dinsdag 29 juni 2010
Buenos Aires 2010 – deel 2
We just can't get enough of it
Door: Suus
We vlogen vroeg vanuit Sao Paolo via Montevideo (uruguay) naar Buenos Aires. Daar aangekomen bleek dat het slot en de ritssluiting van mijn backpackhoes miste, waardoor we een reclamatie moesten indienen. Het duurde dus iets langer. We namen een taxi naar het hostel, Art Factory in de wijk San Telmo. Vervolgens vertrokken we meteen naar het busstation Retiro om een ticket te kopen, zodat we dinsdag naar Lima konden vertrekken. Het bleek dat de bussen vertraging hadden, omdat er bij de Chileense grens sneeuw was gevallen en we waarschijnlijk een dag later zouden vertrekken (heel vervelend, nog een dag in B-A, niet dus) We kwamen er via facebook dat onze jarige ‘zoon’ Dustin er helemaal niet zou zijn die dag en hals over kop naar Uruguay vertrokken was. Raar, niets voor hem, om zonder bericht weg te gaan, maar ja. We zijn zelf lekker steak gaan eten en het was weer héérlijk! We zijn op tijd naar bed gegaan, we hadden nog aardig wat slaap in te halen, namelijk. De volgende dag hadden we helemaal volgepropt met van alles waar we de vorige keer niet aan toe zijn gekomen kwamen na een dag metro’en, lopen, kijken, fotograferen, shoppen en ideeën opdoen weer helemaal voldaan terug in het hostel. Het bleek dat Dustin al wel terug was (en ook een nooit aangekomen mailtje had gestuurd), maar ons niet kon bereiken en hij kwam een hapje eten en later kwam zijn vriend, Raymond ook nog langs. We zijn met z’n allen naar de Tango les gegaan en ondanks ze dachten dat ze het waanzinnig stom zouden vinden waren ze helemaal stoked. Dustin had zijn eerste dansles ooit (vermoeiend dus) en Raymond, die wat langer in B-A blijft gaat direct 2x in de week lessen volgen! Haha, wat een inspiratie. Na een live optreden van ‘Maldita Milonga’ en een dansoptreden van 2 professionals waren we helemaal voldaan met Tango/Milonga muziek en deden we nog een drankje bij de Puerta Roja, een ‘secret bar’ zonder bordje bij de deur, altijd leuk.
Omdat we vanwege de sneeuw een dagje langer mochten blijven in B-A besloten we een Art-tour te doen met een insider die alles in de wijk zou weten te vinden. Helaas wist hij net zoveel als wij dus het viel een beetje tegen. De galeries hebben vaak toch duurder en saaier werk dan kleine winkeltjes en de underground locaties.. maar goed, we zijn weer wat wijzer. Die avond was er BBQ op het dakterras van het hostal waar we met supergoed gezelschap een hele leuke laatste avond in B-A gehad hebben! De bbq zelf was zo-zo, maar de sfeer en de muziekoptredens nadien waren echt onvergetelijk. Die avond heb ik nog een schetsje op de muur gezet en de volgende ochtend (na een veel te korte nacht, met verre van perfect materiaal, maar wel toestemming van de A-F crew) definitief gezet. Met pijn in ons hart verlieten wij deze keer definitief Buenos Aires naar het busstation waar we 4 veel te lange uren op onze bus moesten wachten (die dus nog meer vertraging had dan de dag die al ingecalculeerd was, zoooooo peruaans… we misten argentinië al terwijl we er nog waren…) De grote oversteek kon beginnen, bijna 3 dagen in een bus naar Peru! Onvoorstelbaar lang, het word ons persoonlijk record bus-zitten en ik hoop dat het ook voor de rest van mijn leven zo blijft. Dustin had overigens besloten met ons mee te reizen naar Peru en bij ons te blijven, GEZELLIG! :)
Door: Suus
We vlogen vroeg vanuit Sao Paolo via Montevideo (uruguay) naar Buenos Aires. Daar aangekomen bleek dat het slot en de ritssluiting van mijn backpackhoes miste, waardoor we een reclamatie moesten indienen. Het duurde dus iets langer. We namen een taxi naar het hostel, Art Factory in de wijk San Telmo. Vervolgens vertrokken we meteen naar het busstation Retiro om een ticket te kopen, zodat we dinsdag naar Lima konden vertrekken. Het bleek dat de bussen vertraging hadden, omdat er bij de Chileense grens sneeuw was gevallen en we waarschijnlijk een dag later zouden vertrekken (heel vervelend, nog een dag in B-A, niet dus) We kwamen er via facebook dat onze jarige ‘zoon’ Dustin er helemaal niet zou zijn die dag en hals over kop naar Uruguay vertrokken was. Raar, niets voor hem, om zonder bericht weg te gaan, maar ja. We zijn zelf lekker steak gaan eten en het was weer héérlijk! We zijn op tijd naar bed gegaan, we hadden nog aardig wat slaap in te halen, namelijk. De volgende dag hadden we helemaal volgepropt met van alles waar we de vorige keer niet aan toe zijn gekomen kwamen na een dag metro’en, lopen, kijken, fotograferen, shoppen en ideeën opdoen weer helemaal voldaan terug in het hostel. Het bleek dat Dustin al wel terug was (en ook een nooit aangekomen mailtje had gestuurd), maar ons niet kon bereiken en hij kwam een hapje eten en later kwam zijn vriend, Raymond ook nog langs. We zijn met z’n allen naar de Tango les gegaan en ondanks ze dachten dat ze het waanzinnig stom zouden vinden waren ze helemaal stoked. Dustin had zijn eerste dansles ooit (vermoeiend dus) en Raymond, die wat langer in B-A blijft gaat direct 2x in de week lessen volgen! Haha, wat een inspiratie. Na een live optreden van ‘Maldita Milonga’ en een dansoptreden van 2 professionals waren we helemaal voldaan met Tango/Milonga muziek en deden we nog een drankje bij de Puerta Roja, een ‘secret bar’ zonder bordje bij de deur, altijd leuk.
