Ecuador 2010
Door: Suus
Het derde opeenvolgende jaar dat we in Ecuador zijn! Sick.
We beginnen onze reis weer in Tulcán waar we een bus pakken naar Otavalo. Ook in Otavalo is het koud. We brengen onze spullen naar hostal Geranio, waar een hele vriendelijke, familiaire sfeer hangt. Vervolgens besluiten we een rondje te lopen, voordat het donker wordt. Otavalo is een dorpje in de bergen gelegen en staat voornamelijk bekend om de zaterdagmarkt waar verkopers uit heel Ecuador hun verkoopwaar aan de man brengen. Vanwege het succes van de zaterdagmarkt vindt de markt inmiddels dagelijks plaats, weliswaar op kleinere schaal, maar zeker het bezoeken waard. Omdat we in 2009 al de markt in Guamote bezocht hadden zagen we destijds de noodzaak niet in van een bezoek aan Otavalo. Nu we er toch voorbij zouden reizen, zagen we een mooi excuus om Otavalo te bezoeken. De markt werd inmiddels afgebouwd en we besloten alvast een kijkje te nemen. We vragen wat prijzen voor lama sokken, poncho’s, dekens en mutsen en concluderen dat er tijdens het afbouwen van de markt best aardig te onderhandelen valt. En zo zitten 2 uur later met een café con leche en tassen vol met aankopen op te warmen op een terrasje uitkijkend over de markt waar de afbouw nog altijd in volle gang is. We zijn zelfs geslaagd in het kopen van verjaardagskadootjes! De volgende dag lopen we nog even op de markt en komen al snel tot de conclusie dat deze er hetzelfde uitziet als de dag daarvoor en we goed onderhandeld hebben op zondagavond. Kim stuurt nog een kaartje aan oma en we verlaten Otavalo weer met de bus richting Quito. In Quito stappen we op de nachtbus naar Guayaquil en ’s morgens vroeg stappen wij weer in de bus naar Montañita waar we de dag beginnen met een Desayuno Tropical bij Tiki Limbo. We bellen Lisa met de mededeling dat we er weer zijn en sjokken met een tas vol spullen, een camera vol nieuwe foto’s en een hoofd vol inspirerende gebeurtenissen naar ons 2e huis in Ecuador. Lisa is blij ons te zien en met een grote mok koffie verkeerd praten we bij en komen we weer even tot rust. De komende week blijven we in Montañita en vandaag is het de verjaardag van mijn broer!!! Het leukste is dat Barry en Petra ook op reis zijn in Ecuador en we hebben deze dag met ze afgesproken zodat we samen zijn verjaardag kunnen vieren! Kim en Lisa gaan naar Yogaclass en Kim ziet, volledig geconcentreerd op de yogales, een meisje in een leuke short voorbij lopen. Toen ze nog eens goed keek herkende ze Petra als het meisje en verliet ze de les… Ze maakten een afspraak later die middag bij Hola Ola voor koffie en zo begon het feest. Het was echt onwerkelijk om elkaar hier te ontmoeten, het voelde aan de ene kant alsof we elkaar de week ervoor nog gezien hadden en aan de andere kant alsof we elkaar maanden (dat was het ook) niet gezien hadden. Barry was blij met z’n gebreide lama muts en sjaal met handenwarmers J en hield ze, ondanks het boven de 30 graden was, ruim een uur op/aan. We wisselde sterke verhalen en informatie af en spraken later af om samen wat te gaan eten bij Marea. De pizza was zoals altijd heerlijk en we deden daarna nog een poging om te gaan stappen, maar op dinsdagavond gebeurde er bijzonder weinig in Montañita waardoor we na 1 drankje richting ons bedje gingen. De volgende morgen stonden wij om half 7 in de stromende regen bij Marcello voor de deur, compleet met boards om in La Entrada te gaan surfen. De golven in Montañita waren erg aan de maat, dus leek ons de trage golf van een paar dorpjes verderop een betere optie. Bij de Point pikten we Barry en Petra op en vlogen we over de Ruta del Sol, met onze boards opgestapeld achterin de pickup van Marcello. Helaas liep de surfsessie minder vredig af dan dat deze begon omdat ik (suus) met mijn voet achter een rots bleef hangen terwijl er een golf aankwam en zodoende in het ziekenhuis in Manglaralto eindigde. Een grove schoonmaakbeurt en een tube antibioticazalf rijker ging ik naar huis terwijl ze met een grote grijns nariepen dat ik toch zeker een jaar (lees 2 dagen) niet mocht surfen. Beetje jammer, ik was net weer van mijn ontwenningsverschijnselen af…. Verplicht rustig aan doen werd het dus. De straten van Montañita waren inmiddels veranderd in een ware modderpoel wat het lopen op slippers tot een ware uitdaging maakte. Gelukkig klaarde het weer later die week op en Barry en Petra bleven tot vrijdagmiddag in Montañita. We hebben nog een aantal gezellige dagen samen op het strand doorgebracht, zodat zij lekker relaxt terug naar Nederland konden gaan. Ook vierde Lisa haar verjaardag (beetje verlaat, 13 december) bij het nieuwe hostal van Rasty en Julie, Balsa Surf Camp. Lisa vroeg of ik wilde helpen met koken, voor zover dat ging met al mijn verwondingen… (lekker bezig weer) Barry en Petra waren in charge of de giga outdoor barbecue waar de kippetjes geroosterd werden, Kim sneed het brood, Lisa en ik maakten salades, kortom, teamwork! We hebben heerlijk gegeten in de zitkuil omringd met hangmatten, de palo santo*om de muggen op afstand te houden en de zee als achtergrond geluid. De volgende dag hebben we B&P uitgezwaaid bij het busstation en ze met een zware ‘happy weekendbag’ naar Nederland gestuurd. Nogmaals : BEDANKT!! Hij was zwaar en ik hoorde ook nog eens dat jullie gecontroleerd werden bij de douane? Oepsie… Die nacht kwamen Kim en Lisa om half 4 ’s nachts rollend thuis en ben ik om die tijd uit bed gegaan (een paar nachten met 3 meiden in een 2prs bed is geen aanrader, echt, geloof me). Om 04.45 stapte ik in de bus naar Guayaquil om Paul van het vliegveld af te halen. De reis verliep perfect en we kwamen min of meer tegelijk de terminal in. Om 8 uur stonden we alweer bij het loket om retourtickets te kopen. Daar werd doodleuk gezegd dat de bus van 10h vol zat en we om 9h konden proberen om tickets te kopen voor de bus van 13h. We hebben dus noodgedwongen (vanwege het feit dat er geen bagagekluizen op het busstation zijn) 5 uur in een busterminal doorgebracht. Gelukkig hadden we nog 1001 dingen om over te praten en een miljoen knuffels om uit te delen, dus we hebben het overleefd zonder ruzie J. Om 16h waren we weer terug in town en zo was de dag snel voorbij. De volgende dagen bestonden uit eten, pickup naar La Entrada, Las Tunas of Ayampe voor een surfsessie, eten, drinken, siësta, eten, drinken, slapen en nog een keer of wat. Kortom, voor Paul een perfect begin van een vakantie en voor ons een heerlijk rustpunt.
(*) Palo Santo, wordt als een soort wierrook gebruikt tegen de muggen, het ruikt lekker en rookt flink. Lat. Bulnesia sarmientoi
Surf Campeonate REEF 26 t/m 30 januari
Door: Kim
Dit is een surfwedstrijd shortboarden Zuid Amerika. Dinsdagochtend begon deze wedstrijd. Tof om te zien! Ik heb dinsdag alleen het laatste uur gezien, omdat we die dag op een surftrip gingen met Lisa, Robert (een vriend van Lisa), Brian (de vriend van Lisa), Israel (vriend van ons), Suus, Paul en ik J. We gingen eigenlijk gewoon naar La Entrada, omdat dat elke dag al goed was geweest en de golven zijn daar heerlijk langzaam, dus perfect om op de oefenen! Maar helaas, deze keer was het minder… dus zijn we doorgegaan naar Las Tunas, waar hogere golven waren. Daar heb je een heel relaxed strand met een onwijs lekker eettentje. Wij hebben daar een beetje aangekloot en lekker gegeten en toen zijn we alsnog naar La Entrada gegaan. Heerlijk! Wat hou ik van La Entrada! Daar heb ik echt het gevoel dat ik kan surfen, lekker golven pakken, en er zitten ook echt grote tussen, dus dat is zo cool! En natuurlijk.. de taartjes achteraf zijn ook een feestje J ik geloof dat ik uiteindelijk alles was ik eraf gesurfd heb er weer met taartjes aangegeten heb :s. (suus: klopt kim) ;)
Maar zodoende zag ik alleen het einde van de eerste dag en wat is het verslavend om naar te kijken! Vooral als je mensen kent die meedoen, dat maakt het nog leuker om naar te kijken. Die avond, wat dus de laatste avond zou zijn, heb ik besloten om tot het einde van de wedstrijd te blijven. Paul en Suus zijn de dag erna wel naar Mancora in Peru vertrokken.
Ik heb nog nooit zo’n grote wedstrijd meegemaakt en wilde er graag tot het einde bij zijn. De dag dat Suus en Paul zijn vertrokken heb ik de hele dag van 8h ‘s ochtends tot 16h ‘s middags gekeken. Gato, Eusebio en Israel uit Montañita en Playas waren door, Isidro en Ademar lagen eruit.
De volgende dag zijn Lisa en ik weer vroeg opgestaan en toen zagen we helaas toe dat de 3 overgeblevenen die we kenden eruit zijn gegooid. L Gato heel stom omdat hij zijn prioriteitsgolf weggaf aan de tegenpartij. Eusebio, omdat hij zich verslapen had en daardoor niet mentaal had kunnen voorbereiden. En Isreal deed het goed, maar de tegenpartij was gewoon te sterk.
’s Middags hebben we uiteindelijk zelf nog gesurfd in La Entrada met Robert en Julie, maar ik had toen niet zo’n goeie dag, misschien de vermoeidheid, want als ik in Montañita ben, ga ik vrijwel elke avond uit, dat doe ik ergens anders nooit. (suus: kim is een soort robot die nooit moe wordt, bewonderenswaardig en tegelijkertijd dodelijk vermoeiend) ;) Maar hier is het zo leuk, omdat je zoveel mensen kent J.
Ik heb de laatste dagen in Montañita niet zoveel gesurfd, maar ben wel elke dag naar yogales gegaan -> heerlijk! Donderdag was de eigenlijke wedstrijd al afgelopen en vrijdag was dus een rustdag. Ik ben toen met Robert naar yogales gegaan, en aan het einde van de dag heb ik voor Lisa’s huis gesurfd, maar ik had beter naar de point kunnen gaan, want ik had maar 1 goeie golf en de rest was close out.
Zaterdag was de dag van de prijsuitreikingen, bands, Reefmodels en de airshow. Dit was wel leuk om te zien. Eerst een wedstrijd onder de surfers wie de vetste airs kon maken. Daarna trad een reggae band op, nadat een stel straatartiesten hadden opgetreden (die had je al heel de week in het dorp kunnen zien-> cool!) en toen na heel lang wachten kwamen de Reef models voorbij met bijna blote billen waarmee ze gingen schudden ;) en toen waren eindelijk de prijsuitreikingen en trad er nog een band op.
Leuk om eens gezien te hebben! De eerste 2 dagen van de wedstrijd waren er ook superhoge golven! Alleen de laatste avond in Montañita waren er echt teveel mensen op de been! Heb het nog nooit zo druk gezien in Montañita, meer dan met oud en nieuw!
