwembad en werden we geïnstalleerd in de muggenkamer, een stuk minder leuk dan de prinsessenkamer. Er zaten hier, niet overdreven , honderden muggen en we zaten binnen een minuut al helemaal onder de jeukende bulten. Nadat we met een naar diesel ruikende insectenverdelger de kamer te lijf waren gegaan kwamen we tot de conclusie dat het niets uithaalde en vroegen we om overplaatsing. Het stapelbed werd uit elkaar geschroefd en overgebracht naar de volgende kamer en zo waren we weer muggenvrij… Cafayate is helaas niet zo idyllisch als Cachi dus zijn we wederom keurig op tijd naar bed gegaan. De volgende morgen zijn we weer op tijd gaan rijden, we moesten om 8 uur bij het busstation van Tucuman zijn en hadden geen idee of de voorgeschreven kilometers zich op een snelweg of zandweg in de bergen zouden bevinden. Ook deze dag was het uitzicht weer fenomenaal en het weer bijzonder gevariëerd. We begonnen in de zinderende hitte van de woestijn. Eerst reden we een stuk terug over de RUTA 40 richting Salta, omdat hier de Garganta del DIablo (keel van de duivel) ligt, een door de natuur gevormde kloof/amphitheater en daarna zijn we teruggereden naar Cafayate om vervolgens richting Tucuman te reizen. We hebben de Quilmes ruïnes bezocht, een heiligdom van een pre-Inca volk. Dat mooi gesitueerd lag op een berg begroeid weer met cactussen. Na een prachtige rit over een bewolkte bergpas waar we gaucho’s en een kudde lama’s op de weg tegenkwamen eindigden we in de regen in een cloudforest waar de varens en bromelia’s rijkelijk in de bomen groeiden. De laatste afstand tot Tucuman was een ware schumacher etappe, we hebben het net op tijd gered om op het busstation te komen. Daar uitgestapt overhandigden we net voor de bus vertrok de sleutel aan het verhuurbedrijf. Kim kwam op het ludieke idee om bij de supermarkt een winkelwagentje te kidnappen om daar al onze losse bagage in te doen en zo reden wij, als een stelletje zwervers met ons wagentje dwars door het busstation op zoek naar onze bus. De nachtbus was zelfs voor de 30+ers goed te doen, we hadden namelijk 1e klas tickets gekocht. Wat inhield dat we stoelen hadden die in horizontale stand een bed vormden en wijn bij en wiskey na de maaltijd kregen. Goodnight.
Mendoza
Door: suus
Goedemorgen Mendoza.
Mendoza is de stad gelegen middenin de wijnstreek Mendoza. In deze stad zouden we onze Zwitserse vriend Christian ontmoeten en onze Australische vriend Mitch.
Chris kwamen we bijzonder genoeg voor de deur van het hostal tegen, terwijl we net uit de taxi stapten. Mitch had al een tijdje niets van zich laten horen en later die dag bleek, tot grote schok van ons allen dat hij vermist bleek te zijn. Wij hadden op 1 januari na een onvergetelijke jaarwisseling een bus genomen naar Colombia en hij was op 8 januari gaan zeilen op een jacht voor toekomstige zeilinstructeurs. We zouden elkaar in Mendoza ontmoeten maar tot op heden (25 maart) is de boot spoorloos. Dit heeft voornamelijk voor mij een enorme inpact gehad op onze state of mind en we hopen iedere dag op goed nieuws. De tsunami en aardbeving in Chile heeft voor veel schade en chaos gezorgd langs de kust en de puinhopen beginnen langzaam te verdwijnen.
Die dag in Mendoza hebben we niet veel meer gedaan dan koffie drinken, huur auto regelen en een wijntour boeken voor de volgende dag. Oh, en natuurlijk steak eten en wijndrinken. We zijn wel in Argentinië natuurlijk.
Wijntour Mendoza
Door: Kim
De volgende morgen stipt om 10h (shit, waarom zijn Zuid-Amrikanen altijd op tijd als je zelf niet op tijd bent?!) werden we opgehaald met een busje voor de wijntour. Chris zat al in de bus. We werden bij de eerste bodega afgezet en hebben uitleg gekregen over hoe je wijn moet proeven: 1) eerst cirkel je de wijn rond in je glas en bekijk je de kleur van de wijn. Dan kijk je naar de ‘tranen’ van de wijn, oftewel hoe de wijn naar beneden druipt vanaf de rand waar het gekomen is bij het ronddraaien -> dit laat zien hoeveel body de wijn heeft. 2) vervolgens cirkel je de wijn nog eens rond en steek je je neus IN het glas, om de geur goed op je te laten inwerken. 3) Dan neem je een slok van je wijn. Let op! De eerste slok moet je goed in je mond laten rollen, om de acids van je mond en van de wijn te levelen. Dan neem je nog een slok wijn en kun je de wijn echt proeven.
De 2e bodega bereikten we per fiets. Dit was de bodega met de beste wijn naar mijn mening. Ik had ook een supermooie fles gevonden voor mijn vader (Jan), maar ik zag het niet zitten om daar nog 3 maanden mee te reizen, dus sorry Jan ;) maar je kunt me nog komen opzoeken in Argentinië, want ik weet zeker dat je het zal bevallen!
Bij de 3e bodega hebben we gelunched, heerlijk! Lekker vlees en wijn omgeven door wijngaarden onder de bomen, magisch!
We mochten zelf ook appels, perziken en pruimen plukken als toetje J.
Naast deze 3 bodega’s hebben we ook nog een olijfolie bodega bezocht en een chocolaterie/likeur bodega (noem je dat ook bodega??).
Ik moet zeggen na al dit gefiets en geproef waren we wel moe en blij dat we weer terugkeerden naar Mendoza.
De avond afgesloten met lekker eten en wijn en de volgende dag zou onze volgende roadtrip beginnen…
Roadtrip 2: Puente del Inca en Uspallata
Door: Kim
Om stipt 9 uur hadden we met Chris afgesproken bij de car-rental. Tja, je reist met zijn 4-en, dus dat gingen we natuurlijk niet halen.. als goedmakertje hebben we take-away cafe gehaald bij Havanna, waar we tegenwoordig altijd koffie halen nu, want daar is het tenminste wel lekker J.
Maar rond 10 uur reden we dan echt weg daar.
Ik weer op navigatie, Suus op stuur. We zijn naar Uspallata (oespaajaataa) gereden, en daar hebben we gewisseld. Maar eerst gingen we koffie drinken. We negeerden het advies van een restaurantje dat ze bij het benzinestation YPF de lekkerste koffie hadden en dat hebben we geweten! Naast de YPF zaten we op een terrasje en ik had een vlieg in mijn cafe con leche en de rest vond de koffie heel smerig. Dus toch nog naar de YPF gegaan voor koffie en die was inderdaad goed. Vervolgens ben ik naar Puente del Inca gereden. Wat een mooie weg! Tenminste, de bergen eromheen zijn mooi! De kleuren! Okergeel, aubergine, roodbruin, oranje, groen, wit etc.
Bij Puente del Inca aangekomen hebben we onze spullen in een hotel achtergelaten en zijn we met de lunch naar het Nacional Parc van Aconcagua gereden. Het waaide hier heel hard en we hebben in een soort krater onze lunch klaargemaakt en gegeten. Toen een wandeling gemaakt met uitzicht op de Aconcagua. Deze is bijna 7000m hoog en de hoogste berg buiten de Himalaya.