Omdat we vanwege de sneeuw een dagje langer mochten blijven in B-A besloten we een Art-tour te doen met een insider die alles in de wijk zou weten te vinden. Helaas wist hij net zoveel als wij dus het viel een beetje tegen. De galeries hebben vaak toch duurder en saaier werk dan kleine winkeltjes en de underground locaties.. maar goed, we zijn weer wat wijzer. Die avond was er BBQ op het dakterras van het hostal waar we met supergoed gezelschap een hele leuke laatste avond in B-A gehad hebben! De bbq zelf was zo-zo, maar de sfeer en de muziekoptredens nadien waren echt onvergetelijk. Die avond heb ik nog een schetsje op de muur gezet en de volgende ochtend (na een veel te korte nacht, met verre van perfect materiaal, maar wel toestemming van de A-F crew) definitief gezet. Met pijn in ons hart verlieten wij deze keer definitief Buenos Aires naar het busstation waar we 4 veel te lange uren op onze bus moesten wachten (die dus nog meer vertraging had dan de dag die al ingecalculeerd was, zoooooo peruaans… we misten argentinië al terwijl we er nog waren…) De grote oversteek kon beginnen, bijna 3 dagen in een bus naar Peru! Onvoorstelbaar lang, het word ons persoonlijk record bus-zitten en ik hoop dat het ook voor de rest van mijn leven zo blijft. Dustin had overigens besloten met ons mee te reizen naar Peru en bij ons te blijven, GEZELLIG! :)
maandag 28 juni 2010
Brasil! lalalalalalalalaaaaa
Iguazu Argentina en Brasil
Door: Suus
We kwamen mid-dag aan met de bus in Puerto Iguazu aan de Argentijnse kant van de wereldberoemde Iguazu watervallen. We kwamen aan in het hostel waar we een reservering gemaakt hadden en troffen een Duits meisje, Dorothee, aan op de kamer die ook net gearriveerd was. We spraken af na een duik in het zwembad (warm) genomen te hebben een kop koffie te drinken en naar de Braziliaanse kant van de watervallen te gaan waar we het mooiste overzicht zouden hebben op de watervallen. Het bleek dat het ruim een maand heel hard geregend heeft in Brazilië en dat de watervallen behoorlijk overstroomd waren. De ‘devils throat’ was gesloten om die reden, wat erg jammer is omdat dit het meest indrukwekkend is van alles…… Bij het Nationale Park aangekomen bleek dat het wel begrijpelijk was dat het gesloten was, wat een water!!!! Het niveau van de rivier was i.p.v. 1,5 meter maarliefst 4 meter hoog! En uit de rivieren kwam voornamelijk roestbruin water met een gigantische kracht naar beneden storten. We werden zeiknat, maar het was zeker de moeite waard. Die avond kookten we wat samen en besloten we de volgende dag naar Argentijnse kant te gaan, waar je dichter bij de watervallen (erbovenop!) kan komen. We besloten de tour en boottocht niet te doen, omdat het erg duur was en de je met de boottocht eigenlijk door het opspattende water niets ziet van de waterval en voornamelijk erg nat wordt. We maakten een wandeling door het park, Kim stond zo’n beetje onder de waterval en werd weer zeiknat, deze keer met opzet. Het was enorm indrukwekkend om het gedonder van de watervallen te horen en die gigantische waterstroom te zien, vele malen indrukwekkender dan de Niagara falls. Maar dat weet je pas als je ze allebei gezien hebt, dus geen zorgen… Jammer dat het water roestbruin was, maar ja, ze staan ook wel eens droog (niet voor te stellen), dus dit was zeker beter! Dezelfde dag vertrokken we met de taxi over de grens en met een nachtbus richting Florianapolis. Verschrikkelijke bus, dúúr!!, weinig comfort, niets te eten en verdomd veel haarspeldbochten, dus te weinig slaap. Blegh.
Garopaba & surfen met Brumell
Door: Kim
En eenmaal aangekomen in Florianapolis zat Brumell met een vriend al een uur te wachten op ons! Brumell heb ik anderhalf jaar geleden ontmoet, toen ik voor het eerst in Brazilië was. Hij woont in Garopaba samen met zijn 2 kids: Brunna (17 jr) en Luca (13jr). Garopaba ligt een uur bij Florianapolis vandaan. Bij hem aangekomen, hebben we eerst lekker gebbqed (lekker!) en verder lekker de rest van de dag gechilled en bijgeslapen. Helaas was de ASP surfwedstrijd net die ochtend afgelopen, anders waren we gaan kijken..
Vrijdag zijn we bij Praia de Ferrugem gaan surfen, lastig weer, surfen na 2 maanden retraite! Na de surf lekker thuis gekookt, een pasta a la kim, en ’s avonds zijn we eerst gaan slapen, voordat we naar de afterparty van de ASP surfchampionship gingen en Mar de Rosa in Praia de Rosa. Die avond kwam Brumell opeens bij ons in bed liggen, ipv beneden op de bank. Dat was wel een ‘beetje raar’, maar we waren zo slaapdronken dat we het eigenlijk niet eens door hadden. Bleek later dat hij al slaapwandelend bij ons was komen liggen, dat hij zich niet meer kon herinneren hoe hij daar terecht was gekomen en dacht dat we een geintje met hem hadden uitgehaald! Hahahaha!!
De week erna ging eigenlijk heel relaxed voorbij, elke dag uitslapen, surfen, relaxen, eten, tv kijken en slapen . Na de eerste dag surfen ging het steeds lekkerder, het is altijd wennen aan een ander board en andere golven, de water temperatuur was wel meteen lekker….gelukkig! En op de 9.0, wat voor ons best groot is, longboard voor de verandering. Naast Praia de Ferrugem hebben we ook gesurfd op Praia de Rosa en Imbituba (heerlijke golven!!), het strand waar de ASP surfwedstrijden waren. Trouwens, ze hebben daar in Garopaba echt een geniale tv zender!! WooHoo heet het, alleen maar surf, snowboarden, skateboarden en muziek!! Er is ook een hele relaxte radiozender van Florianopolis (Floripa in de volksmond), die daar te ontvangen is, met Bossanova en andere relaxte muzieksoorten.
De vrijdag erop kwam er een zuidelijk (lees koud en regenachtig) front aan, dus wij hebben toen onze spullen gepakt en zijn richting Rio gaan rijden. In Curitiba gestopt om te overnachten, mooi appartementje, en de volgende ochtend vroeg weer verder richting Rio.
Riooooo de Janerio
Door: Kim & Suus
Onze eerste ontmoeting met Rio was, dat we door de politie werden aangehouden op de rondweg, vlakbij de slechtste sloppenwijk van Rio, 2 agenten, 1 met een mitrailleur en alles werd nagekeken, alle rugzakken, bizar!! Een controle op drugs. Dit kwam doordat we surfboards op het dak hadden en wij (die blonde gringa’s) in de auto zaten .
We sliepen de eerste nacht bij de moeder van Brumell in Copacabana, wat een grappig mens zeg! 75 jaar en volop Hippie!! Hahahaha! Haar huis heeft allemaal toffe antieke spullen en het is nog steeds een mooie vrouw, maar ze was vroeger echt supermooi. (type fotomodel)
De avond dat we aankwamen bij een goeie kiptent (is kimmisch) gegeten in Copacabana, en lekker cheap ;). Zondag was het echt shit weer, we hebben alle stranden van Rio bekeken voor surf, maar zijn uiteindelijk beland in het CCBB (Centro Cultural Banco do Brasil), een mooi oud gebouw van de bank van Brasil, met een geld tentoonstelling en een moderne kunst tentoonstelling, maar het was niet heel boeiend. Toch leuk, want het MAM, moderne kunst museum, is gesloten tot eind juni. Die avond nog zijn we doorgereden naar Saquarema, waar een vriend van Brumell, Louis, woont. En die heeft daar een mooi huis! We hadden onze eigen appartementje en … een sauna!! Wij zijn dus ook de sauna in geweest, een Turks stoombad. Helaas heeft die sauna me niet kunnen afhelpen van mijn verkoudheid. Al vanaf de eerste dag in Brazilië ben ik superverkouden (suus: allergisch voor Brumell, denk ik ;) ) We hebben bij Cabo Frio gesurfd, dat was leuk en rond de laguna gereden waar allemaal idyllische surfdorpjes liggen in een prachtige omgeving.