Zondagochtend om 5h werd ik uitgezwaaid door Lisa en vertrok ook ik naar Mancora. De eerste bus samen met Robert gelukkig en hebben we samen rustig in Guayaquil kunnen ontbijten. Daarna heb ik een bus direct naar Mancora gepakt, een vlekkeloze reis J.
vrijdag 26 februari 2010
zondag 21 februari 2010
Colombia 2010
Colombia
Bogota
Door: suus
Na een 36 uur durende busrit vanaf Montañita via Guayaquil en Tulcan kwamen we aan bij de Ecuadoriaans-Colombiaanse grens. Ook deze grensovergang leverde geen enkele problemen op. Aan de Colombiaanse grens wisselden we een paar dollar bij een geldwisselmannetje en namen wij een taxi naar Ipiales, het dichst bijzijnde dorp om daar een bus te pakken naar Bogota. Al snel bleek dat de pinautomaten niet erg sterk vertegenwoordigd waren en onze dollars niet veel betekende in Colombia. Ons probleem werd tijdens een van de stops opgelost in Pasto, zodat ook wij wat konden eten. In een typische Colombiaanse en-route vreetschuur aten we rijst met kip en bonen met cola. (Onze standaard maaltijd tijdens busreizen) Onderweg kregen we de meest beroerde films voorgeschoteld, ik noem maar ‘Drag me to Hell’ midden op de dag, een bijzonder slechte horror film in een bus waar ook kinderen zaten. Omdat ik een enorme liefhebber ben van horrorfilms heb ik mijn boek maar uitgelezen terwijl Kim af en toe rechtop in haar stoel zat en mijn arm greep. Er was eerlijk gezegd geen ontkomen aan, we zaten op de eerste rij en het geluid stond zoals meestal, snoeihard. Na zogezegd 36 uur in een bus kwamen wij aan in Bogota waar het frisjes was na een paar weken strandtemperaturen. De hoogte en de kou zorgden ervoor dat we na een pizzaatje snel terug naar het hostal vertrokken waar we onze koude voeten (op slippers lopen terwijl het buiten 10 graden is…) aan het haardvuur konden warmen en met een kop thee onze volgende bestemmingen uitzochten. Onze Bogota insiders Julian en Alejandro kwamen met een aantal tips voor de volgende dag zodat we een goede indruk van de stad kregen. In het district Candelaria was veel urban-street-art, d.w.z. veel erg goede grafitti! We hebben erg veel foto’s gemaakt. Vervolgens zijn we met een gondel naar het hoogste punt van de stad gegaan, de Montserrat. Vanaf hier kon je de hele vallei zien waarin Bogota gebouwd is. Het uizicht was erg mooi, jammer dat er veel smog boven de stad hangt. We probeerden het nationale gerecht, Tamal (soort stoofpot) met een warme chocolademelk (geen combinatie, maar zo hoort het). De volgende dag bezochten we het grootste Goldmuseum van Colombia waar we na 2 uur nog niet uitgekeken waren maar het wel gezien hadden. Als laatste liepen wij niets vermoedend op aanwijzing van de bewaker een ronde kamer in en voor we het wisten gingen de deuren dicht en het licht uit. In de kamer klonk een soort exotisch gezang en de lampen in de glazen vloer en gingen aan en uit op het ritme van de muziek. De gouden sieraden in de vloer en wand werden verlicht maar we hadden geen tijd om een kijkje te nemen wat er precies tentoongesteld werd. Gedesorienteerd en met een groot vraagteken op ons voorhoofd keken we elkaar aan en konden we met moeite onze lach in houden. Even plotseling als de deur dicht ging opende deze ook weer en mochten we het museum verlaten. Schouderophalend verlieten wij het museum en vertrokken we richting het busstation om een bus te pakken naar Cartagena, 24 uur van Bogota vandaan.
Cartagena
Door: suus
Onbeschrijfelijk mooi.
Daar kom ik niet mee weg ben ik bang.
OK. Zoals gewoonlijk duurde de busrit lang en waren de films slecht. Hoe lang de rit zou duren bleef een vraag tot het moment dat we arriveerden in Cartagena. De ene persoon zei 24h de volgende 22 en de laatste 18. Kim was volledig van 18 uur uit gegaan en met die informatie had ze het hostel laten weten dat we ’s morgens vroeg zouden aankomen in Cartagena. Dat was ook meteen de laatste keer dat ze van het gunstigste geval was uitgegaan want niets bleek minder waar. We kwamen uiteindelijk om 13h aan in het warme klamme hostel dat Casa Vienna heette. De portier deed het hek open en riep onmiddellijk om, Kim y Susanna are here! Het mocht duidelijk zijn dat de 3 mails die Kim verstuurd had toch indruk gemaakt hadden. We kregen een dorm toegewezen waar we met 6 anderen sliepen en zoals vaker, weinig loopruimte was, naast alle bagage die her en der verspreid door de kamer lag. We ontmoetten 2 andere langdurig op reis zijnde dames, die beide alleen reisden. 1 Chica uit New Zealand die na 3 maanden eigenlijk al blut was en van plan was 1,5 jaar weg te blijven en een meisje uit Duitsland die alles een stuk beter voor elkaar had en pas 19 was. Ze was van plan om alleen vrijwilligers werk te gaan doen, maar besloot toch te gaan reizen en wat minder vrijwilligers werk te doen. Begrijpelijk als je weet dat je meestal moet betalen om vrijwilligerswerk te doen, wat erg tegenstrijdig is, als je het mij vraagt.
Cartagena’s oude centrum is grotendeels ommuurd door een enorm dikke vestingswal. Op een aantal plaatsen kun je de muur op- en aflopen zodat je vanaf de muur een overzicht hebt over de gekleurde huizen, kerken en museums en uiteraard over zee. In het koloniale centrum stikt het van de fotogenieke gebouwen, allemaal prachtig gerenoveerd en geschilderd in de meest vrolijke kleurtjes die je je kan indenken. We hebben hier dan ook enorm veel foto’s gemaakt. Zoals altijd was ik gefocust op ‘oude deuren’ en Kim op ‘authentieke tegeltjes’. We kunnen allebei inmiddels een waardig fotoboek uitgeven op deze gebieden. Interesse? Bel: …….
De meest frappante gebeurtenis in Cartagena was dat we in een restaurantje zaten en opmerkten dat het in een Nederlandse stad ook prima tot zijn recht zou komen. Toen de eigenaresse binnenkwam merkten we ook dat ze ‘het nederlandse, pittige werktempo’ wel in zich had. Toen ze aan een blanke man vroeg “Tienes un aansteker” concludeerden we dat ons instinct nog steeds werkte. Zij, colombiaanse en hij, nederlander waren net een restaurantje in Cartagena begonnen, nadat ze een aantal jaar in Nederland hadden gewoond…. J
Na 2 dagen fotograferen, eten, drinken en wat shoppen zijn we doorgereisd naar Taganga. We hebben overwogen om in Santa Martha te verblijven, maar deze badplaats had meer weg van een Salou (aan de spaanse costa) dan een idyllisch dorpje aan zee, dus verdween al snel van de ‘must-see-spots in Colombia’.
Taganga
Door: Kim
Na 2 hele mooie steden, Bogota om zijn graffiti en Cartagena om zijn koloniale gebouwen, besloten we om nog aan de Caribische kust te chillen. Alleen hebben we hier voor het eerst te maken gehad met de vakantiedrukte, omdat de Colombianen de eerste 2 weken van januari vakantie hebben. Dat was jammer, want Taganga is eigenlijk een heel mooi rustig vissersdorpje gelegen in een mooie baai. Hier zijn we 3 dagen gebleven en hebben we voor het eerst in lange tijd he-le-maal niks gedaan J. Het mooie strand Playa Grande, ligt in een baai naast die van Taganga. Je kunt erheen lopen en het is een mooie wandeling. Alleen lag er nu zoveel afval langs het pad! Dat was echt zo erg om te zien! (en ruiken) Hier in Zuid-Amerika snappen ze echt niet dat je afval moet weggooien in de vuilnisbak, dat als je een plastic flesje op de grond gooit, dat die er over 2 jaar, maar ook over 20 jaar nog ligt. En toen we na een half uurtje aankwamen op het mooie strand, lag het VOL met mensen. Gelukkig kon je doorlopen en daar vonden we een baaitje met bijna geen mensen. Dus konden we toch nog van onze rust genieten.
Maar Taganga was dus eigenlijk een beetje een tegenvaller. Dit had naast de mensen ook te maken met het hostel waar we zaten. Het eerste hostel was op zich ok, alleen de badkamer was vies en het gezin wat toezicht hield was niet sociaal, bijzonder traag en ongeïnteresseerd. Dit was jammer, want we zaten in Casa Divanga, terwijl Hostel Divanga, van een franse familie een veel beter imago uitstraalde! En mooier was! We zijn toen naar een cheap-ass hostel gegaan, omdat we dachten dat we toch veel buiten zouden zijn, maar uiteindelijk hebben we veel tijd doorgebracht in het hostel, omdat Suus de laatste 2 dagen hier ziek was. (*We sliepen de eerste nacht noodgedwongen in een kamer met 10 –tot diep in de nacht feestende-mannen; een kamer met maar 1 raam, een miljoen muggen, zonder klamboe, zonder loopruimte en een temperatuur die ver boven de 30 graden uitkwam, ik zeg je, het was een HEL om er ziek te zijn. Aldus Suus)
We hebben wel een hele leuke Hollander ontmoet die al 6 jaar in Bogota woont en daar nu op vakantie was, Sander. Hij is oa een volkswagenbusjes handelaar en is nu bezig een huis en stuk grond in Taganga te kopen. We hebben ook lekker gegeten in Taganga, aan het strand en bij Casa Felipe, waar een hele goeie Nederlandse (!) kok werkt. Alles wat hij maakt is lekker maar de filet Mignon is echt het beste!
Jut en Jul en de verloren stad
Door: Kim
Maandagochtend om half 9 werden we opgehaald door het Turcol busje om naar het vertrekpunt van Cuidad Perdida te rijden. Alles ging weer lekker rustig aan, op z’n colombiaans, en nadat we 1,5h gewacht hebben in Santa Martha, vertrokken we dan eindelijk om half 11 richting Memay, het startpunt van de tocht. We zaten eerst 2 uur op de snelweg voordat we nog een uur over een gigantisch hobbelige weg omhoog moesten rijden naar Memay. Deze rit werd gedaan met een junglebusje, dat betekent een open bus, 3 rijen met bankjes achter elkaar, waar je met 5 tot 6 man naast elkaar moest zitten. En je ‘zitspieren’ tot het uiterste getest worden.
In Memay kwamen we erachter dat niemand purificatie tabletten had meegenomen voor het water tijdens de tour, zowel de gids als de deelnemers aan de tocht. Ons was verteld dat alles inclusief zou zijn! Gelukkig hebben we er toen toch een paar kunnen verkrijgen… maar die werden pas gebruikt als je erom vroeg. Er werd gezegd dat het water in de dorpjes veilig was om te drinken, hier werd ook de limonade van gemaakt die we tijdens de maaltijden kregen. Omdat Suus nog niet fit was en de gids nadrukkelijk had gevraagd om om deze reden te zorgen dat er veilig water beschikbaar was werd ze op dag 3 ziek van het ongezuiverde water.