Rond 17h waren we terug in het hotel. Puente del Inca, een soort okergele brug, lijkt wel druipsteen, met aan de overkant hotsprings, die helaas per 2005 gesloten zijn, omdat het te gevaarlijk is de brug over te steken. Jammer, want het was daar zo koud we zouden graag ons daarin hebben willen opwarmen. Maar ok, we besloten naar het volgende dorpje las Cuevas te rijden 20 km verderop. Dit was echt een spookstad!! Alles was dicht en zag er verlaten uit. Dus toen zijn we toch maar weer teruggereden en hebben we de avond doorgebracht, lezend, foto’s op de Patrick zettend en ik heb met Chris een planning voor Patagonië gemaakt, want ik ben van de planning J.
We bleken uiteindelijk de enige gasten, samen met de Italiaan Sandro, die bij ons kwam zitten met avondeten. Erg gezellig! We konden pas om 21h bestellen en het hotelpersoneel had helemaal geen zin om ons te helpen. Heel grappig.
De volgende dag toch weer naar Las Cuevas gereden, omdat je vanaf hier een weggentje omhoog kon gaan naar het Christusbeeld, op de grens met Chili. Dit op aanraden van Sandro.
En het was inderdaad erg mooi! Suus is de supersteile dirtroad omhoog gereden, en dat was spannend, door de stenen en kuilen en zand op de weg. Toen hebben we onze weg naar Uspallata voortgezet, waar we bij onze stam benzinestation koffie hebben gedronken. Vanuit hier zijn we rotstekeningen gaan bekijken, cool! En hebben we de ijzer ovens bekeken, in Moorse steil, door de Spanjaarden gebouwd. In deze ovens werden wapens gemaakt, het zijn net 3 witte eieren op een rijtje van een afstand. Na een lunch weer bij het benzinestation van Uspallata, hebben we de Cerro 7 colores bezocht, een heuvel met 7 kleuren. Dit was erg mooi ook, met heel erg duidelijk verschillende kleuren bij elkaar!
Daarna zijn we in 1x naar Mendoza teruggereden. Chris heeft diezelfde avond nog de bus gepakt naar Buenos Aires en wij hebben heerlijk gegeten.
Roadtrip 3: Parque National Ischigualasto, Talampaya, Quijades vanuit San Agustin de Valle Fértil
Door: Suus
Relaxt! Nog een paar dagen met de auto op stap. We waren inmiddels al aardig op weg naar volleerd berg/woestijn chauffeur. Deze dag begonnen we met een koffie bij Havanna waar we kennis maakten met het superrelaxte parkeerbeleid van Mendoza. Het werkt hier namelijk zo: Je parkeert je auto en vervolgens komt er een mannetje (of vrouwtje) die een bon achter je ruitenwisser doet. Ik zat vanaf het terras te kijken en rende de straat over om ervoor te zorgen dat ik geen boete zou krijgen, maar wat blijkt, je betaald hier als het je uit komt. Dus dat mag ook achteraf. Voordat je wegrijdt geeft je het mannetje geld (60ct per minuut) en ‘no pasa nada’. Het komt er dus op neer dat parkeerboetes gewoonweg niet bestaan! (tenzij je m voor een gele streep parkeert….) Na het heerlijke bakkie havanna zijn we uren achter elkaar de woestijn door gereden en kwamen we net voor het donker aan in San Agustin de Valle Fértil (vruchtbare vallei). Ik (Kim) moet even erbij zeggen dat we onderweg van alles tegenkwamen: een dood paard met wel 20 hele grote roofvogels (volgens mij Condors!!) erop, Condors op de weg en in de lucht en… een slang!! Toen ik eromheen reed, probeerde hij naar de banden van onze auto te bijten!! Hoe cool is dat?! :) En de weg ziet er hier soms uit als een lint, ze golvend, erg leuk om overheen te rijden.. Ok, nu Suus weer. De reden waarom die oase daar lag werd al snel duidelijk, het begon namelijk oneindig lang te regenen. Het dorp leek uitgestorven en was bij lange na niet wat we er van verwacht hadden, maar het was een strategisch goede plek voor alles wat we wilden bezoeken de komende dagen. En als troost hadden we een bungalow huisje met een heerlijke douche en een zwembad voor de deur. Na de siësta (van 1 tot 6!!!) konden we boodschappen doen en met wat er te koop was (altijd een uitdaging) heb ik gekookt. De avond vloog weer voorbij zoals altijd en de volgende morgen stapten we om 8h in de auto om het eerste park te bezoeken. De donkere wolken in en om de vallei beloofden weinig goeds, maar er zat weinig anders op dan naar het park te rijden (79km) om te zien hoe het weer daar was. Het zat namelijk zo, je mocht het park niet in als het regende. Tsja. Weten wij veel of het daar regent, het is niet dat we even konden bellen om te vragen hoe het weer daar was. Daar aangekomen bleek het midden in de woestijn te liggen en er geen druppel was gevallen de laatste weken. Ja, dat zijn wij in Nederland niet gewend, maar het is hier normaal. Dit park stond bekend als de enige plek waar je meerdere geologische lagen kunt zien, zoals het Jura en Krijt. Uiteraard was de gehele uitleg in het spaans waardoor alleen Kim er nog iets van begreep, mij waren ze kwijt bij het eerste fossiel en Anneke en Els bij Hola. Desalniettemin was het waanzinnig interessant! We zagen fossielen van diverse planten, rotsformaties die aangetast waren door winderosie, stenen in de vorm van een jeux des boules veld, en een rots in de vorm van een paddenstoel en een sfinx. We reden in een colone achter de gids aan over zand en gravel wegen door een woestijn in alle kleuren van de regenboog. Het meest fascinerende was de ‘moonvalley’. Zoals altijd, zie de foto’s. Na de rondrit bekeken we enkele opgegraven dinosauriër fossielen in het museum en lunchten we, waar we tijdens de lunch een rondscharrelende vos spotten! Vervolgens reden we naar het volgende nationale park, een kleine 70km verderop. Daar aangekomen kwamen we tot de conclusie dat 1. Het park erg duur was, 2. Er ogenschijnlijk niets nieuws te zien was en 3. We bijna zonder benzine zaten. Dat laatste was het enige echte probleem wat opgelost moest worden en op aanwijzing van de plaatselijke rangers kwamen we net op tijd bij een benzine station aan waar bleek dat de pomp niet werkte. Gelukkig zijn ze in de woestijn op zulke dingen voorbereid en werden we door middel van een tuinslang en jerrycan toch aan een paar liters geholpen. We maakten een omweg naar het dichtstbijzijnde dorp voor koffie, geld en benzine en reden terug naar San Agustin waar we voor het vallen van de schemer nog de rotstekeningen bekeken. We deden inkopen, kookten, zwommen een paar baantjes in het zwembad en sliepen weer als rotsjes. De volgende dag werd weer een dag van vele kilometers, hoeveel wisten we niet totdat we weer in Mendoza aankwamen. We passeerden weer een aantal provinciegrenzen waar we zoals altijd met een uitgestreken gezicht verklaarden dat we géén fruit bij ons hadden (mag niet vervoerd worden) terwijl we dat natuurlijk wel bij ons hadden. (oepsie) Het park Q uijades lag ook weer midden in de woestijn en we hadden er eigenlijk weinig verwachtingen van, omdat we al heel veel mooie rotsformaties hadden gezien onderweg. Met een buitentemperatuur van 38 graden in de schaduw en geen zuchtje wind lieten we ons uit de auto zakken om 3 kwartier in de brandende zon te gaan lopen. Geen van ons allen had er echt veel zin in, maar toen er een wolkje voor de zon schoof en er een windje opstak hebben we onze schouders eronder gezet en zijn we toch maar gaan kijken. Goede keuze want het was unaniem gestemd het mooiste wat we in de nationale parken gezien hebben. Een gigantische canyon met een knalrode rotswand op de achtergrond. Het was net een soort 3d film, als je 20 stappen zette was het net alsof je honderden meters van de andere personen verwijderd was. Na deze prachtige afsluiter zijn we als de brandweer in de auto gestapt en kwamen we tot de conclusie dat we nog 600km te gaan hadden tot Mendoza. My god, wat was dat een afstand! Niet te geloven… je moet je voorstellen dat je op de snelweg rijdt, een weg tot aan de horizon ziet die alleen rechtdoor gaat en dan een bordje erboven: Mendoza 250km. We redden het die avond niet om de auto voor sluitingstijd terug te brengen en zetten m noodgedwongen weer in de ini-mini parkeergarage. De volgende dag namen we om 13h een bus naar Santiago de Chile waardoor het Argentinië avontuur voor de gezusters Disselkoen op een einde liep. We arriveerden ’s avonds op het chaotische busstation in Santiago en pakten een taxi naar het hostal. Bij het hostal aangekomen werd al snel duidelijk waarom zij niet op onze email geantwoord hadden. Het hostal bleek door de aardbeving volledig te zijn ingestort…. Goed. Ander hostel dan maar? De taxichauffeur had een goede andere aanbeveling, Casa Roja. Een goede keuze, voormalige mansion in koloniaal pand met zwembad/jacuzzi in de achtertuin. We sliepen in een dorm, met totaal 8 bedden, wat voor An en Els de eerste keer was. De gigantische professionele keuken was de grote goedmaker en na een uitgebreid ontbijt vertrokken we naar het vliegveld. De aankomst en vertrekhal waren door de aardbeving ingestort en er was een grote festivaltent opgezet, compleet met dixi’s om het vliegveld draaiende te houden. Zonder naschokken verlieten ze Chile en wij namen een bus terug naar het centrum. Flashpacken was over, vanaf nu weer bussen en dorms en veel zelf koken. Het kompas staat op zuid en zuid is duur.