Vanaf dinsdag was het beter weer gelukkig, het koufront was voorbij getrokken en nu kwam er alleen nog maar mooi weer aan! Yeah! We hebben de rest van de week bij Eduardo’s moeder, Marcia, geslapen in Ipanema, Eduardo is de Braziliaanse vriend van Jessica, zusje van Suus. Brumell moest onverhoopt terugkeren naar Garopaba, dus dat kwam goed uit. (hij was namelijk niet helemaal ons favoriete reisgezelschap en we kwamen tot de conclusie dat we het samen toch wel veel gezelliger vonden). Bij Marcia konden weer helemaal bijkomen, al was er wel de nodige spraakverwarring zo nu en dan, haar Portugees was onverstaanbaar voor ons.
In Rio de Janeiro hebben we veel graffiti gefotografeerd, hebben we met de oude tram de wijk Santa Teresa bezocht en natuurlijk havaianas gekocht . Na 3 keer proberen is het ons ook eindelijk gelukt om een Favela te bezoeken met Sabine Harmes, zij verzorgt culturele lessen voor de kinderen van de favela, genaamd Atelier Favela, zie ook http://www.atelierfavela.org/ . Rio is echt doordrenkt met favela’s (sloppenwijken), normaal gesproken heb je die alleen in de voorsteden van de stad, maar hier zijn ze verweven met goede buurten zoals Ipanema en Copacabana, wat vrij uniek is, het maakt het ook een stuk gevaarlijker omdat het rondom de Favela’s gevaarlijker is. Voor de ingang van de favela’s staan de bewakers van de favela’s, mannen met pistolen en mitrailleurs, dat is normaal vertelde Sabine ons. Je mag geen foto’s nemen in de favela, het is een op zich staande dictatuur, eigenlijk een ommuurde stad binnen de stad waar verder ook van alles is, de wegen zijn alleen vervangen door betonnen trappen en steile paadjes, er zijn geen auto’s, wel motors. Het was fantastisch om Sabine’s project te bezoeken, de kinderen leren een andere kant van het leven kennen en worden bewust gemaakt van mogelijkheden en keuzes. Zaterdagochtend zijn we dan eindelijk naar Sao Paulo gegaan met de bus…. Rio de Janeiro is niet onze favorite stad, de metro is super, maar alles is er duur, vrij ongezellig en we voelden ons niet helemaal op ons gemak.
Sao Paolo
Door : Kim & Suus
We dachten dat Sao Paulo een stomme stad was, maar we zaten in een superleuk buurtje! Vergelijkbaar met Palermo in Buenos Aires, allemaal leuke restaurantjes, galerietjes en winkeltjes.
En we hadden geluk, precies die dag begon er een 24h durend bandjes/dans/cinema festival! We hebben uiteindelijk 2 jongens gecharterd om met ons mee te gaan naar het centrum en hebben wat toffe muziek gezien, o.a. Rita Lee, Braziliaanse zangeres, beroemd omdat alleen zij optredens geeft in alle gevangenissen van Brazilie, nog een Braziliaanse zanger en een tof Reggae bandje uit Jamaica. Ja was leuk! Alleen was het ook zooo druk! Nog erger dan Koninginnedag met zon in Amsterdam. Juist, zo druk! Suus en ik hebben voor het festival nog wel 2,5h geslapen, maar zijn daarna ‘hup’ zo door naar het vliegveld gegaan, om een vliegtuig naar BA te pakken.
Ja, daar zijn we toch wel een beetje te oud voor, om een nacht door te halen, duurde dan ook wel weer een paar dagen voordat we gerecoverd waren.. ;) hihi.
Door: Suus
We kwamen mid-dag aan met de bus in Puerto Iguazu aan de Argentijnse kant van de wereldberoemde Iguazu watervallen. We kwamen aan in het hostel waar we een reservering gemaakt hadden en troffen een Duits meisje, Dorothee, aan op de kamer die ook net gearriveerd was. We spraken af na een duik in het zwembad (warm) genomen te hebben een kop koffie te drinken en naar de Braziliaanse kant van de watervallen te gaan waar we het mooiste overzicht zouden hebben op de watervallen. Het bleek dat het ruim een maand heel hard geregend heeft in Brazilië en dat de watervallen behoorlijk overstroomd waren. De ‘devils throat’ was gesloten om die reden, wat erg jammer is omdat dit het meest indrukwekkend is van alles…… Bij het Nationale Park aangekomen bleek dat het wel begrijpelijk was dat het gesloten was, wat een water!!!! Het niveau van de rivier was i.p.v. 1,5 meter maarliefst 4 meter hoog! En uit de rivieren kwam voornamelijk roestbruin water met een gigantische kracht naar beneden storten. We werden zeiknat, maar het was zeker de moeite waard. Die avond kookten we wat samen en besloten we de volgende dag naar Argentijnse kant te gaan, waar je dichter bij de watervallen (erbovenop!) kan komen. We besloten de tour en boottocht niet te doen, omdat het erg duur was en de je met de boottocht eigenlijk door het opspattende water niets ziet van de waterval en voornamelijk erg nat wordt. We maakten een wandeling door het park, Kim stond zo’n beetje onder de waterval en werd weer zeiknat, deze keer met opzet. Het was enorm indrukwekkend om het gedonder van de watervallen te horen en die gigantische waterstroom te zien, vele malen indrukwekkender dan de Niagara falls. Maar dat weet je pas als je ze allebei gezien hebt, dus geen zorgen… Jammer dat het water roestbruin was, maar ja, ze staan ook wel eens droog (niet voor te stellen), dus dit was zeker beter! Dezelfde dag vertrokken we met de taxi over de grens en met een nachtbus richting Florianapolis. Verschrikkelijke bus, dúúr!!, weinig comfort, niets te eten en verdomd veel haarspeldbochten, dus te weinig slaap. Blegh.
Garopaba & surfen met Brumell
Door: Kim
En eenmaal aangekomen in Florianapolis zat Brumell met een vriend al een uur te wachten op ons! Brumell heb ik anderhalf jaar geleden ontmoet, toen ik voor het eerst in Brazilië was. Hij woont in Garopaba samen met zijn 2 kids: Brunna (17 jr) en Luca (13jr). Garopaba ligt een uur bij Florianapolis vandaan. Bij hem aangekomen, hebben we eerst lekker gebbqed (lekker!) en verder lekker de rest van de dag gechilled en bijgeslapen. Helaas was de ASP surfwedstrijd net die ochtend afgelopen, anders waren we gaan kijken..