De tocht was zwaar, maar zo mooi! Het was het helemaal waard! Je klimt eerst 3 dagen omhoog via dalen en bergkammen tot 1200 meter, en daar ligt de Lost City. Onderweg slaap je in hangmatten of op matrassen en je ziet diverse natuurlandschappen. Ook veel natuurlijke zwembaden met rotsen waar je vanaf kunt springen en wij hebben natuurlijk van alle mogelijke rotsen afgesprongen J. Heel veel mooie vergezichten, rivieren oversteken en ook echt klimstukjes over grote rotsblokken heen of met afgronden, best gevaarlijk, maar dat zorgt nou juist voor het ‘Indiana Jones gevoel’! En als je dan na 3 dagen aankomt bij de 1200 traptreden die je naar de verloren stad brengen, dat is zo’n impressionant gevoel! Midden in de jungle, met mos begroeide traptreden, die je dan omhoog leiden naar ronde rotspartijen op verschillende hoogten. Ja, dat is onbeschrijfelijk mooi! De middag toen we aankwamen hing de stad in de mist, wat het erg mysterieus maakt. Deze stad behoorde tot de Tayrona stam. Zij waren rijk en hadden veel goud. Al het goud ligt nu voornamelijk in het goudmuseum in Bogota. Ik weet niet precies waarom de stad uitgestorven is geraakt, want de conquistadores (spaanse veroveraars, zoals Columbus) hebben de stad nooit ontdekt. Pas in 1973 is het bij toeval ontdekt door 2 locals, die zich bezig hielden met opgravingen. De verloren stad is officieel door de staat erkent in 1976. Dus het bestaat nog niet heel lang, deze route en dat maakt het wel heel bijzonder. We zijn ook 1 van de laatste toeristen die in de verloren stad hebben geslapen, want ze openen binnenkort cabañas net buiten de stad aan de overkant van de rivier.
We hadden een hele leuke groep en gids. We kwamen onderweg nog 2 groepen tegen, maar onze groep was het leukst, meest geïntegreerd, iedereen liep samen op en kletste lekker met elkaar. ‘S-avonds deden we kaartspelletjes zoals 31-en en shithead. Onze groep bestond uit 7 meiden en 3 jongens, waarvan 2 stellen. De laatste avond was hilarisch! Alleen Suus en ik deden de route in 5 dagen, de rest in 6, dus op onze laatste avond gingen we 31-en en de winnaar mocht dan elke keer een regel verzinnen. Dus we eindigden uiteindelijk dansend op de tafel door de rum en aguardiente (soort anijslikeur uit Griekenland), dieren geluiden namakend en gedaanteverwisselend, de avond. Heel erg grappig! :D Onze gids, Daniël deed ook mee met dit kaartspel en hij was ook zo grappig. Suus lag helaas ziek op bed toen.
De volgende dag moesten we vroeg opstaan en gaan lopen, maar we hebben 2 dagen gelopen in minder dan 6 uur inclusief een pauze van 20 minuten! En dat terwijl Suus ziek was! Ik was helemaal trots op haar. Toen waren we nog maar pas in Memay en moesten we nog eerst een uur over de hobbelige weg, (wel een Iguana zien lopen over de weg!!) en daarna 2 uur naar Tatanga, in een 4x4 jeep die half uit elkaar viel. Maar op de voorkant stond wel een glimmend paard op 3 poten nog steeds overeind en Suus en ik vroegen ons steeds af waarom die er nog opstond en niet allang eraf gevallen was en ook hoe het kan dat ie nog zo glimmend was. Het zal we iets te maken gehad hebben met het Maria beeldje dat op het dashboard gelijmd zat….
Terug in Taganga hebben we de zonsondergang gezien, Sander bij toeval weer ontmoet en met hem heerlijk gegeten bij de Nederlandse chefkok bij Casa Felipe, zoals we de eerste keer ook hebben gedaan en toen lekker gaan slapen. De volgende ochtend hadden we een vlucht van Santa Martha naar Pasto. Dit scheelde ons 45 uur bustijd! :o, Dus je kunt wel indenken hoe blij we waren met deze vlucht. Het vliegveld van Santa Martha is zoooo relaxed! Het hele gebouw is open, zonder muren en we hebben letterlijk een drankje op het terras gedaan aan het strand! Er stond natuurlijk wel een hek omheen, maar het was wel aan het strand! Alles was ook heel relaxed daar. Toen via Bogota naar Pasto gevlogen. Het laatste vliegtuig was weer zo’n tof toestel met 2 propellers, zoals we ook hadden vanuit Lago Agrio in Ecuador, alleen had deze meer zittingen.
In Pasto hebben we de bus naar Ipiales genomen, daar waren we al om half 5 en daar was het koud!
Ipiales:
Door: Suus
We hebben hier gewoon sokken moeten kopen, omdat al onze andere sokken (2 paar J) vies waren van de trekking (ze mochten niet eens meer in de kamer). Maar, we hebben wel voor 1 dollar 2 paar hockeysokken tot boven de knie gescoord. En ik zeg je, het wordt een trend, slippers en hockeysokken! We sliepen in Pasto in een hostal wat een soort mix was tussen een museum en een jaren 80 met moderne inrichting huis. Verwarming was niet aanwezig dus we hebben voor het eerst een nacht in onze ultiemwarme slaapzakken doorgebracht. Het was 11 graden. Weer eens wat anders dan 30+. De volgende dag zijn we een kijkje gaan nemen bij de trots van Colombia, de Las Lajas cathedraal. Een kerk gebouwd op een onwaarschijnlijke plek, namelijk op een brug middenin een kloof. Er loopt een rivier onder de kerk door en vanaf een uitkijkpunt naast een waterval heb je het mooiste uitzicht op de kerk. Een scheprad zorgt ervoor dat er ‘heilig’ rivierwater gepompt kan worden waar je vervolgens je kleurrijke plastic kruiken mee kunt vullen, voor thuis. Ook wemelt het er van de stalletjes waar je allerlei kettinkjes of kaarsjes kunt kopen. Die kun je vervolgens respectievelijk om de beelden hangen of aansteken in de grot. Uiteraard hebben wij een kaarsje aangestoken, Suus voor haar opa, die deze kerk waarschijnlijk graag had willen zien en Kim voor haar oma, die haar enorm mist. (ja oma, we weten hoe je erover denkt ;) )
Na deze culturele belevenis die afgesloten werd met een miezerregenbui (weer geen regenja, poncho of paraplu bij ons, we leren het nooooooit) zijn we op de bus-taxi-taxi-bus gestapt naar Otavalo, in Ecuador.
Eindconclusie Colombia:
Zolang je in de toeristische gebieden blijft is het in Colombia VEILIG. Zelfs als je als chica alleen of samen met een andere chica reist is er niets aan de hand. Vele reizigers zeggen zelfs dat Ecuador een stuk onveiliger is. Omdat wij Ecuador zolangzamerhand als 2e thuisbasis beschouwen zijn we het hier natuurlijk niet mee eens… maar men zou wel eens gelijk kunnen hebben. Verder hebben wij naar onze mening een mooie selectie van bezichtigingen gemaakt, al hadden we de steden Medellin en Cali ook graag willen zien. Verder horen wij erg positieve berichten over de oversteek per zeilboot vanaf Taganga naar de caribische kust van Panama. Maar al met al: Colombia is een land met prachtige natuur, koloniale steden en vriendelijke mensen. Zolang je binnen de grenzen van de Lonely Planet/Footprint blijft.
Bogota
Door: suus
Na een 36 uur durende busrit vanaf Montañita via Guayaquil en Tulcan kwamen we aan bij de Ecuadoriaans-Colombiaanse grens. Ook deze grensovergang leverde geen enkele problemen op. Aan de Colombiaanse grens wisselden we een paar dollar bij een geldwisselmannetje en namen wij een taxi naar Ipiales, het dichst bijzijnde dorp om daar een bus te pakken naar Bogota. Al snel bleek dat de pinautomaten niet erg sterk vertegenwoordigd waren en onze dollars niet veel betekende in Colombia. Ons probleem werd tijdens een van de stops opgelost in Pasto, zodat ook wij wat konden eten. In een typische Colombiaanse en-route vreetschuur aten we rijst met kip en bonen met cola. (Onze standaard maaltijd tijdens busreizen) Onderweg kregen we de meest beroerde films voorgeschoteld, ik noem maar ‘Drag me to Hell’ midden op de dag, een bijzonder slechte horror film in een bus waar ook kinderen zaten. Omdat ik een enorme liefhebber ben van horrorfilms heb ik mijn boek maar uitgelezen terwijl Kim af en toe rechtop in haar stoel zat en mijn arm greep. Er was eerlijk gezegd geen ontkomen aan, we zaten op de eerste rij en het geluid stond zoals meestal, snoeihard. Na zogezegd 36 uur in een bus kwamen wij aan in Bogota waar het frisjes was na een paar weken strandtemperaturen. De hoogte en de kou zorgden ervoor dat we na een pizzaatje snel terug naar het hostal vertrokken waar we onze koude voeten (op slippers lopen terwijl het buiten 10 graden is…) aan het haardvuur konden warmen en met een kop thee onze volgende bestemmingen uitzochten. Onze Bogota insiders Julian en Alejandro kwamen met een aantal tips voor de volgende dag zodat we een goede indruk van de stad kregen. In het district Candelaria was veel urban-street-art, d.w.z. veel erg goede grafitti! We hebben erg veel foto’s gemaakt. Vervolgens zijn we met een gondel naar het hoogste punt van de stad gegaan, de Montserrat. Vanaf hier kon je de hele vallei zien waarin Bogota gebouwd is. Het uizicht was erg mooi, jammer dat er veel smog boven de stad hangt. We probeerden het nationale gerecht, Tamal (soort stoofpot) met een warme chocolademelk (geen combinatie, maar zo hoort het). De volgende dag bezochten we het grootste Goldmuseum van Colombia waar we na 2 uur nog niet uitgekeken waren maar het wel gezien hadden. Als laatste liepen wij niets vermoedend op aanwijzing van de bewaker een ronde kamer in en voor we het wisten gingen de deuren dicht en het licht uit. In de kamer klonk een soort exotisch gezang en de lampen in de glazen vloer en gingen aan en uit op het ritme van de muziek. De gouden sieraden in de vloer en wand werden verlicht maar we hadden geen tijd om een kijkje te nemen wat er precies tentoongesteld werd. Gedesorienteerd en met een groot vraagteken op ons voorhoofd keken we elkaar aan en konden we met moeite onze lach in houden. Even plotseling als de deur dicht ging opende deze ook weer en mochten we het museum verlaten. Schouderophalend verlieten wij het museum en vertrokken we richting het busstation om een bus te pakken naar Cartagena, 24 uur van Bogota vandaan.
Cartagena
Door: suus
Onbeschrijfelijk mooi.
Daar kom ik niet mee weg ben ik bang.
OK. Zoals gewoonlijk duurde de busrit lang en waren de films slecht. Hoe lang de rit zou duren bleef een vraag tot het moment dat we arriveerden in Cartagena. De ene persoon zei 24h de volgende 22 en de laatste 18. Kim was volledig van 18 uur uit gegaan en met die informatie had ze het hostel laten weten dat we ’s morgens vroeg zouden aankomen in Cartagena. Dat was ook meteen de laatste keer dat ze van het gunstigste geval was uitgegaan want niets bleek minder waar. We kwamen uiteindelijk om 13h aan in het warme klamme hostel dat Casa Vienna heette. De portier deed het hek open en riep onmiddellijk om, Kim y Susanna are here! Het mocht duidelijk zijn dat de 3 mails die Kim verstuurd had toch indruk gemaakt hadden. We kregen een dorm toegewezen waar we met 6 anderen sliepen en zoals vaker, weinig loopruimte was, naast alle bagage die her en der verspreid door de kamer lag. We ontmoetten 2 andere langdurig op reis zijnde dames, die beide alleen reisden. 1 Chica uit New Zealand die na 3 maanden eigenlijk al blut was en van plan was 1,5 jaar weg te blijven en een meisje uit Duitsland die alles een stuk beter voor elkaar had en pas 19 was. Ze was van plan om alleen vrijwilligers werk te gaan doen, maar besloot toch te gaan reizen en wat minder vrijwilligers werk te doen. Begrijpelijk als je weet dat je meestal moet betalen om vrijwilligerswerk te doen, wat erg tegenstrijdig is, als je het mij vraagt.
