Ecuador 2010

Ecuador 2010
Door: Suus

Het derde opeenvolgende jaar dat we in Ecuador zijn! Sick.

We beginnen onze reis weer in Tulcán waar we een bus pakken naar Otavalo. Ook in Otavalo is het koud. We brengen onze spullen naar hostal Geranio, waar een hele vriendelijke, familiaire sfeer hangt. Vervolgens besluiten we een rondje te lopen, voordat het donker wordt. Otavalo is een dorpje in de bergen gelegen en staat voornamelijk bekend om de zaterdagmarkt waar verkopers uit heel Ecuador hun verkoopwaar aan de man brengen. Vanwege het succes van de zaterdagmarkt vindt de markt inmiddels dagelijks plaats, weliswaar op kleinere schaal, maar zeker het bezoeken waard. Omdat we in 2009 al de markt in Guamote bezocht hadden zagen we destijds de noodzaak niet in van een bezoek aan Otavalo. Nu we er toch voorbij zouden reizen, zagen we een mooi excuus om Otavalo te bezoeken. De markt werd inmiddels afgebouwd en we besloten alvast een kijkje te nemen. We vragen wat prijzen voor lama sokken, poncho’s, dekens en mutsen en concluderen dat er tijdens het afbouwen van de markt best aardig te onderhandelen valt. En zo zitten 2 uur later met een café con leche en tassen vol met aankopen op te warmen op een terrasje uitkijkend over de markt waar de afbouw nog altijd in volle gang is. We zijn zelfs geslaagd in het kopen van verjaardagskadootjes! De volgende dag lopen we nog even op de markt en komen al snel tot de conclusie dat deze er hetzelfde uitziet als de dag daarvoor en we goed onderhandeld hebben op zondagavond. Kim stuurt nog een kaartje aan oma en we verlaten Otavalo weer met de bus richting Quito. In Quito stappen we op de nachtbus naar Guayaquil en ’s morgens vroeg stappen wij weer in de bus naar Montañita waar we de dag beginnen met een Desayuno Tropical bij Tiki Limbo. We bellen Lisa met de mededeling dat we er weer zijn en sjokken met een tas vol spullen, een camera vol nieuwe foto’s en een hoofd vol inspirerende gebeurtenissen naar ons 2e huis in Ecuador. Lisa is blij ons te zien en met een grote mok koffie verkeerd praten we bij en komen we weer even tot rust. De komende week blijven we in Montañita en vandaag is het de verjaardag van mijn broer!!! Het leukste is dat Barry en Petra ook op reis zijn in Ecuador en we hebben deze dag met ze afgesproken zodat we samen zijn verjaardag kunnen vieren! Kim en Lisa gaan naar Yogaclass en Kim ziet, volledig geconcentreerd op de yogales, een meisje in een leuke short voorbij lopen. Toen ze nog eens goed keek herkende ze Petra als het meisje en verliet ze de les… Ze maakten een afspraak later die middag bij Hola Ola voor koffie en zo begon het feest. Het was echt onwerkelijk om elkaar hier te ontmoeten, het voelde aan de ene kant alsof we elkaar de week ervoor nog gezien hadden en aan de andere kant alsof we elkaar maanden (dat was het ook) niet gezien hadden. Barry was blij met z’n gebreide lama muts en sjaal met handenwarmers J en hield ze, ondanks het boven de 30 graden was, ruim een uur op/aan. We wisselde sterke verhalen en informatie af en spraken later af om samen wat te gaan eten bij Marea. De pizza was zoals altijd heerlijk en we deden daarna nog een poging om te gaan stappen, maar op dinsdagavond gebeurde er bijzonder weinig in