Vrijdag zijn we bij Praia de Ferrugem gaan surfen, lastig weer, surfen na 2 maanden retraite! Na de surf lekker thuis gekookt, een pasta a la kim, en ’s avonds zijn we eerst gaan slapen, voordat we naar de afterparty van de ASP surfchampionship gingen en Mar de Rosa in Praia de Rosa. Die avond kwam Brumell opeens bij ons in bed liggen, ipv beneden op de bank. Dat was wel een ‘beetje raar’, maar we waren zo slaapdronken dat we het eigenlijk niet eens door hadden. Bleek later dat hij al slaapwandelend bij ons was komen liggen, dat hij zich niet meer kon herinneren hoe hij daar terecht was gekomen en dacht dat we een geintje met hem hadden uitgehaald! Hahahaha!!
De week erna ging eigenlijk heel relaxed voorbij, elke dag uitslapen, surfen, relaxen, eten, tv kijken en slapen . Na de eerste dag surfen ging het steeds lekkerder, het is altijd wennen aan een ander board en andere golven, de water temperatuur was wel meteen lekker….gelukkig! En op de 9.0, wat voor ons best groot is, longboard voor de verandering. Naast Praia de Ferrugem hebben we ook gesurfd op Praia de Rosa en Imbituba (heerlijke golven!!), het strand waar de ASP surfwedstrijden waren. Trouwens, ze hebben daar in Garopaba echt een geniale tv zender!! WooHoo heet het, alleen maar surf, snowboarden, skateboarden en muziek!! Er is ook een hele relaxte radiozender van Florianopolis (Floripa in de volksmond), die daar te ontvangen is, met Bossanova en andere relaxte muzieksoorten.
De vrijdag erop kwam er een zuidelijk (lees koud en regenachtig) front aan, dus wij hebben toen onze spullen gepakt en zijn richting Rio gaan rijden. In Curitiba gestopt om te overnachten, mooi appartementje, en de volgende ochtend vroeg weer verder richting Rio.
Riooooo de Janerio
Door: Kim & Suus
Onze eerste ontmoeting met Rio was, dat we door de politie werden aangehouden op de rondweg, vlakbij de slechtste sloppenwijk van Rio, 2 agenten, 1 met een mitrailleur en alles werd nagekeken, alle rugzakken, bizar!! Een controle op drugs. Dit kwam doordat we surfboards op het dak hadden en wij (die blonde gringa’s) in de auto zaten .
We sliepen de eerste nacht bij de moeder van Brumell in Copacabana, wat een grappig mens zeg! 75 jaar en volop Hippie!! Hahahaha! Haar huis heeft allemaal toffe antieke spullen en het is nog steeds een mooie vrouw, maar ze was vroeger echt supermooi. (type fotomodel)
De avond dat we aankwamen bij een goeie kiptent (is kimmisch) gegeten in Copacabana, en lekker cheap ;). Zondag was het echt shit weer, we hebben alle stranden van Rio bekeken voor surf, maar zijn uiteindelijk beland in het CCBB (Centro Cultural Banco do Brasil), een mooi oud gebouw van de bank van Brasil, met een geld tentoonstelling en een moderne kunst tentoonstelling, maar het was niet heel boeiend. Toch leuk, want het MAM, moderne kunst museum, is gesloten tot eind juni. Die avond nog zijn we doorgereden naar Saquarema, waar een vriend van Brumell, Louis, woont. En die heeft daar een mooi huis! We hadden onze eigen appartementje en … een sauna!! Wij zijn dus ook de sauna in geweest, een Turks stoombad. Helaas heeft die sauna me niet kunnen afhelpen van mijn verkoudheid. Al vanaf de eerste dag in Brazilië ben ik superverkouden (suus: allergisch voor Brumell, denk ik ;) ) We hebben bij Cabo Frio gesurfd, dat was leuk en rond de laguna gereden waar allemaal idyllische surfdorpjes liggen in een prachtige omgeving.
Vanaf dinsdag was het beter weer gelukkig, het koufront was voorbij getrokken en nu kwam er alleen nog maar mooi weer aan! Yeah! We hebben de rest van de week bij Eduardo’s moeder, Marcia, geslapen in Ipanema, Eduardo is de Braziliaanse vriend van Jessica, zusje van Suus. Brumell moest onverhoopt terugkeren naar Garopaba, dus dat kwam goed uit. (hij was namelijk niet helemaal ons favoriete reisgezelschap en we kwamen tot de conclusie dat we het samen toch wel veel gezelliger vonden). Bij Marcia konden weer helemaal bijkomen, al was er wel de nodige spraakverwarring zo nu en dan, haar Portugees was onverstaanbaar voor ons.
In Rio de Janeiro hebben we veel graffiti gefotografeerd, hebben we met de oude tram de wijk Santa Teresa bezocht en natuurlijk havaianas gekocht . Na 3 keer proberen is het ons ook eindelijk gelukt om een Favela te bezoeken met Sabine Harmes, zij verzorgt culturele lessen voor de kinderen van de favela, genaamd Atelier Favela, zie ook http://www.atelierfavela.org/ . Rio is echt doordrenkt met favela’s (sloppenwijken), normaal gesproken heb je die alleen in de voorsteden van de stad, maar hier zijn ze verweven met goede buurten zoals Ipanema en Copacabana, wat vrij uniek is, het maakt het ook een stuk gevaarlijker omdat het rondom de Favela’s gevaarlijker is. Voor de ingang van de favela’s staan de bewakers van de favela’s, mannen met pistolen en mitrailleurs, dat is normaal vertelde Sabine ons. Je mag geen foto’s nemen in de favela, het is een op zich staande dictatuur, eigenlijk een ommuurde stad binnen de stad waar verder ook van alles is, de wegen zijn alleen vervangen door betonnen trappen en steile paadjes, er zijn geen auto’s, wel motors. Het was fantastisch om Sabine’s project te bezoeken, de kinderen leren een andere kant van het leven kennen en worden bewust gemaakt van mogelijkheden en keuzes. Zaterdagochtend zijn we dan eindelijk naar Sao Paulo gegaan met de bus…. Rio de Janeiro is niet onze favorite stad, de metro is super, maar alles is er duur, vrij ongezellig en we voelden ons niet helemaal op ons gemak.
Sao Paolo
Door : Kim & Suus
We dachten dat Sao Paulo een stomme stad was, maar we zaten in een superleuk buurtje! Vergelijkbaar met Palermo in Buenos Aires, allemaal leuke restaurantjes, galerietjes en winkeltjes.
En we hadden geluk, precies die dag begon er een 24h durend bandjes/dans/cinema festival! We hebben uiteindelijk 2 jongens gecharterd om met ons mee te gaan naar het centrum en hebben wat toffe muziek gezien, o.a. Rita Lee, Braziliaanse zangeres, beroemd omdat alleen zij optredens geeft in alle gevangenissen van Brazilie, nog een Braziliaanse zanger en een tof Reggae bandje uit Jamaica. Ja was leuk! Alleen was het ook zooo druk! Nog erger dan Koninginnedag met zon in Amsterdam. Juist, zo druk! Suus en ik hebben voor het festival nog wel 2,5h geslapen, maar zijn daarna ‘hup’ zo door naar het vliegveld gegaan, om een vliegtuig naar BA te pakken.