Cartagena’s oude centrum is grotendeels ommuurd door een enorm dikke vestingswal. Op een aantal plaatsen kun je de muur op- en aflopen zodat je vanaf de muur een overzicht hebt over de gekleurde huizen, kerken en museums en uiteraard over zee. In het koloniale centrum stikt het van de fotogenieke gebouwen, allemaal prachtig gerenoveerd en geschilderd in de meest vrolijke kleurtjes die je je kan indenken. We hebben hier dan ook enorm veel foto’s gemaakt. Zoals altijd was ik gefocust op ‘oude deuren’ en Kim op ‘authentieke tegeltjes’. We kunnen allebei inmiddels een waardig fotoboek uitgeven op deze gebieden. Interesse? Bel: …….
De meest frappante gebeurtenis in Cartagena was dat we in een restaurantje zaten en opmerkten dat het in een Nederlandse stad ook prima tot zijn recht zou komen. Toen de eigenaresse binnenkwam merkten we ook dat ze ‘het nederlandse, pittige werktempo’ wel in zich had. Toen ze aan een blanke man vroeg “Tienes un aansteker” concludeerden we dat ons instinct nog steeds werkte. Zij, colombiaanse en hij, nederlander waren net een restaurantje in Cartagena begonnen, nadat ze een aantal jaar in Nederland hadden gewoond…. J
Na 2 dagen fotograferen, eten, drinken en wat shoppen zijn we doorgereisd naar Taganga. We hebben overwogen om in Santa Martha te verblijven, maar deze badplaats had meer weg van een Salou (aan de spaanse costa) dan een idyllisch dorpje aan zee, dus verdween al snel van de ‘must-see-spots in Colombia’.
Taganga
Door: Kim
Na 2 hele mooie steden, Bogota om zijn graffiti en Cartagena om zijn koloniale gebouwen, besloten we om nog aan de Caribische kust te chillen. Alleen hebben we hier voor het eerst te maken gehad met de vakantiedrukte, omdat de Colombianen de eerste 2 weken van januari vakantie hebben. Dat was jammer, want Taganga is eigenlijk een heel mooi rustig vissersdorpje gelegen in een mooie baai. Hier zijn we 3 dagen gebleven en hebben we voor het eerst in lange tijd he-le-maal niks gedaan J. Het mooie strand Playa Grande, ligt in een baai naast die van Taganga. Je kunt erheen lopen en het is een mooie wandeling. Alleen lag er nu zoveel afval langs het pad! Dat was echt zo erg om te zien! (en ruiken) Hier in Zuid-Amerika snappen ze echt niet dat je afval moet weggooien in de vuilnisbak, dat als je een plastic flesje op de grond gooit, dat die er over 2 jaar, maar ook over 20 jaar nog ligt. En toen we na een half uurtje aankwamen op het mooie strand, lag het VOL met mensen. Gelukkig kon je doorlopen en daar vonden we een baaitje met bijna geen mensen. Dus konden we toch nog van onze rust genieten.
Maar Taganga was dus eigenlijk een beetje een tegenvaller. Dit had naast de mensen ook te maken met het hostel waar we zaten. Het eerste hostel was op zich ok, alleen de badkamer was vies en het gezin wat toezicht hield was niet sociaal, bijzonder traag en ongeïnteresseerd. Dit was jammer, want we zaten in Casa Divanga, terwijl Hostel Divanga, van een franse familie een veel beter imago uitstraalde! En mooier was! We zijn toen naar een cheap-ass hostel gegaan, omdat we dachten dat we toch veel buiten zouden zijn, maar uiteindelijk hebben we veel tijd doorgebracht in het hostel, omdat Suus de laatste 2 dagen hier ziek was. (*We sliepen de eerste nacht noodgedwongen in een kamer met 10 –tot diep in de nacht feestende-mannen; een kamer met maar 1 raam, een miljoen muggen, zonder klamboe, zonder loopruimte en een temperatuur die ver boven de 30 graden uitkwam, ik zeg je, het was een HEL om er ziek te zijn. Aldus Suus)
We hebben wel een hele leuke Hollander ontmoet die al 6 jaar in Bogota woont en daar nu op vakantie was, Sander. Hij is oa een volkswagenbusjes handelaar en is nu bezig een huis en stuk grond in Taganga te kopen. We hebben ook lekker gegeten in Taganga, aan het strand en bij Casa Felipe, waar een hele goeie Nederlandse (!) kok werkt. Alles wat hij maakt is lekker maar de filet Mignon is echt het beste!
Jut en Jul en de verloren stad
Door: Kim
Maandagochtend om half 9 werden we opgehaald door het Turcol busje om naar het vertrekpunt van Cuidad Perdida te rijden. Alles ging weer lekker rustig aan, op z’n colombiaans, en nadat we 1,5h gewacht hebben in Santa Martha, vertrokken we dan eindelijk om half 11 richting Memay, het startpunt van de tocht. We zaten eerst 2 uur op de snelweg voordat we nog een uur over een gigantisch hobbelige weg omhoog moesten rijden naar Memay. Deze rit werd gedaan met een junglebusje, dat betekent een open bus, 3 rijen met bankjes achter elkaar, waar je met 5 tot 6 man naast elkaar moest zitten. En je ‘zitspieren’ tot het uiterste getest worden.
In Memay kwamen we erachter dat niemand purificatie tabletten had meegenomen voor het water tijdens de tour, zowel de gids als de deelnemers aan de tocht. Ons was verteld dat alles inclusief zou zijn! Gelukkig hebben we er toen toch een paar kunnen verkrijgen… maar die werden pas gebruikt als je erom vroeg. Er werd gezegd dat het water in de dorpjes veilig was om te drinken, hier werd ook de limonade van gemaakt die we tijdens de maaltijden kregen. Omdat Suus nog niet fit was en de gids nadrukkelijk had gevraagd om om deze reden te zorgen dat er veilig water beschikbaar was werd ze op dag 3 ziek van het ongezuiverde water.
De tocht was zwaar, maar zo mooi! Het was het helemaal waard! Je klimt eerst 3 dagen omhoog via dalen en bergkammen tot 1200 meter, en daar ligt de Lost City. Onderweg slaap je in hangmatten of op matrassen en je ziet diverse natuurlandschappen. Ook veel natuurlijke zwembaden met rotsen waar je vanaf kunt springen en wij hebben natuurlijk van alle mogelijke rotsen afgesprongen J. Heel veel mooie vergezichten, rivieren oversteken en ook echt klimstukjes over grote rotsblokken heen of met afgronden, best gevaarlijk, maar dat zorgt nou juist voor het ‘Indiana Jones gevoel’! En als je dan na 3 dagen aankomt bij de 1200 traptreden die je naar de verloren stad brengen, dat is zo’n impressionant gevoel! Midden in de jungle, met mos begroeide traptreden, die je dan omhoog leiden naar ronde rotspartijen op verschillende hoogten. Ja, dat is onbeschrijfelijk mooi! De middag toen we aankwamen hing de stad in de mist, wat het erg mysterieus maakt. Deze stad behoorde tot de Tayrona stam. Zij waren rijk en hadden veel goud. Al het goud ligt nu voornamelijk in het goudmuseum in Bogota. Ik weet niet precies waarom de stad uitgestorven is geraakt, want de conquistadores (spaanse veroveraars, zoals Columbus) hebben de stad nooit ontdekt. Pas in 1973 is het bij toeval ontdekt door 2 locals, die zich bezig hielden met opgravingen. De verloren stad is officieel door de staat erkent in 1976. Dus het bestaat nog niet heel lang, deze route en dat maakt het wel heel bijzonder. We zijn ook 1 van de laatste toeristen die in de verloren stad hebben geslapen, want ze openen binnenkort cabañas net buiten de stad aan de overkant van de rivier.
We hadden een hele leuke groep en gids. We kwamen onderweg nog 2 groepen tegen, maar onze groep was het leukst, meest geïntegreerd, iedereen liep samen op en kletste lekker met elkaar. ‘S-avonds deden we kaartspelletjes zoals 31-en en shithead. Onze groep bestond uit 7 meiden en 3 jongens, waarvan 2 stellen. De laatste avond was hilarisch! Alleen Suus en ik deden de route in 5 dagen, de rest in 6, dus op onze laatste avond gingen we 31-en en de winnaar mocht dan elke keer een regel verzinnen. Dus we eindigden uiteindelijk dansend op de tafel door de rum en aguardiente (soort anijslikeur uit Griekenland), dieren geluiden namakend en gedaanteverwisselend, de avond. Heel erg grappig! :D Onze gids, Daniël deed ook mee met dit kaartspel en hij was ook zo grappig. Suus lag helaas ziek op bed toen.
De volgende dag moesten we vroeg opstaan en gaan lopen, maar we hebben 2 dagen gelopen in minder dan 6 uur inclusief een pauze van 20 minuten! En dat terwijl Suus ziek was! Ik was helemaal trots op haar. Toen waren we nog maar pas in Memay en moesten we nog eerst een uur over de hobbelige weg, (wel een Iguana zien lopen over de weg!!) en daarna 2 uur naar Tatanga, in een 4x4 jeep die half uit elkaar viel. Maar op de voorkant stond wel een glimmend paard op 3 poten nog steeds overeind en Suus en ik vroegen ons steeds af waarom die er nog opstond en niet allang eraf gevallen was en ook hoe het kan dat ie nog zo glimmend was. Het zal we iets te maken gehad hebben met het Maria beeldje dat op het dashboard gelijmd zat….
Terug in Taganga hebben we de zonsondergang gezien, Sander bij toeval weer ontmoet en met hem heerlijk gegeten bij de Nederlandse chefkok bij Casa Felipe, zoals we de eerste keer ook hebben gedaan en toen lekker gaan slapen. De volgende ochtend hadden we een vlucht van Santa Martha naar Pasto. Dit scheelde ons 45 uur bustijd! :o, Dus je kunt wel indenken hoe blij we waren met deze vlucht. Het vliegveld van Santa Martha is zoooo relaxed! Het hele gebouw is open, zonder muren en we hebben letterlijk een drankje op het terras gedaan aan het strand! Er stond natuurlijk wel een hek omheen, maar het was wel aan het strand! Alles was ook heel relaxed daar. Toen via Bogota naar Pasto gevlogen. Het laatste vliegtuig was weer zo’n tof toestel met 2 propellers, zoals we ook hadden vanuit Lago Agrio in Ecuador, alleen had deze meer zittingen.
In Pasto hebben we de bus naar Ipiales genomen, daar waren we al om half 5 en daar was het koud!