woensdag 10 maart 2010
Bolivia 2010
Copacobana en Isla del Sol
Door: Suus
Tegen schemer kwamen wij aan in de plaats Copacobana, 8km van de grens met Peru. We lieten de taxi voor wat het was en liepen naar hostal Cupula, wat door de Footprint (reisgids van zuidamerika waar we mee rondlopen) werd aangeraden. Het ‘German owned’ hostal was doorspekt met duitse degelijkheid en voorzag ons van een warme douche, goede maaltijd en hele fijne bedden. Het was behoorlijk koud, iets waar we nog een beetje aan moesten wennen, we waren inmiddels op 3800m hoogte, dus zo vreemd was dat niet. De volgende dag werden we wakker in een koude kamer en hoorden we de stromende regen buiten. Het was koud, grijs en regenachtig. We hadden kaartjes gekocht voor de ferry naar Isla del Sol (eiland van de zon) en ‘vol goede moed’ (lees: ongeloof) liepen we door de stromende regen richting de haven. Weinig zon, ook hier. Na wat rondvragen bleek dat over het algemeen (wat dus heel algemeen kan zijn) de zon ’s middags zou gaan schijnen. Verkleumd namen we plaats in de boot en al snel waren we aan de praat met wat andere reizigers die zich net als ons verbaasden over de snelheid waarmee de ferry zichzelf verplaatste. Na 2 uur op de schildpadboot werden we zoals beloofd door de zon verwelkomd op Isla del Sol. Na een kop waanzinnig slechte koffie begonnen we met wat nieuwe vrienden aan de hike naar de Inca Ruines, waarover Kim had gehoord dat ze mooier zouden zijn dan de Machu Picchu. Mijn reactie was meteen, je moet niet alles geloven wat er gezegd wordt, ik had geen woord teveel gezegd. Op zich best aardig, maar goed, ik ga er vanuit dat diegene nog niet op de Machu Picchu is geweest of Boliviaan is. (MP ligt in Peru) Vervolgens liepen wij verder naar de zuidzijde van het eiland. Het bleek een prachtige wandeling en mede dankzij de hoogtepillen werd dit zelfs voor mij een hele relaxte wandeltocht op 3800-nog-wat-meter-hoogte. (Ik zweer het je, die pillen zijn pure drugs, ik had last van alle verschijnselen van hoogte ziekte: hoofdpijn, duizeligheid, misselijk, verhoogde hartslag, ademnood en gebrek aan eetlust en had nu nergens last van….interesse iemand? –geintje-) Verder zijn we al kauwend op coca bladeren (legaal en niet verslavend, ik zeg het er maar bij) de wandeltocht van 5 uur door gekomen. (Er werd gezegd dat het 3 uurtjes waren, het begin van het einde, hierover later meer) Aan de andere zijde van het eiland liepen we het eerste de beste hostal binnen waar wat Argentijnen en een Spanjaard op het terras zaten en met hen hebben we 3 flessen wijn geleegd en 2 pizza’s op. De volgende morgen pakten we de eerste ferry terug naar Copacobana en in de stromende regen stapten we op de bus richting La Paz, de hoofdstad van Bolivia.
La Paz – het India van Bolivia
Door: Suus
Aangekomen in hartje Boliva, een taxi bracht ons naar het Loki hostal, waar we goede berichten over gehoord hadden. Wij vermeden tot nu toe het Loki omdat het de bijnaam ‘party hostal’ heeft. Party is voor ons synoniem aan niet-slapen. Maar dankzij de ‘Ssssst! quiet zone’ is dit prima te doen. We kozen voor een ‘girls-only’ dorm, waar we verrast werden door een badkamer compleet met föhn en stijltang, hihi… niet gebruikt natuurlijk ;). Na een nacht heerlijk slapen en een warme douche zijn we op shop-tour gegaan. We stapten in het centrum op een collectivo (normaal busje omgebouwd tot massa transport wagen) richting de wijk El Alto (de hoogte). Deze locale markt ligt zoals te verwachten hoog, ietsje hoger dan La Paz city, namelijk op 4058m. Adem-nood… (liedje van Linda, Roos en Jessica, je weet wel…) Na de markt zijn we terug gegaan naar el centro, waar we in Calle de las Brujas (heksenstraat) verder geshopt hebben. De straat is zo genoemd omdat je hier allerlei ‘black magic’ artikelen kunt kopen. (Denk aan gedroogde lama foetissen (jegh) etc) We kochten vrachten aan kadootjes, alpaca (hele aaibare lamasoort) truien, sjaals, mutsen, handschoenen, boodschappentasjes en een grotere daypack. We kochten allebei een perfecte replica van een Deuter rugzak, harstikke nep, maar functioneel… Die rugzakjes van ons zijn best leuk, maar echt te klein bij een serieuze trekking in koude omgeving. Het is toch jammer dat je geen extra warme kleding mee kan nemen omdat het niet in je tas past en dan vervolgens 2 dagen in hele korte broekjes moet lopen (denk aan de colca canyon in Peru…brrrr). Na een HELE dag shoppen liepen we naar het Museo de Arte Contemporaneo (het museum voor de moderne kunst) waar we op ons laatste loodjes nog even cultureel gedaan hebben. De Boliviaanse kunstacademies hebben een aantal goede schilders afgeleverd en het was echt de moeite om dit museum te bezoeken. Voldaan (we zijn toch echt meiden..) na een dagje shoppen in La Paz zijn we op tijd gaan slapen. Kim heeft de volgende dag de ‘Death Road’ afdaling gedaan per mountainbike en ik heb de hele dag met de computer op schoot gezeten (blogs schrijven, foto’s en verhalen uploaden en uitzoeken) Het was heerlijk om een dagje ‘vakantie’ te hebben. De hele dag binnen gezeten, met andere reizigers gepraat en veel mail gelezen en geschreven. Ik wist na een dag alle stopcontacten in het hostal te vinden, haha. Na deze dag ‘niksen’ kwam Kim hyper terug, aten we wat de pot schafte bij Loki en sliepen we weer als een blok. De volgende dag liepen we nog 1x een rondje in de overvolle, grauwe, vervuilde, stinkende stad, dronken koffie met Daniela (en duitse Newyorkse die we kenden van de Colca Tour en tegen t lijf liepen in de stad) en vertrokken we om 7p.m. met de nachtbus naar Sucre.