Ja, daar zijn we toch wel een beetje te oud voor, om een nacht door te halen, duurde dan ook wel weer een paar dagen voordat we gerecoverd waren.. ;) hihi.
vrijdag 7 mei 2010
ruim een week in Buenos Aires
B-A rules! - de coolste stad van Zuid Amerika
Door: Suus & Kim
Heerlijk gevlogen naar Buenos Aires, half slapend met muziek op, af en toe een schets gemaakt van een plan wat in mijn hoofd opkwam zodra ik half slapend was en weer verder dommelen. Fat Freddy’s Drop is de perfecte relax muziek. We werden door Natasha van het vliegveld gehaald, ze woont inmiddels alweer 10 jaar in B-A en is Nederlandse. We reden naar haar huis, waar ze samen met Javier woont. Een heel leuk appartement net buiten het centrum in Paternal. Kim en Natasha kennen elkaar al jaren, maar hadden elkaar al heel lang niet meer gezien. Het was heerlijk om even bij iemand thuis te zijn, we hadden de logeerkamer gekregen en hebben lekker gekookt en bijgepraat.
Zondag zijn we naar de wijk Palermo gegaan, waar een markt is waar jonge/beginnende kledingontwerpers hun creaties verkopen. Geweldig mooie en aparte kleding voor een super prijs, buiten dat zitten er in deze wijk heel veel kunstgalerieën, hippe winkels, boekenwinkels met alleen maar kunstboeken en nog heel veel meer. Na een paar uur waren we helemaal kapot van t shoppen en opdoen van goede ideeën. De inspiratie overspoelde ons en na een tijdje konden we ook niets meer in ons opnemen. Gelukkig hebben we de foto’s nog… ’s Avonds zijn we naar een film van het Filmfestival (Bafici) in B-A geweest samen met Javier en Natasha, de film was misschien niet de beste, een oostenrijkse film uit 1978. Juist ja, een jaar voordat we überhaupt ter wereld kwamen. Maar het was leuk om een beetje van de sfeer mee te pakken.
Maandag kregen we een rondleiding in B-A op de fiets, Natasha doet dit al jaren als werk en weet echt gigantisch veel van de stad, wat het ritje nog interessanter maakte. We reden langs alle monumenten en pleinen, waaronder het belangrijkste plein Plaza 9 de Julio, waar ook het roze parlementsgebouw staat, zagen 4 verschillende wijken, Puerto Madero, dit is een gerenoveerde wijk, was vroeger een haven, maar nu een upperclass wijk met bedrijven, dure appartementen en restaurants. In deze wijk staat de bekende brug: Puente de Mujer (= brug van de vrouw), lijkt een beetje op de Erasmusbrug in Rotterdam. Alle straatnamen in deze wijk zijn vrouwennamen, omdat vrouwen geklaagd hebben over dat er geen vrouwen voorkwamen in de straatnamen in Buenos Aires . In La Boca hebben we het Boca voetbalstadion gezien, in deze wijk is de tango ontstaan en hier staan ook de bekende gekleurde huizen. Dit was een hele artistieke wijk met veel schilders vroeger, nu beetje slechte buurt en dit stukje erg toeristisch. San Telmo, waar op zondag een grote antiekmarkt is en de begraafplaats van Recoleta. Recoleta is net een stad op zich met graven in alle bekende bouwstijlen waar kosten noch moeite gespaard zijn om de mooiste laatste rustplaats te creëren. Daarnaast zijn er allerlei mooie stadsparken. We kwamen tot de conclusie dat B-A echt een fantastisch mooie stad is en snappen heel goed waarom zij er al 10 jaar woont. Mocht je naar B-A gaan, doe een fietstocht met Natasha! Die avond gingen we naar een percussie groep, La Bomba, die wekelijks optreedt in Konex, een oude metaalfabriek die omgetoverd is tot cultureel centrum. De sfeer was heel relaxt, het was er druk, er werd wat gedanst, maar het was voornamelijk een luisteroptreden. Het is een absolute aanrader als je ‘ns wat heel anders wil dan een club met housemuziek (musica electronica hier).
Dinsdag was het onze regeldag, boekten een bootticket naar Uruguay, busticket naar Iguazu, gingen naar het postkantoor en ga zo maar door. De middag werd ingevuld door een bezoek aan de wijk Recoleta. We hebben het cultureel centrum bezocht van Recoleta en daarbij zitten ook allemaal designwinkeltjes en daar hebben we eindelijk de mateo beker gevonden, een hippe mate beker . En daarna zijn we via de wijk Recoleta naar de metro gelopen.
Woensdag hebben we de wijk Palermo verder bekeken, weer leuke, inspirerende winkels en vrachten mooie graffiti tekeningen gefotografeerd. Vervolgens gingen we naar het Malba museum voor moderne kunst, waar met name Zuid-Amerikaanse kunst te zien is. De expositie van Cubaanse kunst van voor de revolutie was met name interessant, omdat we er net geweest waren. Ook dit is een echte aanrader. We liepen nog langs de bibliotheek, die net als die van Rotterdam een mooi stukje architectuur is, het lijkt wel een ruimteschip op hoge poten. En we hebben nog een dependance bezocht van het andere Moderne Kunst museum van BA in San Martin, met een echte Dali, Picasso, Rene Magritte’s, maar ook hippe jonge kunstenaars -> tof. Op het plein ervoor stond iemand met een telescoop en konden we de maan zien van heeeeel dichtbij! Wat cool! En er stond ook nog een groot beeldscherm waar fragmenten en interviews met Alfred Hitchcock werden vertoond. Wat een culturele middag!! ’s Avonds hadden wij onze eerste tangoles, van een erg goede instructrice met humor, wat heeeeerlijk, wat een fantastische dans, zo anders dan Salsa Cubana. Kim: Ik ben echt helemaal verslaafd aan de Tango nu!! En ik wil terug naar BA om de Tango te leren, zo heerlijk sensueel! (Dit ben ik natuurlijk, Kim). Je staat bij de tango rechtop, met je borst naar voren en je beweegt nauwelijks met je heupen, bovenlichaam blijft in dezelfde positie, en neemt veel grotere stappen, omdat je ook bij de Tango de man volgt en die neemt grotere stappen (je schuift, want je voeten komen niet van de vloer, je sleept als het ware). De muziek is heel dramatisch en de beat veel moeilijker te herkennen dan die van salsamuziek. Maar in een paar uur hebben we genoeg basis informatie gekregen om niet voor gek te staan op de dansvloer. Ook hierbij is het partnerwerk het aller belangrijkste… om te voorkomen dat er een heer boven op je schattige voetjes gaat staan moet je volgen. Niks geen feminisme… volgen zullen we. Het werd natuurlijk laat, er was een geweldige live band na de les waardoor we ons maar moeilijk los konden weken van de danszaal, pas toen zij ermee stopten gingen wij ook weg…
Donderdag vertrokken wij om kwart voor 7 vanuit het hostel om de boot te nemen naar Colonia, een Unesco dorp dat aan de overkant van de 40km brede rivier Rio de Plata ligt in Uruguay. We sliepen op zowel de heen als terug weg van de boottrip als roosjes… de tango avond was erin gehakt. Colonia is erg mooi, heeft een vestingwal, een fort met kanonnen en vele hobbelige straatjes met mooie huisjes. Maar om te zeggen dat je het niet gemist mag hebben…. Dat weet ik niet zo zeker. We hebben in ieder geval een stempel van Uruguay in ons paspoort. Ja en dat doe je ook niet dagelijks, even naar Uruguay. Dus toch. Leuk! Donderdag avond hadden we met Emily en Natasha en Javier afgesproken om een hapje te gaan eten. Emily had een reservering gemaakt in het hele hippe italiaanse tentje Il Ballo de Moreno (geloof ik) in Palermo. Wat echt een aanrader is. Het was heel leuk om iedereen weer te zien en even bij te praten. Javiers’ Nederlands wordt met de minuut beter. Wel belangrijk, want ze komen heel binnenkort een jaartje in Nederland wonen. Emily woont hier al ruim 2 jaar en heeft ook nog lang geen genoeg van Buenos Aires, ze is net begonnen als stoffenontwerpster en we zijn heel nieuwsgierig naar de ontwerpen….!. (Emily is de zus van Bart, een vriend uit NL).