Ipiales:
Door: Suus
We hebben hier gewoon sokken moeten kopen, omdat al onze andere sokken (2 paar J) vies waren van de trekking (ze mochten niet eens meer in de kamer). Maar, we hebben wel voor 1 dollar 2 paar hockeysokken tot boven de knie gescoord. En ik zeg je, het wordt een trend, slippers en hockeysokken! We sliepen in Pasto in een hostal wat een soort mix was tussen een museum en een jaren 80 met moderne inrichting huis. Verwarming was niet aanwezig dus we hebben voor het eerst een nacht in onze ultiemwarme slaapzakken doorgebracht. Het was 11 graden. Weer eens wat anders dan 30+. De volgende dag zijn we een kijkje gaan nemen bij de trots van Colombia, de Las Lajas cathedraal. Een kerk gebouwd op een onwaarschijnlijke plek, namelijk op een brug middenin een kloof. Er loopt een rivier onder de kerk door en vanaf een uitkijkpunt naast een waterval heb je het mooiste uitzicht op de kerk. Een scheprad zorgt ervoor dat er ‘heilig’ rivierwater gepompt kan worden waar je vervolgens je kleurrijke plastic kruiken mee kunt vullen, voor thuis. Ook wemelt het er van de stalletjes waar je allerlei kettinkjes of kaarsjes kunt kopen. Die kun je vervolgens respectievelijk om de beelden hangen of aansteken in de grot. Uiteraard hebben wij een kaarsje aangestoken, Suus voor haar opa, die deze kerk waarschijnlijk graag had willen zien en Kim voor haar oma, die haar enorm mist. (ja oma, we weten hoe je erover denkt ;) )
Na deze culturele belevenis die afgesloten werd met een miezerregenbui (weer geen regenja, poncho of paraplu bij ons, we leren het nooooooit) zijn we op de bus-taxi-taxi-bus gestapt naar Otavalo, in Ecuador.
Eindconclusie Colombia:
Zolang je in de toeristische gebieden blijft is het in Colombia VEILIG. Zelfs als je als chica alleen of samen met een andere chica reist is er niets aan de hand. Vele reizigers zeggen zelfs dat Ecuador een stuk onveiliger is. Omdat wij Ecuador zolangzamerhand als 2e thuisbasis beschouwen zijn we het hier natuurlijk niet mee eens… maar men zou wel eens gelijk kunnen hebben. Verder hebben wij naar onze mening een mooie selectie van bezichtigingen gemaakt, al hadden we de steden Medellin en Cali ook graag willen zien. Verder horen wij erg positieve berichten over de oversteek per zeilboot vanaf Taganga naar de caribische kust van Panama. Maar al met al: Colombia is een land met prachtige natuur, koloniale steden en vriendelijke mensen. Zolang je binnen de grenzen van de Lonely Planet/Footprint blijft.
dinsdag 2 februari 2010
pictures Costa Rica online - finally!
Everyone, sorry, I have been really slow the last few weeks, but as you might have guessed already, internet, especially Wifi is not available everywhere. But thank god for Peru where they have wifi in the places you'd least expect it! You can find the Costa Rica pictures on my photobucket webpage! http://s493.photobucket.com/albums/rr298/suuzz/Costa%20Rica%202009/
Ecuador
Loja-Vilcabamba
Door: kim
We kwamen in Loja aan om 12h 's nachts, dus we hebben daar de nacht doorgebracht.
Op het busstation van Piura hebben we 2 Engelsen ontmoet, die ook naar Loja moesten. De bus die we wilden nemen ging niet en toen moesten we 6 uur wachten op de volgende bus. Bij het gare busstation gaven wij onze tassen af en vertrokken wij met ons slaperige hoofd de stad in.
Piura is niet echt een plek waar je wilt wachten. We hebben verschillende koffies geprobeerd en een beetje rondgewandeld, maar uiteindelijk zijn we in een grasveld gaan liggen J. Hihi, echt grappig! Je mocht niet in het gras liggen, maar het duurde zeker 10 minuten voordat ze er iets van zeiden. En toen deden we net alsof we sliepen en geen Spaans verstonden. En pas toen ze met een tuinslang aankwamen, zijn we uiteindelijk opgestaan.. ehm.. nou ja, dat was dus heel grappig , had je bij moeten zijn :D.
Met de Engelse jongens hebben we een hostel gezocht en een kamer gedeeld. Loja bleek de volgende dag ook een mooie stad te zijn! Lijkt op Cuenca, ook een bergstad. En er was toevallig die dag ook een traditionele dans bezig, mooi om te zien! Al die prachtige klederdracht en kleuren..
We zijn laat naar Vilcabamba vertrokken. Wij bus geboekt en spullen daar bij het loket afgegeven. Bus gepakt en we hadden al zo’n voorgevoel allebei: zit de bagage wel op de bus??? Maar we waren allebei te lui om ernaar te kijken..
Dus uiteindelijk aangekomen in Vilcabamba, liggen onze rugzakken nog in Loja L en we hadden echt een shitty buscompany, dus wij een beetje over de zeik. Godzijdank hadden we de boards achtergelaten in een babagedepot! Maar het was allemaal geen probeem, er werd gebeld en de rugzakken zouden meekomen met de volgende bus. We hadden er een hard hoofd in, maar het is gelukt ook nog! De rugzakken kwamen veilig aan met de volgende bus! Wow! J
Izhcayluma was het hostel waar we daar verbleven, op een berg en zooo mooi! Het is bijna een soort resort, maar had naast kamers ook dorms en mooi ook! Grote kluisjes en het huis van steen en hout, deed me Oostenrijks aan, mooie badkamer, heel erg in evenwicht met de natuur.
We hadden een Nederlander op de kamer die op fietsvakantie was. Met hem en Melanie, een Parijse, hebben we de Mandango loop gelopen. Wow! Adembenemend mooi! Over een richel loop je bijna de hele tijd met aan beide zijden een die ravijn. Alleen was de bewegwijzering niet zoals in Europa, dus wij raakten de weg kwijt. De wandeling zou 4 uur duren, alleen hebben wij er 6,5 uur over gedaan. We hadden niet genoeg water en eten bij ons en dat maakte het wel een beetje minder, maar achteraf is het dan toch helemaal top!
Ook hebben we allebei een full body massage gehad! Wow! Dat is lekker! Met olie en heel erg Spa-achtig, mooie ruimte en uitzicht op de bergen. Ja en na dit geweldige resort in de bergen zijn we op weg gegaan naar Montañita. Eerst de bus naar Loja, daar overgestapt op de nachtbus naar Guayaquil (ergste nachtbusrit ever!! – slechte weg, veel bochten, beroerde vering, licht en muziek aan, warm een meer mensen dan zitplaatsen in de bus- De ergste, tot nu toe ;)) en toen met de eerste bus naar Montañita.
Montañita-1st time
Door: suus
In Montañita aangekomen werden we meteen door Hamilton en Isidro uitgenodigd om meteen in de auto te stappen naar San Mateo, waar een campeonatos (surfcompetition) plaatsvond. We waren nog niet helemaal wakker en bedankten vriendelijk en vroegen hem Ademar te bellen. We zouden in zijn Hostal, Local Point slapen de komende dagen omdat ons vriendinnetje Lisa nog niet in Montañita zou zijn, ze vierde haar verjaardag met haar vriend Brian in Baños. We installeerden ons in het hostal en gingen voor een surfsessie. De volgende dag hoorden we dat een goede vriend van Ademar, Lisa en Jonathan was doodgeschoten om onbekende reden en dat de begrafenis de volgende dag, 16 december, mijn verjaardag, zou zijn. Deze 29 jarige jongen uit Olon was lifeguard en collega surfleraar van onze vrienden. Wij kenden hem niet persoonlijk, maar desondanks was de sfeer duidelijk veranderd en waren we niet echt in de feeststemming. We gingen even uit en vlak na 12h zijn we gaan slapen. Op de dag zelf hebben we de meeste tijd besteed aan taart eten en surfen en taart eten. Toen wij bij Benito in La Entrada een taartje wilden gaan eten stranden wij op miraculeuze wijze in Olon waar wij de uitvaartstoet vanaf het strand naar de begraafplaats voorbij zagen komen. Honderden mensen waarvan vele met surfboard en een keiharde fanfare muziek trok voorbij en we waren indien mogelijk nog meer onder de indruk van de gebeurtenis dan daarvoor. Een beetje verslagen kwamen wij terug in het dorp en troffen daar Carlos en Mata Gato aan die voorstelden voor ons te gaan koken bij hun thuis in Manglaralto. We waren blij even uit de sfeer te ontsnappen en ergens anders te zijn. Bij Panadaria Locus haalden we later een chocolade taart op voor de avond en nodigden we wat vrienden uit om bij de bar van Ademar, Local Point een drankje en hapje te doen. Iedereen was wel toe aan een wat afleiding en voor ik het wist was de bar vol en werd er Cumpleaños Feeeeeeeliz gezongen. Ik deed een wens, blies het kaarsje uit en in no-time was de taart verdwenen. Samen met Israel en Ademar en 2 flessen Pedrito de Coco zijn we de avond begonnen en geëindigd totdat we niet meer rechtdoor konden lopen of dansen. De dag erna kwamen we eindelijk Lisa tegen en vertrokken we later die dag samen met John Londres en vele anderen naar Guayaquil om daar de premiere van Manuel Soriano’s 2e surffilm te kijken. De film (Instrumentos) was vele malen beter dan de vorige, Water Community, maar kan nog niet tippen aan het internationale niveau. Maar het is zeker een prestatie om als ‘local’ een film te maken over de surfscene in Ecuador, die nog in kinderschoenen staat als je het vergelijkt met de rest van Zuid Amerika. Desalniettemin zijn er aardig wat local surfers keihard onderweg naar de Zuid Amerikaanse top. Na de premiere hebben we onze vriendjes en vriendinnetjes tijdelijk gedag gezegd en zijn we vertrokken naar het noorden van Ecuador om eindelijk andere spots aan de kust te gaan surfen.
Canoa
Door: suus
Na de filmpremière zijn we in een taxi gestapt naar de Terminal Terrestre van Guayaquil en in de nachtbus naar Canoa gestapt. Daar aangekomen troffen we een grauw, grijs, regenachtig en verlaten Canoa aan. Weer wisten we niet wat we moesten verwachten en sjokten we met tas en boardbag de dirtroad af die stukje bij beetje op een modderpoel begon te lijken. In de hoop dat het slechte weer goede golven met zich mee zouden brengen spraken we onszelf wat moed in… Ach het komt door de regen, het zal hier vast wel leuk zijn…. (en ondertussen denken, ja hoor, jij denkt net als ik, wegwezen hier… of…waren we maar weer in Montañita…) Aangekomen bij hostal Bambu, aangeraden door Pim werden we geholpen door de uitermate ongeinteresseerde personeelsleden en kregen we een kamer aangewezen waar een gast nog zijn roes lag uit te slapen. We zetten stilletjes onze spullen neer en bestelden een ontbijt terwijl we naar een oceaan keken die veel weg had van onze vertrouwde noordzee. Grijs, zanderige beachbreak en messy golven en een windchop…. Zucht. Wat dóen we hier…. We informeerden tevergeefs links en rechts bij de locale surfers of het nog wat zou worden vandaag en er werd natuurlijk weer verteld dat we hier gisteren hadden moeten zijn. (Het wordt zo langzamerhand een klassieker.. ipv mañana is het ineens ayer) Na een flinke fruitsalade met koffie verkeerd (altijd goed) zetten we weer onze vinnen onder de boards, voorzagen we ze van een verse waxlaag en hebben ze ook maar in Canoa gedoopt. Een nieuw board vraagt er nou eenmaal om om gesurft te worden, ook onder Noordzee condities… Later die dag kregen we een nieuwe kamergenoot, de Nederlandse Marco, die op zoek was naar de perfecte locatie voor zijn Hostal/Hotel ergens aan de Zuid Amerikaanse kust. Ergens waar het gaat gebeuren, maar nog niet helemaal platgelopen is. Hij was een paar maanden op reis om zijn ideale spot te vinden en was flink bezig met vooronderzoek en was daarom ook niet vies van onze ongezouten mening over sommige verblijven.