Montañita waardoor we na 1 drankje richting ons bedje gingen. De volgende morgen stonden wij om half 7 in de stromende regen bij Marcello voor de deur, compleet met boards om in La Entrada te gaan surfen. De golven in Montañita waren erg aan de maat, dus leek ons de trage golf van een paar dorpjes verderop een betere optie. Bij de Point pikten we Barry en Petra op en vlogen we over de Ruta del Sol, met onze boards opgestapeld achterin de pickup van Marcello. Helaas liep de surfsessie minder vredig af dan dat deze begon omdat ik (suus) met mijn voet achter een rots bleef hangen terwijl er een golf aankwam en zodoende in het ziekenhuis in Manglaralto eindigde. Een grove schoonmaakbeurt en een tube antibioticazalf rijker ging ik naar huis terwijl ze met een grote grijns nariepen dat ik toch zeker een jaar (lees 2 dagen) niet mocht surfen. Beetje jammer, ik was net weer van mijn ontwenningsverschijnselen af…. Verplicht rustig aan doen werd het dus. De straten van Montañita waren inmiddels veranderd in een ware modderpoel wat het lopen op slippers tot een ware uitdaging maakte. Gelukkig klaarde het weer later die week op en Barry en Petra bleven tot vrijdagmiddag in Montañita. We hebben nog een aantal gezellige dagen samen op het strand doorgebracht, zodat zij lekker relaxt terug naar Nederland konden gaan. Ook vierde Lisa haar verjaardag (beetje verlaat, 13 december) bij het nieuwe hostal van Rasty en Julie, Balsa Surf Camp. Lisa vroeg of ik wilde helpen met koken, voor zover dat ging met al mijn verwondingen… (lekker bezig weer) Barry en Petra waren in charge of de giga outdoor barbecue waar de kippetjes geroosterd werden, Kim sneed het brood, Lisa en ik maakten salades, kortom, teamwork! We hebben heerlijk gegeten in de zitkuil omringd met hangmatten, de palo santo*om de muggen op afstand te houden en de zee als achtergrond geluid. De volgende dag hebben we B&P uitgezwaaid bij het busstation en ze met een zware ‘happy weekendbag’ naar Nederland gestuurd. Nogmaals : BEDANKT!! Hij was zwaar en ik hoorde ook nog eens dat jullie gecontroleerd werden bij de douane? Oepsie… Die nacht kwamen Kim en Lisa om half 4 ’s nachts rollend thuis en ben ik om die tijd uit bed gegaan (een paar nachten met 3 meiden in een 2prs bed is geen aanrader, echt, geloof me). Om 04.45 stapte ik in de bus naar Guayaquil om Paul van het vliegveld af te halen. De reis verliep perfect en we kwamen min of meer tegelijk de terminal in. Om 8 uur stonden we alweer bij het loket om retourtickets te kopen. Daar werd doodleuk gezegd dat de bus van 10h vol zat en we om 9h konden proberen om tickets te kopen voor de bus van 13h. We hebben dus noodgedwongen (vanwege het feit dat er geen bagagekluizen op het busstation zijn) 5 uur in een busterminal doorgebracht. Gelukkig hadden we nog 1001 dingen om over te praten en een miljoen knuffels om uit te delen, dus we hebben het overleefd zonder ruzie J. Om 16h waren we weer terug in town en zo was de dag snel voorbij. De volgende dagen bestonden uit eten, pickup naar La Entrada, Las Tunas of Ayampe voor een surfsessie, eten, drinken, siësta, eten, drinken, slapen en nog een keer of wat. Kortom, voor Paul een perfect begin van een vakantie en voor ons een heerlijk rustpunt.