Vrijdag zijn we op Emilys’ aanraden naar de stoffen/fourniturenwijk Once gegaan, daar zitten allemaal joodse bedrijfjes waar je leuke stoffen etc kunt kopen. Aangezien dat iedere kilo ons dik gerekend wordt of we ze lang moeten rondsjouwen hebben we ons ingehouden, maar natuurlijk kwamen wij weer een paar unieke prints en items tegen die dus per post naar NL gestuurd gaan worden. Wat een inspiratie! Te veel om op te noemen. Hierna hebben we de Avenida Santa Fé afgelopen maar kwamen tot de conclusie dat dit weinig toevoegde aan het geen dat we reeds gezien hadden. ’s Avonds waren wij uitgenodigd voor een optreden van Test, de band van Ramiro, die wij op Isla del Sol in Bolivia hadden leren kennen. Het was een enorm goed optreden, we hadden geen verwachtingen, maar wat een mooie stem heeft hij. Het was heel leuk om Agustina en Ramiro weer te zien, maar ze waren helemaal vol zenuwen voor en na het optreden, dus besloten we een nieuwe afspraak te maken met ze.
Zaterdagochtend stond er een afro-contemporary dansles op het schema, maar omdat we niets te veel mee wilden nemen hadden we niet genoeg geld meegenomen… oeps, Kim heeft uiteindelijk de les gedaan en ik ben mijn tas gaan inpakken. De les was geweldig! Deze dansschool is geweldig! Echt een hoog niveau en daar hou ik van , ik denk dat het goed is dat Suus niet mee kon doen, aangezien het best lastig was te volgen voor mij. (suus: zoals jullie allemaal kunnen opmaken uit Kims’ commentaar ligt haar dansniveau een stuk hoger dan het mijne…) ’s Middags zijn we naar de boekenbeurs gegaan die in de beurshal vlakbij het hostal zat (plaza Italia) We waren op zoek naar boeken en magazines over grafische vormgeving en urban-art. We vonden na een paar uur (GROOT!) wat we zochten en waren blij verrast met het resultaat! ’S Avonds zijn we met Rom, een New Yorkse cityboy naar het luxe restaurant waar je geweest moet zijn en een afspraak moet maken anders kom je er niet in, La Cabrera gegaan. Ja het was goed, maar nee, het is niet de beste steak ever. Daarvoor moet je naar Bariloche (zie vorig blog). Daarna zijn we naar het huis van Agustina en Ramiro gegaan en hebben we een wijntje gedronken en even bijgekletst, was echt heel gezellig, ze hebben een mooi oud huis met een binnentuin, echt de plek waar wij zouden willen wonen in B-A.
Zondag hadden we afgesproken met Mitch, onze Australische ex-vermiste vriend. (haha) We spraken af bij Plaza de Mayo, hij kwam ietsje later dan verwacht en wat triest aanlopen… het werd snel duidelijk waarom. Eerst werd het nog onduidelijker toen hij zijn zwarte rugzak aan Kim gaf en zij ‘it’s a present, open it’. We snapten er niets van, Kim maakte de tas open waar alleen een opblaasbaar nekkussen in zat en vroeg. ‘What are you carrying that around for?’ Good question, we’ll, you might notice that it’s not my bag… I got robbed… WTF, nooooo. Dus ja, de wel bekende besmeur truc, een vies goedje wat op ‘m werd gegooid, iemand die helpt met schoonmaken, hij zette zijn tas naast zich neer en de tas werd ingeruild voor een minder mooi exemplaar met opblaasbare inhoud. Dus hij is al zijn foto’s en allerlei belangrijke spullen kwijt. It sucks. Uiteindelijk ben ik, Kim, alleen even snel over de antiekmarkt gelopen in San Telmo. Heb wat vette Tango gezien, leuke winkeltjes en veel troep, en toen heb ik Mitch en Suus weer ontmoet op Plaza de Mayo, die Mitch’ spullen naar het hostel van ons hadden gebracht. De rest van de middag werd doorgebracht met wat eten, een paar nieuwe spullen kopen en geprobeerd Mitch weer aan t lachen te krijgen, wat uiteindelijk gelukt is. We hebben m voorzien van eten, drinken, slippers, zonnebril en geld en op de taxi naar de airport gezet die avond. We weten dat hij inmiddels weer veilig thuis is. Het verhaal van zijn ‘vermist zijn’ is als volgt. De instructeur van de boot, een Pool die claimt Frans te zijn en zijn vrouw zijn volledig gestoord. De tocht duurde ipv 45 dagen 70 dagen, hij had een miscalculatie gemaakt, er was een periode zonder wind, waardoor ze niet konden zeilen, er was te weinig eten en drinken aan boord en iedereen was op rantsoen. (minder dan een liter water per dag, op open zee!) Mitch was 4kg kwijt, terwijl hij al erg skinny was en was aardig verzwakt. Een Australisch magazine betaalde zijn vlucht om terug te komen naar Australie voor een exlusief interview. Daar blijft hij een maand en vervolgt zijn reis daarna. Hij vertelde later dat als ze wel volgens schema gezeild hadden ze op de verkeerde plek op de verkeerde tijd hadden geweest en ze het niet hadden kunnen navertellen (op de plek waar de tsunami een heel eiland van de kaart vaagde). Zo zie je maar weer, alles gebeurd met een reden. Soms is het alleen niet direct duidelijk wat de reden is….
Maandag waren wij precies een half jaar op reis en dat vierden wij met het naar huis sturen van 2 pakketten van maar liefst 5 en 10 kg! Schandalig. Ja. ’s Avonds stapten we op de bus naar Puerto Iguazu.