Na 2 dagen waren we al prima geïntegreerd bij de locals maar vanwege de matige condities en weersomstandigheden vertrokken we al vrij snel naar onze volgende spot op de kaart, Mompiche.
Mompiche
Door: Kim
Om 14h vertrokken we uit Canoa en na 4 x overstappen, geld pinnen in Pedernales en een tostada en batido verder kwamen we om 18h aan in Mompiche, net voor het donker! We zijn neergestreken in het hostel Gabeal. Op zich goed hostel, alleen best prijzig voor zo’n klein dorp! (10 dollar pp).
Lekker vroeg gaan slapen en de volgende dag liepen we rond en werden we gesignaleerd door Figu, broer van Rasty uit Montanita en dus ook vriend van veel vrienden uit Montanita. Iemand had al doorgegeven dat we zouden arriveren, want we werden leuk ontvangen door Figu + friends en zijn de eerste dag gelijk gaan surfen in Portete, een eiland vlakbij Mompiche. Surf was messy, maar wel gezellig! Alleen Figu, Jota, Manuel en zijn vriendin Javiera en wij waren daar.
Volgende dag kwamen we Marco uit Canoa tegen! Echt grappig! Daarmee naar de point gelopen, die nog niet echt werkte, maar wel begon te werken. Maar we hadden helaas geen boards bij ons.. dus toen maar gewoon genoten van de mooie golven al zwemmend..
Woensdag daarentegen, toen werkte de point helemaal goed! Yeah! We hebben eerst ‘s ochtends bij de beachbreak gesurft wat al super was, en toen ‘s middags bij de point! Wow! Langste ritten ooit gemaakt! Het was zo tof om de golf op het juiste moment te pakken en dan af te rijden! Ik dacht gewoon even van, joepie! Ik kan surfen! J Daarbij zijn de locals, zoals over in Ecuador super vriendelijk en gunnen ze je ook jouw golf. Figu nodigde ons uit om de kerst in Mompiche te vieren en vroeg of we bij de –dag voor de kinderen- wilden meehelpen met de activiteiten. We mochten bij hem thuis blijven slapen. We hadden inmiddels daar al iedere avond gegeten en gechillt dus we kenden de omgeving. Het beviel ons wel, iedere avond lekker eten, gitaar erbij, liedjes zingen, kaarsjes aan (er is in Mompiche maar 1,5 uur stroom per dag vanwege het tekort aan regen)…
Verder had Figu een Indoboard, heel leuk speelgoed, het is zo’n plank op een rol, waar je je balans mee kunt oefenen. Dat was tof! Suus en ik kunnen allebei onze knie op het board leggen en weer opstaan en een hang 10 maken! Joehoe! Er zijn foto’s , dus bewijsmateriaal is er J
Kerst aan de kust
De kerst wordt hier op 24 december gevierd en niet zoals in Nederland op 25 en 26 december. De 24e staat de hele dag in het teken van de kinderen. Er worden snoepjes uitgedeeld, spelletjes gespeeld en er was een surfcontest voor junioren. ’s Avonds hebben wij kerst gevierd bij de bar van Morongo, iedereen had iets gemaakt, suus en ik pannenkoeken. Vooral het klaarmaken van de pannenkoeken was geweldig! Muziek hard aan en al dansend de pannenkoeken gebakken! Legendarisch en op en top Jut en Jul. We hebben de laatste dag Playa Negra gesurft. Dit strand heet Playa Negra, omdat het zand echt superzwart is, vanwege de titanium, dat in het zand zit. Dit was ook super! Het leek echt een ontzettende shorebreak, maar echt supergolven gepakt! Het zit ook allemaal in je hoofd ;) Suus had een spoelbeurt te pakken van AA+ klasse dus was flink door elkaar geschud, de close out shorebreak was niet altijd lekker, dus. Maar als je m wel hebt, wordt je echt afgeschoten, kick-ass-cool. Daarna, op 25 december zijn we onder luid protest van onze local friends de bus ingestapt om aan de lange reis naar Montanita te beginnen. Ver is het niet echt, maar de bus verbindingen zijn niet logisch. We stapten om 16.30 de bus in en om 07.30 de bus uit. Best de moeite weer.
Back in Montañita.
Door: suus
Saturday morning, way too early. After another back-killing bus ride we put ourselves, bags and boards at Tiki Limbo to have breakfast. It didn’t take long before we found our first friends passing by and we met Mitch (the Australian friend we met in Huanchaco). We called Lisa, who was still sleeping, and didn’t have a clue of who was calling at that time of the day. (That would be 10pm, which is, in my opinion an ok time to call) She gave directions to the house, and as always, it wasn’t that hard to find. Finally we had some time to catch up, sit down, get our stuff organized. We met Brian, Lisa’s boyfriend, who’s also from the U.S. We got our ‘happy weekend bags’ back from Ademar’s hostal and said hi to everyone. We were too tired to do anything but watch the sunset and went for a swim/bodysurf. We met Ben, Lisa’s friend from the US (a redhead, and tall as well, you can understand he sort of wasn’t hard to miss) The following days we spend surfing, watching sunsets, cooking at Lisa’s place, dancing salsa with professor Ben**, having colds and trying to avoid the crowd in the village center. It’s unbelievable what this place turns into in a short amount of time. It’s packed with Ecuadorians, art craft salesman, hippies and tourists that want to spend the holidays on the beach. We finally did a surf trip to Las Tunas and found a nice, tranquil beach with better waves when the waves in Montañita get to small. We watched the best sunset in Ecuador there and enjoyed the peace and quiet before we got back to madhouse Montañita. Old years we spend sleeping in, eating Brians homemade American pancakes, doing grocery shopping, surfing, watching sunset, cooking, watching the Viejos* and participating in the tradition of Montañitas surfers, a midnight surf. We got together at Ademars’ Local Point and paraded through the streets holding our boards up high, whistling and making lots of noise. By the time we got ourselves through the crowd we ran up the beach (which was ridiculously crowded too and started running circles around the bonfire. After a few laps we paddled out to sea and took off on our first wave of the New Year. I would call it a challenge, considering it is springtide, a covered full moon (means DARK) and lots of surfers paddling out, but unforgettable. After that we run around the fire again, whished everyone a Feliz Año and took off to take a shower, get dressed and join the party. If there’s one way to start a special year, this is it. We walked around, in the middle of the night on the street in bikini with a surfboard under our arms, under a sky covered in beautiful fireworks.
And here I am, January first, 10pm writing a blog because I can’t sleep. I should get back to bed. I will. As a matter of facts, right now. I’m off…..
*Viejos: A typical town tradition. Every ‘house’ that can afford themselves a Viejo will make one. These are dolls, representing something they encountered in the old year and do not want to take with them in the New Year. Getting rid of all the bad things. How? You burn them. That’s right! You spend days making this, sometimes pieces of art, and then, at midnight you set fire to them… Good thing we took pictures.
**Dancing with Ben: You cannot imagine anyone more unlikely to be a perfect salsa dancer/teacher than Ben. But he is, an excellent one, if you’d ask me. The reason why we stayed out, almost every night dancing was partially because of him. We started out dancing salsa and would continue with something Ben and Lisa called ‘awkward dancing’ this is how it looks like. Imagine yourself a beat. Got it? Ok 1,2,3… 1,2,3. Now start dancing. Off beat. And strange looking steps. And look seriously. That’s part of the game. And take over the dance floor and make sure everybody will think: Are they for real or is this just play? Then you’re there. Awkward dancing. You should try it.
Door: kim
We kwamen in Loja aan om 12h 's nachts, dus we hebben daar de nacht doorgebracht.
Op het busstation van Piura hebben we 2 Engelsen ontmoet, die ook naar Loja moesten. De bus die we wilden nemen ging niet en toen moesten we 6 uur wachten op de volgende bus. Bij het gare busstation gaven wij onze tassen af en vertrokken wij met ons slaperige hoofd de stad in.
Piura is niet echt een plek waar je wilt wachten. We hebben verschillende koffies geprobeerd en een beetje rondgewandeld, maar uiteindelijk zijn we in een grasveld gaan liggen J. Hihi, echt grappig! Je mocht niet in het gras liggen, maar het duurde zeker 10 minuten voordat ze er iets van zeiden. En toen deden we net alsof we sliepen en geen Spaans verstonden. En pas toen ze met een tuinslang aankwamen, zijn we uiteindelijk opgestaan.. ehm.. nou ja, dat was dus heel grappig , had je bij moeten zijn :D.
Met de Engelse jongens hebben we een hostel gezocht en een kamer gedeeld. Loja bleek de volgende dag ook een mooie stad te zijn! Lijkt op Cuenca, ook een bergstad. En er was toevallig die dag ook een traditionele dans bezig, mooi om te zien! Al die prachtige klederdracht en kleuren..
We zijn laat naar Vilcabamba vertrokken. Wij bus geboekt en spullen daar bij het loket afgegeven. Bus gepakt en we hadden al zo’n voorgevoel allebei: zit de bagage wel op de bus??? Maar we waren allebei te lui om ernaar te kijken..
Dus uiteindelijk aangekomen in Vilcabamba, liggen onze rugzakken nog in Loja L en we hadden echt een shitty buscompany, dus wij een beetje over de zeik. Godzijdank hadden we de boards achtergelaten in een babagedepot! Maar het was allemaal geen probeem, er werd gebeld en de rugzakken zouden meekomen met de volgende bus. We hadden er een hard hoofd in, maar het is gelukt ook nog! De rugzakken kwamen veilig aan met de volgende bus! Wow! J
Izhcayluma was het hostel waar we daar verbleven, op een berg en zooo mooi! Het is bijna een soort resort, maar had naast kamers ook dorms en mooi ook! Grote kluisjes en het huis van steen en hout, deed me Oostenrijks aan, mooie badkamer, heel erg in evenwicht met de natuur.
We hadden een Nederlander op de kamer die op fietsvakantie was. Met hem en Melanie, een Parijse, hebben we de Mandango loop gelopen. Wow! Adembenemend mooi! Over een richel loop je bijna de hele tijd met aan beide zijden een die ravijn. Alleen was de bewegwijzering niet zoals in Europa, dus wij raakten de weg kwijt. De wandeling zou 4 uur duren, alleen hebben wij er 6,5 uur over gedaan. We hadden niet genoeg water en eten bij ons en dat maakte het wel een beetje minder, maar achteraf is het dan toch helemaal top!
Ook hebben we allebei een full body massage gehad! Wow! Dat is lekker! Met olie en heel erg Spa-achtig, mooie ruimte en uitzicht op de bergen. Ja en na dit geweldige resort in de bergen zijn we op weg gegaan naar Montañita. Eerst de bus naar Loja, daar overgestapt op de nachtbus naar Guayaquil (ergste nachtbusrit ever!! – slechte weg, veel bochten, beroerde vering, licht en muziek aan, warm een meer mensen dan zitplaatsen in de bus- De ergste, tot nu toe ;)) en toen met de eerste bus naar Montañita.