Dit was de eerste en enige goede bus die we in Bolivia van binnen hebben gezien. We hebben t geprobeerd, echt. Maar ze zijn onvindbaar.
Death Road
Door: Kim
De Death Road heet zo, omdat op deze weg per maand wel 10 dodelijke ongelukken gebeurden. Dit gebeurde voornamelijk bij het achteruitrijden van een auto, als deze een tegenligger tegenkwam en dan het ravijn in reed. Tegenwoordig is er een nieuwe weg geopend, die misschien wel langer duurt maar wel veiliger is, mede omdat hij breder is.
De Death Road verbindt La Paz met Coroico, een plaatsje van waaruit men naar de Pampas (Amazone) reist. Voordat je hieraan begint, wordt je uitgedost met heel veel gear: racehelm, regenjack, regenbroek, fel hesje, 2 paar handschoenen (voor koud en warm weer) en knie/scheen beschermers. En er rijdt een gids mee. Ik zat met 2 Duitse chinezen in een groep en voor een meisje was ik best wel snel. Yeah! Het is een heel mooi landschap met adembenemende vergezichten. Je rijdt onder watervallen door en door riviertjes heen en de hele tijd dodelijk gevaarlijke afgronden, en omdat je van 4800m meter naar 1500 m daalt, zie je de natuur ook aanzienlijk veranderen. Erg mooi gezicht. Aan het einde kom je aan in Coroico en daar verblijf je een paar uur in een hotel. Je kunt er zwemmen in het zwembad en lekker douchen. En ook ga je er lunchen.
Wat ik ook tof vond om te zien is van die gieren, die je overal ziet vliegen.
Daarna rijd je via de nieuwe weg terug en rond 19h was ik weer in La Paz.
Sucre en Potosi
Door: Suus
Aangekomen in een regenachtig Sucre kwamen we al snel tot de conclusie dat de enige manier om die dag de stad weer uit te komen het begin van de middag zou zijn. Een quick visit zou het worden. Op zich waren we er niet echt rouwig om, het regende en we hadden weinig zin in een nat pak. We dumpten onze backpacks bij de busmaatschappij waarbij we een ticket naar Uyuni boekten en lieten ons door een taxi afzetten bij een cafeetje om te ontbijten. We bestelden weinig hoopvol een cruesli met yoghurt en kregen het beste ontbijt in weken! Na een rondje door de mooie koloniale stad en een bezoek aan de supermarkt bleek dat er op zondag in Sucre niets te beleven valt (alles, behalve de supermarkt is dicht) en een stad is een stuk minder leuk als het regent… desalniettemin, een aanrader om te bezoeken. We stapten op de gare bus en vervolgden onze reis naar Uyuni. Er werd gezegd dat we een directe bus zouden hebben en hij zou om 9pm zou aankomen in Uyuni, in the middle of nowhere. De waarheid bleek anders. We kwamen om 3pm aan in Potosi, de mijnstad van Bolivia waar we afgezet werden bij het kantoortje van de maatschappij. Er werd ons doodleuk medegedeeld dat we daar 3 uur moesten wachten… Daar zaten we dan…. We zochten uit waar we in godsnaam waren (geen straatnaam bordjes en iedereen noemde een andere straatnaam), namen ene taxi naar een restaurant, wat dicht bleek te zijn. En liepen in de immers aanhoudende stromende regen naar het eerste de beste restaurantje waar we de meest ranzige pizza ooit op hebben. In Potosi is op zondag écht niets te doen en het is ook niet de moeite om er een rondje te lopen. Weer terug in het kantoortje bleek de bus op tijd te vertrekken en samen met een leger Israëli’s vertrokken we naar Uyuni. (Israëli’s reizen ALTIJD in groepen en zijn niet te vermijden) In Uyuni kwamen we om 3 uur ’s nachts aan (juist ipv 9 uur ’s avonds). Slaapdronken vonden we met de enige niet Israëli’s een hostal. Toen eenmaal de eigenaresse wakker was en wij in onze kamer geïnstalleerd waren bleek er geen water te zijn…. En ook al was het inmiddels half 4, wij wilden douchen! We verlieten de überchagerijnige eigenaresse en klopten aan bij de buren. Ook hier geen stromend water, maar wel een eerlijke eigenaresse die ons ook nog eens minder liet betalen. Dan maar geen douche… 1 dag zonder kan, 2 blijkbaar ook.
Uyuni
Door: Suus
De volgende morgen stonden we om 8 uur op, juist na 4 uur slaap om een tour te regelen in de Uyuni woestijn. Om 10.30 zouden we vertrekken. Inmiddels kwamen wij er achter dat Kim haar zonnebril en ik mijn hoofdlamp kwijt was. Fijn, travel light, toch? Ok, we waren wel even niet te genieten… 4 uur slaap is niet genoeg, overigens. We vertrokken met nog 4 andere reizigers en een chauffeur en kokkin in een Jeep naar nergens. Of ergens.. heel veel zand in ieder geval.