B-A was onvergetelijk en mede door Natasha, Javier, Emily, Agustina en Ramiro. Thanks!
Door: Suus & Kim
Heerlijk gevlogen naar Buenos Aires, half slapend met muziek op, af en toe een schets gemaakt van een plan wat in mijn hoofd opkwam zodra ik half slapend was en weer verder dommelen. Fat Freddy’s Drop is de perfecte relax muziek. We werden door Natasha van het vliegveld gehaald, ze woont inmiddels alweer 10 jaar in B-A en is Nederlandse. We reden naar haar huis, waar ze samen met Javier woont. Een heel leuk appartement net buiten het centrum in Paternal. Kim en Natasha kennen elkaar al jaren, maar hadden elkaar al heel lang niet meer gezien. Het was heerlijk om even bij iemand thuis te zijn, we hadden de logeerkamer gekregen en hebben lekker gekookt en bijgepraat.
Zondag zijn we naar de wijk Palermo gegaan, waar een markt is waar jonge/beginnende kledingontwerpers hun creaties verkopen. Geweldig mooie en aparte kleding voor een super prijs, buiten dat zitten er in deze wijk heel veel kunstgalerieën, hippe winkels, boekenwinkels met alleen maar kunstboeken en nog heel veel meer. Na een paar uur waren we helemaal kapot van t shoppen en opdoen van goede ideeën. De inspiratie overspoelde ons en na een tijdje konden we ook niets meer in ons opnemen. Gelukkig hebben we de foto’s nog… ’s Avonds zijn we naar een film van het Filmfestival (Bafici) in B-A geweest samen met Javier en Natasha, de film was misschien niet de beste, een oostenrijkse film uit 1978. Juist ja, een jaar voordat we überhaupt ter wereld kwamen. Maar het was leuk om een beetje van de sfeer mee te pakken.
Maandag kregen we een rondleiding in B-A op de fiets, Natasha doet dit al jaren als werk en weet echt gigantisch veel van de stad, wat het ritje nog interessanter maakte. We reden langs alle monumenten en pleinen, waaronder het belangrijkste plein Plaza 9 de Julio, waar ook het roze parlementsgebouw staat, zagen 4 verschillende wijken, Puerto Madero, dit is een gerenoveerde wijk, was vroeger een haven, maar nu een upperclass wijk met bedrijven, dure appartementen en restaurants. In deze wijk staat de bekende brug: Puente de Mujer (= brug van de vrouw), lijkt een beetje op de Erasmusbrug in Rotterdam. Alle straatnamen in deze wijk zijn vrouwennamen, omdat vrouwen geklaagd hebben over dat er geen vrouwen voorkwamen in de straatnamen in Buenos Aires . In La Boca hebben we het Boca voetbalstadion gezien, in deze wijk is de tango ontstaan en hier staan ook de bekende gekleurde huizen. Dit was een hele artistieke wijk met veel schilders vroeger, nu beetje slechte buurt en dit stukje erg toeristisch. San Telmo, waar op zondag een grote antiekmarkt is en de begraafplaats van Recoleta. Recoleta is net een stad op zich met graven in alle bekende bouwstijlen waar kosten noch moeite gespaard zijn om de mooiste laatste rustplaats te creëren. Daarnaast zijn er allerlei mooie stadsparken. We kwamen tot de conclusie dat B-A echt een fantastisch mooie stad is en snappen heel goed waarom zij er al 10 jaar woont. Mocht je naar B-A gaan, doe een fietstocht met Natasha! Die avond gingen we naar een percussie groep, La Bomba, die wekelijks optreedt in Konex, een oude metaalfabriek die omgetoverd is tot cultureel centrum. De sfeer was heel relaxt, het was er druk, er werd wat gedanst, maar het was voornamelijk een luisteroptreden. Het is een absolute aanrader als je ‘ns wat heel anders wil dan een club met housemuziek (musica electronica hier).
Dinsdag was het onze regeldag, boekten een bootticket naar Uruguay, busticket naar Iguazu, gingen naar het postkantoor en ga zo maar door. De middag werd ingevuld door een bezoek aan de wijk Recoleta. We hebben het cultureel centrum bezocht van Recoleta en daarbij zitten ook allemaal designwinkeltjes en daar hebben we eindelijk de mateo beker gevonden, een hippe mate beker . En daarna zijn we via de wijk Recoleta naar de metro gelopen.
Woensdag hebben we de wijk Palermo verder bekeken, weer leuke, inspirerende winkels en vrachten mooie graffiti tekeningen gefotografeerd. Vervolgens gingen we naar het Malba museum voor moderne kunst, waar met name Zuid-Amerikaanse kunst te zien is. De expositie van Cubaanse kunst van voor de revolutie was met name interessant, omdat we er net geweest waren. Ook dit is een echte aanrader. We liepen nog langs de bibliotheek, die net als die van Rotterdam een mooi stukje architectuur is, het lijkt wel een ruimteschip op hoge poten. En we hebben nog een dependance bezocht van het andere Moderne Kunst museum van BA in San Martin, met een echte Dali, Picasso, Rene Magritte’s, maar ook hippe jonge kunstenaars -> tof. Op het plein ervoor stond iemand met een telescoop en konden we de maan zien van heeeeel dichtbij! Wat cool! En er stond ook nog een groot beeldscherm waar fragmenten en interviews met Alfred Hitchcock werden vertoond. Wat een culturele middag!! ’s Avonds hadden wij onze eerste tangoles, van een erg goede instructrice met humor, wat heeeeerlijk, wat een fantastische dans, zo anders dan Salsa Cubana. Kim: Ik ben echt helemaal verslaafd aan de Tango nu!! En ik wil terug naar BA om de Tango te leren, zo heerlijk sensueel! (Dit ben ik natuurlijk, Kim). Je staat bij de tango rechtop, met je borst naar voren en je beweegt nauwelijks met je heupen, bovenlichaam blijft in dezelfde positie, en neemt veel grotere stappen, omdat je ook bij de Tango de man volgt en die neemt grotere stappen (je schuift, want je voeten komen niet van de vloer, je sleept als het ware). De muziek is heel dramatisch en de beat veel moeilijker te herkennen dan die van salsamuziek. Maar in een paar uur hebben we genoeg basis informatie gekregen om niet voor gek te staan op de dansvloer. Ook hierbij is het partnerwerk het aller belangrijkste… om te voorkomen dat er een heer boven op je schattige voetjes gaat staan moet je volgen. Niks geen feminisme… volgen zullen we. Het werd natuurlijk laat, er was een geweldige live band na de les waardoor we ons maar moeilijk los konden weken van de danszaal, pas toen zij ermee stopten gingen wij ook weg…
Donderdag vertrokken wij om kwart voor 7 vanuit het hostel om de boot te nemen naar Colonia, een Unesco dorp dat aan de overkant van de 40km brede rivier Rio de Plata ligt in Uruguay. We sliepen op zowel de heen als terug weg van de boottrip als roosjes… de tango avond was erin gehakt. Colonia is erg mooi, heeft een vestingwal, een fort met kanonnen en vele hobbelige straatjes met mooie huisjes. Maar om te zeggen dat je het niet gemist mag hebben…. Dat weet ik niet zo zeker. We hebben in ieder geval een stempel van Uruguay in ons paspoort. Ja en dat doe je ook niet dagelijks, even naar Uruguay. Dus toch. Leuk! Donderdag avond hadden we met Emily en Natasha en Javier afgesproken om een hapje te gaan eten. Emily had een reservering gemaakt in het hele hippe italiaanse tentje Il Ballo de Moreno (geloof ik) in Palermo. Wat echt een aanrader is. Het was heel leuk om iedereen weer te zien en even bij te praten. Javiers’ Nederlands wordt met de minuut beter. Wel belangrijk, want ze komen heel binnenkort een jaartje in Nederland wonen. Emily woont hier al ruim 2 jaar en heeft ook nog lang geen genoeg van Buenos Aires, ze is net begonnen als stoffenontwerpster en we zijn heel nieuwsgierig naar de ontwerpen….!. (Emily is de zus van Bart, een vriend uit NL).