Montañita-1st time
Door: suus
In Montañita aangekomen werden we meteen door Hamilton en Isidro uitgenodigd om meteen in de auto te stappen naar San Mateo, waar een campeonatos (surfcompetition) plaatsvond. We waren nog niet helemaal wakker en bedankten vriendelijk en vroegen hem Ademar te bellen. We zouden in zijn Hostal, Local Point slapen de komende dagen omdat ons vriendinnetje Lisa nog niet in Montañita zou zijn, ze vierde haar verjaardag met haar vriend Brian in Baños. We installeerden ons in het hostal en gingen voor een surfsessie. De volgende dag hoorden we dat een goede vriend van Ademar, Lisa en Jonathan was doodgeschoten om onbekende reden en dat de begrafenis de volgende dag, 16 december, mijn verjaardag, zou zijn. Deze 29 jarige jongen uit Olon was lifeguard en collega surfleraar van onze vrienden. Wij kenden hem niet persoonlijk, maar desondanks was de sfeer duidelijk veranderd en waren we niet echt in de feeststemming. We gingen even uit en vlak na 12h zijn we gaan slapen. Op de dag zelf hebben we de meeste tijd besteed aan taart eten en surfen en taart eten. Toen wij bij Benito in La Entrada een taartje wilden gaan eten stranden wij op miraculeuze wijze in Olon waar wij de uitvaartstoet vanaf het strand naar de begraafplaats voorbij zagen komen. Honderden mensen waarvan vele met surfboard en een keiharde fanfare muziek trok voorbij en we waren indien mogelijk nog meer onder de indruk van de gebeurtenis dan daarvoor. Een beetje verslagen kwamen wij terug in het dorp en troffen daar Carlos en Mata Gato aan die voorstelden voor ons te gaan koken bij hun thuis in Manglaralto. We waren blij even uit de sfeer te ontsnappen en ergens anders te zijn. Bij Panadaria Locus haalden we later een chocolade taart op voor de avond en nodigden we wat vrienden uit om bij de bar van Ademar, Local Point een drankje en hapje te doen. Iedereen was wel toe aan een wat afleiding en voor ik het wist was de bar vol en werd er Cumpleaños Feeeeeeeliz gezongen. Ik deed een wens, blies het kaarsje uit en in no-time was de taart verdwenen. Samen met Israel en Ademar en 2 flessen Pedrito de Coco zijn we de avond begonnen en geëindigd totdat we niet meer rechtdoor konden lopen of dansen. De dag erna kwamen we eindelijk Lisa tegen en vertrokken we later die dag samen met John Londres en vele anderen naar Guayaquil om daar de premiere van Manuel Soriano’s 2e surffilm te kijken. De film (Instrumentos) was vele malen beter dan de vorige, Water Community, maar kan nog niet tippen aan het internationale niveau. Maar het is zeker een prestatie om als ‘local’ een film te maken over de surfscene in Ecuador, die nog in kinderschoenen staat als je het vergelijkt met de rest van Zuid Amerika. Desalniettemin zijn er aardig wat local surfers keihard onderweg naar de Zuid Amerikaanse top. Na de premiere hebben we onze vriendjes en vriendinnetjes tijdelijk gedag gezegd en zijn we vertrokken naar het noorden van Ecuador om eindelijk andere spots aan de kust te gaan surfen.
Canoa
Door: suus
Na de filmpremière zijn we in een taxi gestapt naar de Terminal Terrestre van Guayaquil en in de nachtbus naar Canoa gestapt. Daar aangekomen troffen we een grauw, grijs, regenachtig en verlaten Canoa aan. Weer wisten we niet wat we moesten verwachten en sjokten we met tas en boardbag de dirtroad af die stukje bij beetje op een modderpoel begon te lijken. In de hoop dat het slechte weer goede golven met zich mee zouden brengen spraken we onszelf wat moed in… Ach het komt door de regen, het zal hier vast wel leuk zijn…. (en ondertussen denken, ja hoor, jij denkt net als ik, wegwezen hier… of…waren we maar weer in Montañita…) Aangekomen bij hostal Bambu, aangeraden door Pim werden we geholpen door de uitermate ongeinteresseerde personeelsleden en kregen we een kamer aangewezen waar een gast nog zijn roes lag uit te slapen. We zetten stilletjes onze spullen neer en bestelden een ontbijt terwijl we naar een oceaan keken die veel weg had van onze vertrouwde noordzee. Grijs, zanderige beachbreak en messy golven en een windchop…. Zucht. Wat dóen we hier…. We informeerden tevergeefs links en rechts bij de locale surfers of het nog wat zou worden vandaag en er werd natuurlijk weer verteld dat we hier gisteren hadden moeten zijn. (Het wordt zo langzamerhand een klassieker.. ipv mañana is het ineens ayer) Na een flinke fruitsalade met koffie verkeerd (altijd goed) zetten we weer onze vinnen onder de boards, voorzagen we ze van een verse waxlaag en hebben ze ook maar in Canoa gedoopt. Een nieuw board vraagt er nou eenmaal om om gesurft te worden, ook onder Noordzee condities… Later die dag kregen we een nieuwe kamergenoot, de Nederlandse Marco, die op zoek was naar de perfecte locatie voor zijn Hostal/Hotel ergens aan de Zuid Amerikaanse kust. Ergens waar het gaat gebeuren, maar nog niet helemaal platgelopen is. Hij was een paar maanden op reis om zijn ideale spot te vinden en was flink bezig met vooronderzoek en was daarom ook niet vies van onze ongezouten mening over sommige verblijven.
Na 2 dagen waren we al prima geïntegreerd bij de locals maar vanwege de matige condities en weersomstandigheden vertrokken we al vrij snel naar onze volgende spot op de kaart, Mompiche.
Mompiche
Door: Kim
Om 14h vertrokken we uit Canoa en na 4 x overstappen, geld pinnen in Pedernales en een tostada en batido verder kwamen we om 18h aan in Mompiche, net voor het donker! We zijn neergestreken in het hostel Gabeal. Op zich goed hostel, alleen best prijzig voor zo’n klein dorp! (10 dollar pp).
Lekker vroeg gaan slapen en de volgende dag liepen we rond en werden we gesignaleerd door Figu, broer van Rasty uit Montanita en dus ook vriend van veel vrienden uit Montanita. Iemand had al doorgegeven dat we zouden arriveren, want we werden leuk ontvangen door Figu + friends en zijn de eerste dag gelijk gaan surfen in Portete, een eiland vlakbij Mompiche. Surf was messy, maar wel gezellig! Alleen Figu, Jota, Manuel en zijn vriendin Javiera en wij waren daar.
Volgende dag kwamen we Marco uit Canoa tegen! Echt grappig! Daarmee naar de point gelopen, die nog niet echt werkte, maar wel begon te werken. Maar we hadden helaas geen boards bij ons.. dus toen maar gewoon genoten van de mooie golven al zwemmend..
Woensdag daarentegen, toen werkte de point helemaal goed! Yeah! We hebben eerst ‘s ochtends bij de beachbreak gesurft wat al super was, en toen ‘s middags bij de point! Wow! Langste ritten ooit gemaakt! Het was zo tof om de golf op het juiste moment te pakken en dan af te rijden! Ik dacht gewoon even van, joepie! Ik kan surfen! J Daarbij zijn de locals, zoals over in Ecuador super vriendelijk en gunnen ze je ook jouw golf. Figu nodigde ons uit om de kerst in Mompiche te vieren en vroeg of we bij de –dag voor de kinderen- wilden meehelpen met de activiteiten. We mochten bij hem thuis blijven slapen. We hadden inmiddels daar al iedere avond gegeten en gechillt dus we kenden de omgeving. Het beviel ons wel, iedere avond lekker eten, gitaar erbij, liedjes zingen, kaarsjes aan (er is in Mompiche maar 1,5 uur stroom per dag vanwege het tekort aan regen)…
Verder had Figu een Indoboard, heel leuk speelgoed, het is zo’n plank op een rol, waar je je balans mee kunt oefenen. Dat was tof! Suus en ik kunnen allebei onze knie op het board leggen en weer opstaan en een hang 10 maken! Joehoe! Er zijn foto’s , dus bewijsmateriaal is er J
Kerst aan de kust
De kerst wordt hier op 24 december gevierd en niet zoals in Nederland op 25 en 26 december. De 24e staat de hele dag in het teken van de kinderen. Er worden snoepjes uitgedeeld, spelletjes gespeeld en er was een surfcontest voor junioren. ’s Avonds hebben wij kerst gevierd bij de bar van Morongo, iedereen had iets gemaakt, suus en ik pannenkoeken. Vooral het klaarmaken van de pannenkoeken was geweldig! Muziek hard aan en al dansend de pannenkoeken gebakken! Legendarisch en op en top Jut en Jul. We hebben de laatste dag Playa Negra gesurft. Dit strand heet Playa Negra, omdat het zand echt superzwart is, vanwege de titanium, dat in het zand zit. Dit was ook super! Het leek echt een ontzettende shorebreak, maar echt supergolven gepakt! Het zit ook allemaal in je hoofd ;) Suus had een spoelbeurt te pakken van AA+ klasse dus was flink door elkaar geschud, de close out shorebreak was niet altijd lekker, dus. Maar als je m wel hebt, wordt je echt afgeschoten, kick-ass-cool. Daarna, op 25 december zijn we onder luid protest van onze local friends de bus ingestapt om aan de lange reis naar Montanita te beginnen. Ver is het niet echt, maar de bus verbindingen zijn niet logisch. We stapten om 16.30 de bus in en om 07.30 de bus uit. Best de moeite weer.
Back in Montañita.
Door: suus
Saturday morning, way too early. After another back-killing bus ride we put ourselves, bags and boards at Tiki Limbo to have breakfast. It didn’t take long before we found our first friends passing by and we met Mitch (the Australian friend we met in Huanchaco). We called Lisa, who was still sleeping, and didn’t have a clue of who was calling at that time of the day. (That would be 10pm, which is, in my opinion an ok time to call) She gave directions to the house, and as always, it wasn’t that hard to find. Finally we had some time to catch up, sit down, get our stuff organized. We met Brian, Lisa’s boyfriend, who’s also from the U.S. We got our ‘happy weekend bags’ back from Ademar’s hostal and said hi to everyone. We were too tired to do anything but watch the sunset and went for a swim/bodysurf. We met Ben, Lisa’s friend from the US (a redhead, and tall as well, you can understand he sort of wasn’t hard to miss) The following days we spend surfing, watching sunsets, cooking at Lisa’s place, dancing salsa with professor Ben**, having colds and trying to avoid the crowd in the village center. It’s unbelievable what this place turns into in a short amount of time. It’s packed with Ecuadorians, art craft salesman, hippies and tourists that want to spend the holidays on the beach. We finally did a surf trip to Las Tunas and found a nice, tranquil beach with better waves when the waves in Montañita get to small. We watched the best sunset in Ecuador there and enjoyed the peace and quiet before we got back to madhouse Montañita. Old years we spend sleeping in, eating Brians homemade American pancakes, doing grocery shopping, surfing, watching sunset, cooking, watching the Viejos* and participating in the tradition of Montañitas surfers, a midnight surf. We got together at Ademars’ Local Point and paraded through the streets holding our boards up high, whistling and making lots of noise. By the time we got ourselves through the crowd we ran up the beach (which was ridiculously crowded too and started running circles around the bonfire. After a few laps we paddled out to sea and took off on our first wave of the New Year. I would call it a challenge, considering it is springtide, a covered full moon (means DARK) and lots of surfers paddling out, but unforgettable. After that we run around the fire again, whished everyone a Feliz Año and took off to take a shower, get dressed and join the party. If there’s one way to start a special year, this is it. We walked around, in the middle of the night on the street in bikini with a surfboard under our arms, under a sky covered in beautiful fireworks.
And here I am, January first, 10pm writing a blog because I can’t sleep. I should get back to bed. I will. As a matter of facts, right now. I’m off…..
*Viejos: A typical town tradition. Every ‘house’ that can afford themselves a Viejo will make one. These are dolls, representing something they encountered in the old year and do not want to take with them in the New Year. Getting rid of all the bad things. How? You burn them. That’s right! You spend days making this, sometimes pieces of art, and then, at midnight you set fire to them… Good thing we took pictures.