Als eerste reden we naar het ‘Trein kerkhof’, een verlaten plek, net buiten het dorp Uyuni waar alle oude stoomtreinen weg staan te roesten. Heel mooi om te zien, maar eigenlijk tegelijkertijd triest. Triest omdat dit de typische manier is waarop Bolivianen met afval omgaan (gooi het op straat) en omdat dit ook geconserveerd had kunnen zijn, in een museum. Maar goed. Het levert wel mooi fotomateriaal op voor een hoop toeristen. Vervolgens reden we naar de ‘Salar de Uyuni’ wat wat mij betreft wel het hoogtepunt van Bolivia is. Dit is zo onbeschrijfelijk (maar wel te fotograferen) MOOI! In het juiste (niet regen) seizoen is de Salar een grote, witte, schijnbaar oneindige zoutvlakte) die oogverblindend (figuurlijk) mooi is. Omdat wij in het regenseizoen op de Salar waren, was de hele Salar bedekt met een laagje water van 15 centimeter. En je raad het al… dit was een perfecte spiegel voor de lucht… het leek wel of we in de wolken reden. Adenbenemend mooi. We aten wat bij het ‘Salt Hotel’, wat volledig gebouwd was uit zoutstenen, zowel de muren als het meubilair. Op de terugweg zaten we op het dak van de Jeep wat een prachtig 360 graden uitzicht opleverde. Vervolgens reden we een aantal uur dwars door de woestijn, met besneeuwde bergtoppen op de achtergrond naar onze accommodatie voor die nacht. Met een prachtig rood/geel gekleurde zonsondergang kwamen we aan in een woestijndorp waar een groot complex gebouwd was met diverse dorm kamers (per groep een kamer), de bedden waren verhogingen van beton waar een matras op lag. Bij de douches stond de chico met de meeste macht van het hele complex, namelijk een lucifer. Hij vroeg iedere toerist voor 10Bs, wat gelijk is aan een euro. Voor dat geld kreeg je 6 minuten warm water. Als je te lang douchte en de waarschuwingen negeerde (als je geen spaans sprak had je pech) dan draaide hij de vlam uit en stond je onder een koude douche. Terwijl de groep in colone op de douche stond te wachten lag Kim als een dood vogeltje op bed. De Boliviaanse maaltijden hadden haar geen goed gedaan. Pas toen ze vuurwerk hoorde (wat de israëli’s te pas en te onpas afsteken) lichtte ze haar hoofd op en zei: Oh, de Israëli’s komen, ik moet NU gaan douchen) Erg grappig. We aten vervolgens en vielen als een blok (beton) in slaap. De volgende morgen werden we weer vroeg wakker en vertrokken we weer de woestijn in. We bezochten die dag Laguna Colorada, de Arbol de Piedra en het Flamingo meer. Stuk voor stuk, fantastisch mooi! Laguna Colorada is een meer met diverse kleuren, als je er omheen rijdt zie je iedere keer een andere kleur verschijnen. De Arbol de Piedra lijkt linea recta uit een schilderij van Dali gestapt te zijn, het heeft een eigenaardige vorm die wat weg heeft van een boomgeraamte. En dan het Flamingo meer, waarom zijn er in het midden van de Boliviaanse woestijn flamingo’s? Hele kolonies roze vogels die met hun hoofd onder water staan…. Maar met stip op nummer 1 staat wel het eigenaardige landschap, een woestijn vol bizarre rotsformaties met op de achtergrond besneeuwde bergtoppen en vulkanen. Die dag kwamen we om 3pm al aan in onze slaapplek en hebben we de middag doorgebracht met kaarspelletjes. Een gedeelte van de groep heeft nog een wandeling gemaakt.
Allison en Corey (uit Washington DC) en Louis (een britse Portugees) en Kim gingen op een missie om nog wat boeiends te vinden, ze namen de hond, die ze Edgar genoemd hadden (en dol was op los slingerende schoenen) mee. Corey zei nog gekscherend, it’s not that we’re gonna find a waterfall or anything… En ja hoor! Men vond een kloof, een rivier en natuurlijk ook nog een waterval. Het was een korte, verschrikkelijk koude wandeling, maar de foto’s spreken boekdelen. Ik bleef samen met Sascha (een Nederlandse Portugese) lekker warm binnen om te tekenen. We aten om 8 uur en daarna werd ons meegedeeld dat we die nacht om 03.30 uit bed mochten zodat we op tijd de tour konden afronden. Er werd een onsamenhangende reden gegeven waarom we op deze manier de dagindeling niet zelf mochten bepalen, maar er viel weinig tegenin te brengen. De volgende dag, een uur later dan gepland werden we gewekt om in de vrieskou (min 3!) in de jeep te stappen. We zouden werkende geisers gaan bekijken. En ja hoor, tijdens een prachtige zonsopgang zagen we het stoom uit de aarde komen! Het geheel viel niet echt op foto vast te leggen, omdat het nog donker was, maar wat cool! Ook letterlijk, KOUD! Een woestijn blijft een vreemd fenomeen, overdag bloedheet en ’s nachts steenkoud. Een half uur verderop lagen de thermale baden op ons te wachten. Dit betrof een natuurlijk vulkanisch bad. Het interessante was dat de kleedkamers op 50 meter afstand van het bad lagen en het buiten nog steeds rond het vriespunt was. Er waren maar 2 mogelijkheden. Óf je ging niet het bad in, of je zou het zowel naar als uit het bad ver-schrik-kelijk koud hebben. Uiteraard kozen wij voor de 2e optie, met het idee, in Zweden doen ze het ook. En om eerlijk te zijn, als je uit het bad komt heb je t zo warm dat je amper merkt dat het buiten zo koud is. Helaas zaten we ook hier weer aan een tight-scedule en mochten we maar een half uur in bad. Het was wel genoeg tijd om ons stuk te lachen om de taferelen om het bad. Mensen die het heel koud hebben in zwemoutfit voor ze het bad in gaan en andere mensen met heel veel lagen kleding die niet snappen wat wij in dat bad deden en ook niet van plan waren zich uit te kleden in de vrieskou. Na een ontbijtje reden we via Laguna Verde (wat niet echt groen is als het niet waait, wel mooi natuurlijk, met de spiegeling van een besneeuwde vulkaan erin) naar San Pedro de Atacames waar we Corey en Ally bij de Chileense grens afzetten. De rest van het team reed in 1 streep door naar Uyuni waar we ongeveer 8 uur later aankwamen. Op de lunch na dan… In Uyuni aten we nog wat met de semi-portugesen bij een waanzinnig goede italiaan en vervolgens spendeerden we 4 uur op het treinstation wachtend op de nachttrein naar Tupiza, die om 3 uur ’s nachts vertrok. We hadden 1e klas kaartjes besteld, maar die bleken op, de middenklasse ook en we werden gedoemd met de laagste klasse te reizen. Op zich geen probleem, maar als je bedenkt dat we al bijna 24 uur op waren en een slaaptrein wilden nemen is het een stuk minder relaxt. Op zich viel het mee, er waren alleen mensen (geen geiten, lama’s en kippen etc) in de trein, maar de trein was heel vol en de bankjes zaten als kerkbankjes. (voor iedereen die nooit in een kerk komt: heel hard).
In Tupiza aangekomen lachte de zon ons toe en waren verbazingwekkend wakker voor iemand die zo weinig geslapen heeft.
Tupiza
Door: Kim
Tupiza … wat mooi. Dank je, Hendrik, voor de tip! ;) Met de trein rijd je door cañons heen, echt een supermooi gezicht. Het is een echt Western landschap, met rode rotsformaties, heel puntig en heel mooi. Eenmaal in Tupiza aangekomen en het hostel gevonden te hebben, hebben we eerst heeeeel lang lekker warm gedouched. Dat was ook alweer 2 dagen geleden. Bij dit hostel konden we ook gelijk de was doen, wat héél hard nodig was, en een paardrijtocht boeken voor later die middag. Deze plaats staat bekend om de 2 cowboys, Butch Cassidy en Sundance Kid, de bekende bank- en treinrovers die de bank van Bolivia hebben beroofd en vervolgens 2 dagen later bij San Vincente gedood zijn. Na al deze regeldingen zijn we een rondje gaan lopen en hebben we, ja hoor, weer een paar boodschappentasjes gekocht, want ja, deze waren toch weer heel anders dan die we al hadden en ook was het weer een heeeeel andere maat ;).
Na wat te hebben gegeten, zijn we even een siësta gaan houden, want we waren toch nog wel erg moe. Ik had gelukkig (of niet) de wekker gezet, want we zouden die middag gaan paardrijden. Deze paardrijtocht was legendarisch! Wat mooi! Via de Quebrada de Purmilla (betekent: droogliggende rivier van P.) zijn we naar de ‘Puerta del Diablo’ (een spleet tussen 2 rotsformaties in) gereden, door de ‘Valle de los Machos’ (rotsen in de vorm van penissen in erectie J) naar de Cañon del Inca. En toen weer terug naar het dorp. Onbeschrijfelijk mooi! Rotsformaties zoals je ze kent uit Westernfilms, jullie moeten echt de foto’s bekijken hiervan. Die avond hebben we superlekker gegeten bij PastiPizzeria en hebben we nog wat laatste shoppings gedaan, lees: nog een boodschappentasje gekocht :S.