Vrijdag zijn we op Emilys’ aanraden naar de stoffen/fourniturenwijk Once gegaan, daar zitten allemaal joodse bedrijfjes waar je leuke stoffen etc kunt kopen. Aangezien dat iedere kilo ons dik gerekend wordt of we ze lang moeten rondsjouwen hebben we ons ingehouden, maar natuurlijk kwamen wij weer een paar unieke prints en items tegen die dus per post naar NL gestuurd gaan worden. Wat een inspiratie! Te veel om op te noemen. Hierna hebben we de Avenida Santa Fé afgelopen maar kwamen tot de conclusie dat dit weinig toevoegde aan het geen dat we reeds gezien hadden. ’s Avonds waren wij uitgenodigd voor een optreden van Test, de band van Ramiro, die wij op Isla del Sol in Bolivia hadden leren kennen. Het was een enorm goed optreden, we hadden geen verwachtingen, maar wat een mooie stem heeft hij. Het was heel leuk om Agustina en Ramiro weer te zien, maar ze waren helemaal vol zenuwen voor en na het optreden, dus besloten we een nieuwe afspraak te maken met ze.
Zaterdagochtend stond er een afro-contemporary dansles op het schema, maar omdat we niets te veel mee wilden nemen hadden we niet genoeg geld meegenomen… oeps, Kim heeft uiteindelijk de les gedaan en ik ben mijn tas gaan inpakken. De les was geweldig! Deze dansschool is geweldig! Echt een hoog niveau en daar hou ik van , ik denk dat het goed is dat Suus niet mee kon doen, aangezien het best lastig was te volgen voor mij. (suus: zoals jullie allemaal kunnen opmaken uit Kims’ commentaar ligt haar dansniveau een stuk hoger dan het mijne…) ’s Middags zijn we naar de boekenbeurs gegaan die in de beurshal vlakbij het hostal zat (plaza Italia) We waren op zoek naar boeken en magazines over grafische vormgeving en urban-art. We vonden na een paar uur (GROOT!) wat we zochten en waren blij verrast met het resultaat! ’S Avonds zijn we met Rom, een New Yorkse cityboy naar het luxe restaurant waar je geweest moet zijn en een afspraak moet maken anders kom je er niet in, La Cabrera gegaan. Ja het was goed, maar nee, het is niet de beste steak ever. Daarvoor moet je naar Bariloche (zie vorig blog). Daarna zijn we naar het huis van Agustina en Ramiro gegaan en hebben we een wijntje gedronken en even bijgekletst, was echt heel gezellig, ze hebben een mooi oud huis met een binnentuin, echt de plek waar wij zouden willen wonen in B-A.
Zondag hadden we afgesproken met Mitch, onze Australische ex-vermiste vriend. (haha) We spraken af bij Plaza de Mayo, hij kwam ietsje later dan verwacht en wat triest aanlopen… het werd snel duidelijk waarom. Eerst werd het nog onduidelijker toen hij zijn zwarte rugzak aan Kim gaf en zij ‘it’s a present, open it’. We snapten er niets van, Kim maakte de tas open waar alleen een opblaasbaar nekkussen in zat en vroeg. ‘What are you carrying that around for?’ Good question, we’ll, you might notice that it’s not my bag… I got robbed… WTF, nooooo. Dus ja, de wel bekende besmeur truc, een vies goedje wat op ‘m werd gegooid, iemand die helpt met schoonmaken, hij zette zijn tas naast zich neer en de tas werd ingeruild voor een minder mooi exemplaar met opblaasbare inhoud. Dus hij is al zijn foto’s en allerlei belangrijke spullen kwijt. It sucks. Uiteindelijk ben ik, Kim, alleen even snel over de antiekmarkt gelopen in San Telmo. Heb wat vette Tango gezien, leuke winkeltjes en veel troep, en toen heb ik Mitch en Suus weer ontmoet op Plaza de Mayo, die Mitch’ spullen naar het hostel van ons hadden gebracht. De rest van de middag werd doorgebracht met wat eten, een paar nieuwe spullen kopen en geprobeerd Mitch weer aan t lachen te krijgen, wat uiteindelijk gelukt is. We hebben m voorzien van eten, drinken, slippers, zonnebril en geld en op de taxi naar de airport gezet die avond. We weten dat hij inmiddels weer veilig thuis is. Het verhaal van zijn ‘vermist zijn’ is als volgt. De instructeur van de boot, een Pool die claimt Frans te zijn en zijn vrouw zijn volledig gestoord. De tocht duurde ipv 45 dagen 70 dagen, hij had een miscalculatie gemaakt, er was een periode zonder wind, waardoor ze niet konden zeilen, er was te weinig eten en drinken aan boord en iedereen was op rantsoen. (minder dan een liter water per dag, op open zee!) Mitch was 4kg kwijt, terwijl hij al erg skinny was en was aardig verzwakt. Een Australisch magazine betaalde zijn vlucht om terug te komen naar Australie voor een exlusief interview. Daar blijft hij een maand en vervolgt zijn reis daarna. Hij vertelde later dat als ze wel volgens schema gezeild hadden ze op de verkeerde plek op de verkeerde tijd hadden geweest en ze het niet hadden kunnen navertellen (op de plek waar de tsunami een heel eiland van de kaart vaagde). Zo zie je maar weer, alles gebeurd met een reden. Soms is het alleen niet direct duidelijk wat de reden is….
Maandag waren wij precies een half jaar op reis en dat vierden wij met het naar huis sturen van 2 pakketten van maar liefst 5 en 10 kg! Schandalig. Ja. ’s Avonds stapten we op de bus naar Puerto Iguazu.
B-A was onvergetelijk en mede door Natasha, Javier, Emily, Agustina en Ramiro. Thanks!
woensdag 5 mei 2010
Abonneren op:
Posts (Atom)