(*) Palo Santo, wordt als een soort wierrook gebruikt tegen de muggen, het ruikt lekker en rookt flink. Lat. Bulnesia sarmientoi

Surf Campeonate REEF 26 t/m 30 januari
Door: Kim

Dit is een surfwedstrijd shortboarden Zuid Amerika. Dinsdagochtend begon deze wedstrijd. Tof om te zien! Ik heb dinsdag alleen het laatste uur gezien, omdat we die dag op een surftrip gingen met Lisa, Robert (een vriend van Lisa), Brian (de vriend van Lisa), Israel (vriend van ons), Suus, Paul en ik J. We gingen eigenlijk gewoon naar La Entrada, omdat dat elke dag al goed was geweest en de golven zijn daar heerlijk langzaam, dus perfect om op de oefenen! Maar helaas, deze keer was het minder… dus zijn we doorgegaan naar Las Tunas, waar hogere golven waren. Daar heb je een heel relaxed strand met een onwijs lekker eettentje. Wij hebben daar een beetje aangekloot en lekker gegeten en toen zijn we alsnog naar La Entrada gegaan. Heerlijk! Wat hou ik van La Entrada! Daar heb ik echt het gevoel dat ik kan surfen, lekker golven pakken, en er zitten ook echt grote tussen, dus dat is zo cool! En natuurlijk.. de taartjes achteraf zijn ook een feestje J ik geloof dat ik uiteindelijk alles was ik eraf gesurfd heb er weer met taartjes aangegeten heb :s. (suus: klopt kim) ;)
Maar zodoende zag ik alleen het einde van de eerste dag en wat is het verslavend om naar te kijken! Vooral als je mensen kent die meedoen, dat maakt het nog leuker om naar te kijken. Die avond, wat dus de laatste avond zou zijn, heb ik besloten om tot het einde van de wedstrijd te blijven. Paul en Suus zijn de dag erna wel naar Mancora in Peru vertrokken.
Ik heb nog nooit zo’n grote wedstrijd meegemaakt en wilde er graag tot het einde bij zijn. De dag dat Suus en Paul zijn vertrokken heb ik de hele dag van 8h ‘s ochtends tot 16h ‘s middags gekeken. Gato, Eusebio en Israel uit Montañita en Playas waren door, Isidro en Ademar lagen eruit.
De volgende dag zijn Lisa en ik weer vroeg opgestaan en toen zagen we helaas toe dat de 3 overgeblevenen die we kenden eruit zijn gegooid. L Gato heel stom omdat hij zijn prioriteitsgolf weggaf aan de tegenpartij. Eusebio, omdat hij zich verslapen had en daardoor niet mentaal had kunnen voorbereiden. En Isreal deed het goed, maar de tegenpartij was gewoon te sterk.
’s Middags hebben we uiteindelijk zelf nog gesurfd in La Entrada met Robert en Julie, maar ik had toen niet zo’n goeie dag, misschien de vermoeidheid, want als ik in Montañita ben, ga ik vrijwel elke avond uit, dat doe ik ergens anders nooit. (suus: kim is een soort robot die nooit moe wordt, bewonderenswaardig en tegelijkertijd dodelijk vermoeiend) ;) Maar hier is het zo leuk, omdat je zoveel mensen kent J.
Ik heb de laatste dagen in Montañita niet zoveel gesurfd, maar ben wel elke dag naar yogales gegaan -> heerlijk! Donderdag was de eigenlijke wedstrijd al afgelopen en vrijdag was dus een rustdag. Ik ben toen met Robert naar yogales gegaan, en aan het einde van de dag heb ik voor Lisa’s huis gesurfd, maar ik had beter naar de point kunnen gaan, want ik had maar 1 goeie golf en de rest was close out.
Zaterdag was de dag van de prijsuitreikingen, bands, Reefmodels en de airshow. Dit was wel leuk om te zien. Eerst een wedstrijd onder de surfers wie de vetste airs kon maken. Daarna trad een reggae band op, nadat een stel straatartiesten hadden opgetreden (die had je al heel de week in het dorp kunnen zien-> cool!) en toen na heel lang wachten kwamen de Reef models voorbij met bijna blote billen waarmee ze gingen schudden ;) en toen waren eindelijk de prijsuitreikingen en trad er nog een band op.
Leuk om eens gezien te hebben! De eerste 2 dagen van de wedstrijd waren er ook superhoge golven! Alleen de laatste avond in Montañita waren er echt teveel mensen op de been! Heb het nog nooit zo druk gezien in Montañita, meer dan met oud en nieuw!
Zondagochtend om 5h werd ik uitgezwaaid door Lisa en vertrok ook ik naar Mancora. De eerste bus samen met Robert gelukkig en hebben we samen rustig in Guayaquil kunnen ontbijten. Daarna heb ik een bus direct naar Mancora gepakt, een vlekkeloze reis J.