De volgende ochtend zouden we half 10 de bus nemen naar Villazon, de grens met Argentinië. Maar Bolivia zou Bolivia niet zijn, als de bus gewoon op tijd zou rijden. Dus nee, aangekomen bij het busstation werd ons medegedeeld dat de bus niet reed, maar om 14h zou er wel een bus gaan. Wij kaartjes omgeruild voor de 14h bus en zijn we maar weer het centrum in gegaan. En… je raadt het al, we hebben nu echt de laatste boodschappentasjes gekocht J, tenminste de laatste in Bolivia … jeje.
Nog even in het park gechilled en om 14:15h ging dan eindelijk toch echt de bus naar Villazon. En mochten we eindelijk, eindelijk EINDELIJK weg uit Bolivia…. Prachtige natuur, enorm leuk shoppen maar verder……
Door: Suus
Tegen schemer kwamen wij aan in de plaats Copacobana, 8km van de grens met Peru. We lieten de taxi voor wat het was en liepen naar hostal Cupula, wat door de Footprint (reisgids van zuidamerika waar we mee rondlopen) werd aangeraden. Het ‘German owned’ hostal was doorspekt met duitse degelijkheid en voorzag ons van een warme douche, goede maaltijd en hele fijne bedden. Het was behoorlijk koud, iets waar we nog een beetje aan moesten wennen, we waren inmiddels op 3800m hoogte, dus zo vreemd was dat niet. De volgende dag werden we wakker in een koude kamer en hoorden we de stromende regen buiten. Het was koud, grijs en regenachtig. We hadden kaartjes gekocht voor de ferry naar Isla del Sol (eiland van de zon) en ‘vol goede moed’ (lees: ongeloof) liepen we door de stromende regen richting de haven. Weinig zon, ook hier. Na wat rondvragen bleek dat over het algemeen (wat dus heel algemeen kan zijn) de zon ’s middags zou gaan schijnen. Verkleumd namen we plaats in de boot en al snel waren we aan de praat met wat andere reizigers die zich net als ons verbaasden over de snelheid waarmee de ferry zichzelf verplaatste. Na 2 uur op de schildpadboot werden we zoals beloofd door de zon verwelkomd op Isla del Sol. Na een kop waanzinnig slechte koffie begonnen we met wat nieuwe vrienden aan de hike naar de Inca Ruines, waarover Kim had gehoord dat ze mooier zouden zijn dan de Machu Picchu. Mijn reactie was meteen, je moet niet alles geloven wat er gezegd wordt, ik had geen woord teveel gezegd. Op zich best aardig, maar goed, ik ga er vanuit dat diegene nog niet op de Machu Picchu is geweest of Boliviaan is. (MP ligt in Peru) Vervolgens liepen wij verder naar de zuidzijde van het eiland. Het bleek een prachtige wandeling en mede dankzij de hoogtepillen werd dit zelfs voor mij een hele relaxte wandeltocht op 3800-nog-wat-meter-hoogte. (Ik zweer het je, die pillen zijn pure drugs, ik had last van alle verschijnselen van hoogte ziekte: hoofdpijn, duizeligheid, misselijk, verhoogde hartslag, ademnood en gebrek aan eetlust en had nu nergens last van….interesse iemand? –geintje-) Verder zijn we al kauwend op coca bladeren (legaal en niet verslavend, ik zeg het er maar bij) de wandeltocht van 5 uur door gekomen. (Er werd gezegd dat het 3 uurtjes waren, het begin van het einde, hierover later meer) Aan de andere zijde van het eiland liepen we het eerste de beste hostal binnen waar wat Argentijnen en een Spanjaard op het terras zaten en met hen hebben we 3 flessen wijn geleegd en 2 pizza’s op. De volgende morgen pakten we de eerste ferry terug naar Copacobana en in de stromende regen stapten we op de bus richting La Paz, de hoofdstad van Bolivia.
La Paz – het India van Bolivia
Door: Suus
Aangekomen in hartje Boliva, een taxi bracht ons naar het Loki hostal, waar we goede berichten over gehoord hadden. Wij vermeden tot nu toe het Loki omdat het de bijnaam ‘party hostal’ heeft. Party is voor ons synoniem aan niet-slapen. Maar dankzij de ‘Ssssst! quiet zone’ is dit prima te doen. We kozen voor een ‘girls-only’ dorm, waar we verrast werden door een badkamer compleet met föhn en stijltang, hihi… niet gebruikt natuurlijk ;). Na een nacht heerlijk slapen en een warme douche zijn we op shop-tour gegaan. We stapten in het centrum op een collectivo (normaal busje omgebouwd tot massa transport wagen) richting de wijk El Alto (de hoogte). Deze locale markt ligt zoals te verwachten hoog, ietsje hoger dan La Paz city, namelijk op 4058m. Adem-nood… (liedje van Linda, Roos en Jessica, je weet wel…) Na de markt zijn we terug gegaan naar el centro, waar we in Calle de las Brujas (heksenstraat) verder geshopt hebben. De straat is zo genoemd omdat je hier allerlei ‘black magic’ artikelen kunt kopen. (Denk aan gedroogde lama foetissen (jegh) etc) We kochten vrachten aan kadootjes, alpaca (hele aaibare lamasoort) truien, sjaals, mutsen, handschoenen, boodschappentasjes en een grotere daypack. We kochten allebei een perfecte replica van een Deuter rugzak, harstikke nep, maar functioneel… Die rugzakjes van ons zijn best leuk, maar echt te klein bij een serieuze trekking in koude omgeving. Het is toch jammer dat je geen extra warme kleding mee kan nemen omdat het niet in je tas past en dan vervolgens 2 dagen in hele korte broekjes moet lopen (denk aan de colca canyon in Peru…brrrr). Na een HELE dag shoppen liepen we naar het Museo de Arte Contemporaneo (het museum voor de moderne kunst) waar we op ons laatste loodjes nog even cultureel gedaan hebben. De Boliviaanse kunstacademies hebben een aantal goede schilders afgeleverd en het was echt de moeite om dit museum te bezoeken. Voldaan (we zijn toch echt meiden..) na een dagje shoppen in La Paz zijn we op tijd gaan slapen. Kim heeft de volgende dag de ‘Death Road’ afdaling gedaan per mountainbike en ik heb de hele dag met de computer op schoot gezeten (blogs schrijven, foto’s en verhalen uploaden en uitzoeken) Het was heerlijk om een dagje ‘vakantie’ te hebben. De hele dag binnen gezeten, met andere reizigers gepraat en veel mail gelezen en geschreven. Ik wist na een dag alle stopcontacten in het hostal te vinden, haha. Na deze dag ‘niksen’ kwam Kim hyper terug, aten we wat de pot schafte bij Loki en sliepen we weer als een blok. De volgende dag liepen we nog 1x een rondje in de overvolle, grauwe, vervuilde, stinkende stad, dronken koffie met Daniela (en duitse Newyorkse die we kenden van de Colca Tour en tegen t lijf liepen in de stad) en vertrokken we om 7p.m. met de nachtbus naar Sucre.
Dit was de eerste en enige goede bus die we in Bolivia van binnen hebben gezien. We hebben t geprobeerd, echt. Maar ze zijn onvindbaar.
Death Road
Door: Kim
De Death Road heet zo, omdat op deze weg per maand wel 10 dodelijke ongelukken gebeurden. Dit gebeurde voornamelijk bij het achteruitrijden van een auto, als deze een tegenligger tegenkwam en dan het ravijn in reed. Tegenwoordig is er een nieuwe weg geopend, die misschien wel langer duurt maar wel veiliger is, mede omdat hij breder is.
De Death Road verbindt La Paz met Coroico, een plaatsje van waaruit men naar de Pampas (Amazone) reist. Voordat je hieraan begint, wordt je uitgedost met heel veel gear: racehelm, regenjack, regenbroek, fel hesje, 2 paar handschoenen (voor koud en warm weer) en knie/scheen beschermers. En er rijdt een gids mee. Ik zat met 2 Duitse chinezen in een groep en voor een meisje was ik best wel snel. Yeah! Het is een heel mooi landschap met adembenemende vergezichten. Je rijdt onder watervallen door en door riviertjes heen en de hele tijd dodelijk gevaarlijke afgronden, en omdat je van 4800m meter naar 1500 m daalt, zie je de natuur ook aanzienlijk veranderen. Erg mooi gezicht. Aan het einde kom je aan in Coroico en daar verblijf je een paar uur in een hotel. Je kunt er zwemmen in het zwembad en lekker douchen. En ook ga je er lunchen.
Wat ik ook tof vond om te zien is van die gieren, die je overal ziet vliegen.
Daarna rijd je via de nieuwe weg terug en rond 19h was ik weer in La Paz.
Sucre en Potosi
Door: Suus
Aangekomen in een regenachtig Sucre kwamen we al snel tot de conclusie dat de enige manier om die dag de stad weer uit te komen het begin van de middag zou zijn. Een quick visit zou het worden. Op zich waren we er niet echt rouwig om, het regende en we hadden weinig zin in een nat pak. We dumpten onze backpacks bij de busmaatschappij waarbij we een ticket naar Uyuni boekten en lieten ons door een taxi afzetten bij een cafeetje om te ontbijten. We bestelden weinig hoopvol een cruesli met yoghurt en kregen het beste ontbijt in weken! Na een rondje door de mooie koloniale stad en een bezoek aan de supermarkt bleek dat er op zondag in Sucre niets te beleven valt (alles, behalve de supermarkt is dicht) en een stad is een stuk minder leuk als het regent… desalniettemin, een aanrader om te bezoeken. We stapten op de gare bus en vervolgden onze reis naar Uyuni. Er werd gezegd dat we een directe bus zouden hebben en hij zou om 9pm zou aankomen in Uyuni, in the middle of nowhere. De waarheid bleek anders. We kwamen om 3pm aan in Potosi, de mijnstad van Bolivia waar we afgezet werden bij het kantoortje van de maatschappij. Er werd ons doodleuk medegedeeld dat we daar 3 uur moesten wachten… Daar zaten we dan…. We zochten uit waar we in godsnaam waren (geen straatnaam bordjes en iedereen noemde een andere straatnaam), namen ene taxi naar een restaurant, wat dicht bleek te zijn. En liepen in de immers aanhoudende stromende regen naar het eerste de beste restaurantje waar we de meest ranzige pizza ooit op hebben. In Potosi is op zondag écht niets te doen en het is ook niet de moeite om er een rondje te lopen. Weer terug in het kantoortje bleek de bus op tijd te vertrekken en samen met een leger Israëli’s vertrokken we naar Uyuni. (Israëli’s reizen ALTIJD in groepen en zijn niet te vermijden) In Uyuni kwamen we om 3 uur ’s nachts aan (juist ipv 9 uur ’s avonds). Slaapdronken vonden we met de enige niet Israëli’s een hostal. Toen eenmaal de eigenaresse wakker was en wij in onze kamer geïnstalleerd waren bleek er geen water te zijn…. En ook al was het inmiddels half 4, wij wilden douchen! We verlieten de überchagerijnige eigenaresse en klopten aan bij de buren. Ook hier geen stromend water, maar wel een eerlijke eigenaresse die ons ook nog eens minder liet betalen. Dan maar geen douche… 1 dag zonder kan, 2 blijkbaar ook.
Uyuni
Door: Suus
De volgende morgen stonden we om 8 uur op, juist na 4 uur slaap om een tour te regelen in de Uyuni woestijn. Om 10.30 zouden we vertrekken. Inmiddels kwamen wij er achter dat Kim haar zonnebril en ik mijn hoofdlamp kwijt was. Fijn, travel light, toch? Ok, we waren wel even niet te genieten… 4 uur slaap is niet genoeg, overigens. We vertrokken met nog 4 andere reizigers en een chauffeur en kokkin in een Jeep naar nergens. Of ergens.. heel veel zand in ieder geval.
Als eerste reden we naar het ‘Trein kerkhof’, een verlaten plek, net buiten het dorp Uyuni waar alle oude stoomtreinen weg staan te roesten. Heel mooi om te zien, maar eigenlijk tegelijkertijd triest. Triest omdat dit de typische manier is waarop Bolivianen met afval omgaan (gooi het op straat) en omdat dit ook geconserveerd had kunnen zijn, in een museum. Maar goed. Het levert wel mooi fotomateriaal op voor een hoop toeristen. Vervolgens reden we naar de ‘Salar de Uyuni’ wat wat mij betreft wel het hoogtepunt van Bolivia is. Dit is zo onbeschrijfelijk (maar wel te fotograferen) MOOI! In het juiste (niet regen) seizoen is de Salar een grote, witte, schijnbaar oneindige zoutvlakte) die oogverblindend (figuurlijk) mooi is. Omdat wij in het regenseizoen op de Salar waren, was de hele Salar bedekt met een laagje water van 15 centimeter. En je raad het al… dit was een perfecte spiegel voor de lucht… het leek wel of we in de wolken reden. Adenbenemend mooi. We aten wat bij het ‘Salt Hotel’, wat volledig gebouwd was uit zoutstenen, zowel de muren als het meubilair. Op de terugweg zaten we op het dak van de Jeep wat een prachtig 360 graden uitzicht opleverde. Vervolgens reden we een aantal uur dwars door de woestijn, met besneeuwde bergtoppen op de achtergrond naar onze accommodatie voor die nacht. Met een prachtig rood/geel gekleurde zonsondergang kwamen we aan in een woestijndorp waar een groot complex gebouwd was met diverse dorm kamers (per groep een kamer), de bedden waren verhogingen van beton waar een matras op lag. Bij de douches stond de chico met de meeste macht van het hele complex, namelijk een lucifer. Hij vroeg iedere toerist voor 10Bs, wat gelijk is aan een euro. Voor dat geld kreeg je 6 minuten warm water. Als je te lang douchte en de waarschuwingen negeerde (als je geen spaans sprak had je pech) dan draaide hij de vlam uit en stond je onder een koude douche. Terwijl de groep in colone op de douche stond te wachten lag Kim als een dood vogeltje op bed. De Boliviaanse maaltijden hadden haar geen goed gedaan. Pas toen ze vuurwerk hoorde (wat de israëli’s te pas en te onpas afsteken) lichtte ze haar hoofd op en zei: Oh, de Israëli’s komen, ik moet NU gaan douchen) Erg grappig. We aten vervolgens en vielen als een blok (beton) in slaap. De volgende morgen werden we weer vroeg wakker en vertrokken we weer de woestijn in. We bezochten die dag Laguna Colorada, de Arbol de Piedra en het Flamingo meer. Stuk voor stuk, fantastisch mooi! Laguna Colorada is een meer met diverse kleuren, als je er omheen rijdt zie je iedere keer een andere kleur verschijnen. De Arbol de Piedra lijkt linea recta uit een schilderij van Dali gestapt te zijn, het heeft een eigenaardige vorm die wat weg heeft van een boomgeraamte. En dan het Flamingo meer, waarom zijn er in het midden van de Boliviaanse woestijn flamingo’s? Hele kolonies roze vogels die met hun hoofd onder water staan…. Maar met stip op nummer 1 staat wel het eigenaardige landschap, een woestijn vol bizarre rotsformaties met op de achtergrond besneeuwde bergtoppen en vulkanen. Die dag kwamen we om 3pm al aan in onze slaapplek en hebben we de middag doorgebracht met kaarspelletjes. Een gedeelte van de groep heeft nog een wandeling gemaakt.
Allison en Corey (uit Washington DC) en Louis (een britse Portugees) en Kim gingen op een missie om nog wat boeiends te vinden, ze namen de hond, die ze Edgar genoemd hadden (en dol was op los slingerende schoenen) mee. Corey zei nog gekscherend, it’s not that we’re gonna find a waterfall or anything… En ja hoor! Men vond een kloof, een rivier en natuurlijk ook nog een waterval. Het was een korte, verschrikkelijk koude wandeling, maar de foto’s spreken boekdelen. Ik bleef samen met Sascha (een Nederlandse Portugese) lekker warm binnen om te tekenen. We aten om 8 uur en daarna werd ons meegedeeld dat we die nacht om 03.30 uit bed mochten zodat we op tijd de tour konden afronden. Er werd een onsamenhangende reden gegeven waarom we op deze manier de dagindeling niet zelf mochten bepalen, maar er viel weinig tegenin te brengen. De volgende dag, een uur later dan gepland werden we gewekt om in de vrieskou (min 3!) in de jeep te stappen. We zouden werkende geisers gaan bekijken. En ja hoor, tijdens een prachtige zonsopgang zagen we het stoom uit de aarde komen! Het geheel viel niet echt op foto vast te leggen, omdat het nog donker was, maar wat cool! Ook letterlijk, KOUD! Een woestijn blijft een vreemd fenomeen, overdag bloedheet en ’s nachts steenkoud. Een half uur verderop lagen de thermale baden op ons te wachten. Dit betrof een natuurlijk vulkanisch bad. Het interessante was dat de kleedkamers op 50 meter afstand van het bad lagen en het buiten nog steeds rond het vriespunt was. Er waren maar 2 mogelijkheden. Óf je ging niet het bad in, of je zou het zowel naar als uit het bad ver-schrik-kelijk koud hebben. Uiteraard kozen wij voor de 2e optie, met het idee, in Zweden doen ze het ook. En om eerlijk te zijn, als je uit het bad komt heb je t zo warm dat je amper merkt dat het buiten zo koud is. Helaas zaten we ook hier weer aan een tight-scedule en mochten we maar een half uur in bad. Het was wel genoeg tijd om ons stuk te lachen om de taferelen om het bad. Mensen die het heel koud hebben in zwemoutfit voor ze het bad in gaan en andere mensen met heel veel lagen kleding die niet snappen wat wij in dat bad deden en ook niet van plan waren zich uit te kleden in de vrieskou. Na een ontbijtje reden we via Laguna Verde (wat niet echt groen is als het niet waait, wel mooi natuurlijk, met de spiegeling van een besneeuwde vulkaan erin) naar San Pedro de Atacames waar we Corey en Ally bij de Chileense grens afzetten. De rest van het team reed in 1 streep door naar Uyuni waar we ongeveer 8 uur later aankwamen. Op de lunch na dan… In Uyuni aten we nog wat met de semi-portugesen bij een waanzinnig goede italiaan en vervolgens spendeerden we 4 uur op het treinstation wachtend op de nachttrein naar Tupiza, die om 3 uur ’s nachts vertrok. We hadden 1e klas kaartjes besteld, maar die bleken op, de middenklasse ook en we werden gedoemd met de laagste klasse te reizen. Op zich geen probleem, maar als je bedenkt dat we al bijna 24 uur op waren en een slaaptrein wilden nemen is het een stuk minder relaxt. Op zich viel het mee, er waren alleen mensen (geen geiten, lama’s en kippen etc) in de trein, maar de trein was heel vol en de bankjes zaten als kerkbankjes. (voor iedereen die nooit in een kerk komt: heel hard).
In Tupiza aangekomen lachte de zon ons toe en waren verbazingwekkend wakker voor iemand die zo weinig geslapen heeft.
Tupiza
Door: Kim
Tupiza … wat mooi. Dank je, Hendrik, voor de tip! ;) Met de trein rijd je door cañons heen, echt een supermooi gezicht. Het is een echt Western landschap, met rode rotsformaties, heel puntig en heel mooi. Eenmaal in Tupiza aangekomen en het hostel gevonden te hebben, hebben we eerst heeeeel lang lekker warm gedouched. Dat was ook alweer 2 dagen geleden. Bij dit hostel konden we ook gelijk de was doen, wat héél hard nodig was, en een paardrijtocht boeken voor later die middag. Deze plaats staat bekend om de 2 cowboys, Butch Cassidy en Sundance Kid, de bekende bank- en treinrovers die de bank van Bolivia hebben beroofd en vervolgens 2 dagen later bij San Vincente gedood zijn. Na al deze regeldingen zijn we een rondje gaan lopen en hebben we, ja hoor, weer een paar boodschappentasjes gekocht, want ja, deze waren toch weer heel anders dan die we al hadden en ook was het weer een heeeeel andere maat ;).
Na wat te hebben gegeten, zijn we even een siësta gaan houden, want we waren toch nog wel erg moe. Ik had gelukkig (of niet) de wekker gezet, want we zouden die middag gaan paardrijden. Deze paardrijtocht was legendarisch! Wat mooi! Via de Quebrada de Purmilla (betekent: droogliggende rivier van P.) zijn we naar de ‘Puerta del Diablo’ (een spleet tussen 2 rotsformaties in) gereden, door de ‘Valle de los Machos’ (rotsen in de vorm van penissen in erectie J) naar de Cañon del Inca. En toen weer terug naar het dorp. Onbeschrijfelijk mooi! Rotsformaties zoals je ze kent uit Westernfilms, jullie moeten echt de foto’s bekijken hiervan. Die avond hebben we superlekker gegeten bij PastiPizzeria en hebben we nog wat laatste shoppings gedaan, lees: nog een boodschappentasje gekocht :S.
De volgende ochtend zouden we half 10 de bus nemen naar Villazon, de grens met Argentinië. Maar Bolivia zou Bolivia niet zijn, als de bus gewoon op tijd zou rijden. Dus nee, aangekomen bij het busstation werd ons medegedeeld dat de bus niet reed, maar om 14h zou er wel een bus gaan. Wij kaartjes omgeruild voor de 14h bus en zijn we maar weer het centrum in gegaan. En… je raadt het al, we hebben nu echt de laatste boodschappentasjes gekocht J, tenminste de laatste in Bolivia … jeje.
Nog even in het park gechilled en om 14:15h ging dan eindelijk toch echt de bus naar Villazon. En mochten we eindelijk, eindelijk EINDELIJK weg uit Bolivia…. Prachtige natuur, enorm leuk shoppen maar verder……
Abonneren op:
Posts (Atom)