**Dancing with Ben: You cannot imagine anyone more unlikely to be a perfect salsa dancer/teacher than Ben. But he is, an excellent one, if you’d ask me. The reason why we stayed out, almost every night dancing was partially because of him. We started out dancing salsa and would continue with something Ben and Lisa called ‘awkward dancing’ this is how it looks like. Imagine yourself a beat. Got it? Ok 1,2,3… 1,2,3. Now start dancing. Off beat. And strange looking steps. And look seriously. That’s part of the game. And take over the dance floor and make sure everybody will think: Are they for real or is this just play? Then you’re there. Awkward dancing. You should try it.
Peru
Lima - boardhunting
Door suus
Op tijd vertrokken vanuit San José en met 4 uur vliegen in het vooruitzicht dachten wij dat we zeeën van tijd zouden hebben om ons te verdiepen in de Footprint South America en het blog bij te werken en en en… Nou niet dus. Wij zaten naast een Peruaans echtpaar (Tierry en Isabel) die een gezellig praatje begonnen wat de volledige 4 uur duurde. Heel veel verder dan een hostal in Lima zijn we niet gekomen. Maar dat was ook het enige dat echt nodig was. Op aanraden van Juan Carlos, die in Lima opgegroeid was kozen we voor de wijk Miraflores. Op de luchthaven aangekomen vroegen wij Tierry wat een taxi zou kosten en uiteraard werd ons een taxi tegen het dubbele tarief aangeboden. Totdat we Tierry en Isabel tegenkwamen en zij een taxibus naar de wijk Miraflores tot hun beschikking bleken te hebben, leek onze zoektocht weer op een Mission Impossible uit te lopen. (Toerist zijn is soms lastig) We kregen een gratis rit naar de wijk en bij het huis van het echtpaar kregen we een drankje en een rit naar ons hostal in de 30 jaar oude stationwagon.(goed bouwjaar) Ze vroegen ons woensdag te bellen om een sightseeing tour te doen.
Dinsdag zijn we gewapend met een hele berg tips en goede ideeën vol goede moed op zoek gegaan naar 2 surfboardjes. Van de ene naar de andere toko met taxi, lopend en een rit van een helpende surfleraar zijn we met een mooie omweg uitgekomen waar we begonnen waren, de Klimax store. Er bleek weinig keus te zijn in het genre ‘funboard’ maar we hebben allebei een mooi vliegend tapijtje kunnen vinden. De deal was gesloten en de volgende dag zouden we de boardjes op komen halen. Makkelijker gezegd dan gedaan, Kim werd ziek. Waarvan is nog steeds een raadsel, maar ze werd goed ziek. Dag 1 nog een beetje op bed hangen en filmpjes kijken. Toen we ’s avonds naar de film wilden gaan, zijn we nog even wat medicijnen gaan ophalen in de farmacia. Dat ging allemaal prima totdat Kim ineens flauwviel. Gelukkig ving ik haar op en was Netto (een van de receptionisten van het hostal, een reddende engel) er om het een en ander medisch spaans naar engels te vertalen. Met een handel medicijnen hebben we Kim weer in bed gestopt. De volgend dag leek het beter te gaan, we werden door Tierry en Isabel opgehaald om te gaan lunchen bij hun club in Barranco, de Regatta club. Dit bleek een superdeluxe, members only, alles erop en eraan sportcomplex te zijn met diverse restaurants. Na dit stukje decadentie (ik ben nog steeds onder de indruk van de 12 tennisbanen etc) is Kim even gaan liggen en heb ik buskaartjes naar Trujillo gekocht, de boards opgehaald (leve John van Klimax die mij hielp de ‘tablas’ 6 blokken naar het hostal te sjouwen), boodschappen gedaan en de tassen ingepakt. All set. Totdat Kim die avond nóg zieker werd dan de avond ervoor. Ik ben in allerijl naar het busstation gegaan om de tickets te annuleren, waar bleek dat ik net te laat was en de helft van het bedrag kwijt was…. Terug bij het hostal aangekomen bleken Kim en Netto met de ambulance naar de emergencia vertrokken te zijn. Netto belde even later om te vragen of ik naar het hospital kon komen om hem af te lossen, hij moest tenslotte werken. Daar aangekomen kreeg ik een lijst met medicijnen om aan te schaffen bij de farmacia in en om het hospital en deze zak met ingrediënten weer bij Kim af te leveren. Kim had amper door wat er aan de hand was, maar kwam een half uur later na een dubbele injectie weer met open ogen de wachtkamer inlopen. Ze riep ‘Ik ben er weer!’ en dat was gelukkig ook zo. De volgende avond is het ons toch nog gelukt om een bus te pakken en hebben we, iets later dan gepland, toch Lima verlaten.
Huanchaco
Door Kim & Suus
Huanchaco is een klein vissersdorpje aan de kust van Peru.
We hebben ons best wel gehaast om er snel te zijn, omdat we ene Sylvia en wat van haar vrienden uit Montañita daar zouden ontmoeten. Het zou een heel klein dorpje zijn met maar een paar huizen en 1 surfschool, dus we zouden ze makkelijk kunnen vinden… De afspraak was: Vraag naar Carlos (Hier in Zuid Amerika heet iedereen Carlos..), hij heeft een surfschool met een hostel erboven, naam ervan onbekend, maar heel makkelijk te vinden, dus het komt helemaal goed.
Ok.. er waren wel 10 surfscholen en niemand kende de surfschool van Carlos en die Sylvia uit Montañita konden we ook niet vinden. Dus daar zaten we dan.. In Huanchaco.. Pff.. wat moesten we daar nou weer doen?? Het kwam op ons over als een suf dorp middenin de woestijn. Nou.. het bleek echt een superleuk dorp te zijn! Erg tranquilo, maar sfeervol! Het was nog echt een vissersdorp met surfers i.p.v. andersom. In het Hostal Naylamp, wat veel te ver van de surfbreak bleek te liggen kwamen we Carl tegen, een echte Australische surfdude. Of eigenlijk liep hij tegen ons aan en bleef hij ons volgen voor de rest van de tijd dat we er waren J.We wisselden gezamenlijk naar Casa Suiza, wat wel goed gelegen was. Hij reisde alleen en via hem leerden we Diego en Noora tegen, zo zijn we met Diego en Carl naar Chicama gegaan, de langste linkergolf van Zuid Amerika, als ie werkt. Hij werkte jammer genoeg niet helemaal, maar we hebben ons er wel goed vermaakt. Vooral het uitzicht vanaf de klif naar de wereldwijd bekende break is fabuleus, het is net een machine, tot wel 5 swellines achterelkaar! In Huanchaco hebben we onze gloednieuwe Klimax boards voor het eerst uitgeprobeerd. We moesten wel even wennen, het board was korter, smaller, dunner en sneller dan we gewend zijn. Ondanks het koude water (wetsuit aan) en de uitermate pijnlijke stenen in de branding vonden we Huanchaco erg tof om te surfen! Ik heb er mijn grootste golf tot nu toe gesurfd, erg tof!
Ook zijn we met Diego, Noora en Carl naar Chan Chan (een ruïne van een volk dat voor de Inca’s leefde) gegaan. Diego is een local en hij woont samen met Nora uit Finland.
Van buiten ziet het er saai uit, maar binnen zie je erg veel mooie schilderingen of eigenlijk uitgehakte vormen, erg mooi! Het is een soort paleis met daaromheen een stad geweest, waarvan nog lang niet alles blootgelegd is. Diego had ons uitgenodigd voor een diner op de laatste avond dat we er waren en dat was erg gezellig! Een meisje, Grace, ontmoet dat eerst in Montanita heeft gewoond en nu dus in Huanchaco woont en surft. Zij kende alle mensen die wij ook kenden uit Montanita, erg grappig. Uiteindelijk ook Carlos Nacariño ontmoet, die een surfschool met daarboven een hostal had, dus waarschijnlijk degene die we moesten zoeken in het begin. Ook hij heeft in Montañita gewoond en kent iedereen daar. Ook weer heel toevallig, maar we vielen pas echt om van verbazing toen hij het had over Scheveningen… Het bleek dat hij de laatste 3 jaar een half jaar in Nederland gewoond had… En ons vriendinnetje Sabine kent. Kortom, daar zijn we nog niet vanaf ;) Ondanks dat we in Huanchaco een fantastische tijd hebben gehad hebben we het weer niet echt bont gemaakt en zijn we weer niet tot laat uitgeweest. Na al dat surfen en eten waren we zoals altijd gewoon moe en wilden we geen enkele ochtend sessie missen. Ik heb wel helemaal Jenga herontdekt, echt leuk! Met Carl gespeeld en toen hebben we de grootste stapel ooit gemaakt! Cool! Ja die Carl was een leuke gast, alleen kon hij ook erg klagen! We leerden van hem een nieuw woord: Winging, klagen, haha.
Verder liepen we ook nog Mitch tegen ’t lijf, een andere Aussie boy van de Goldcoast, opgegroeid met surfen en ook van hem kwamen we moeilijk af.. nee zonder dollen, het was altijd leuk met de jongens. In Huanchaco wonen ook veel Nederlanders, zo ook een Nederlandse uit Adam die een lunchzaakje, Chocolate, daar had. Ze zou er ook worteltjestaart hebben, waar wij iedere dag naar vroegen (bakker, heeft u ook worteltjestaart….) maar uiteindelijk heeft ze het nooit gemaakt toen wij er waren L. Zo begon onze zoektocht naar ‘torta de zanahoria’ (worteltjestaart). Ze had wel oma’s appeltaart, die aardig o.k. was, maar die zeker niet naar oma smaakte en al helemaal niet naar de taarten die wij bakken. Het heeft uiteindelijk nog 2 weken geduurd voordat we de carrotcake hebben kunnen vinden.. ;) Die, nou ja, we houden er over op, we bakken er zelf wel 1 als we terug zijn.
Na 5 dagen vonden we het wel weer mooi geweest en zijn we met de nachtbus naar Piura vertrokken richting de grens met Ecuador.
Door suus
Op tijd vertrokken vanuit San José en met 4 uur vliegen in het vooruitzicht dachten wij dat we zeeën van tijd zouden hebben om ons te verdiepen in de Footprint South America en het blog bij te werken en en en… Nou niet dus. Wij zaten naast een Peruaans echtpaar (Tierry en Isabel) die een gezellig praatje begonnen wat de volledige 4 uur duurde. Heel veel verder dan een hostal in Lima zijn we niet gekomen. Maar dat was ook het enige dat echt nodig was. Op aanraden van Juan Carlos, die in Lima opgegroeid was kozen we voor de wijk Miraflores. Op de luchthaven aangekomen vroegen wij Tierry wat een taxi zou kosten en uiteraard werd ons een taxi tegen het dubbele tarief aangeboden. Totdat we Tierry en Isabel tegenkwamen en zij een taxibus naar de wijk Miraflores tot hun beschikking bleken te hebben, leek onze zoektocht weer op een Mission Impossible uit te lopen. (Toerist zijn is soms lastig) We kregen een gratis rit naar de wijk en bij het huis van het echtpaar kregen we een drankje en een rit naar ons hostal in de 30 jaar oude stationwagon.(goed bouwjaar) Ze vroegen ons woensdag te bellen om een sightseeing tour te doen.
Dinsdag zijn we gewapend met een hele berg tips en goede ideeën vol goede moed op zoek gegaan naar 2 surfboardjes. Van de ene naar de andere toko met taxi, lopend en een rit van een helpende surfleraar zijn we met een mooie omweg uitgekomen waar we begonnen waren, de Klimax store. Er bleek weinig keus te zijn in het genre ‘funboard’ maar we hebben allebei een mooi vliegend tapijtje kunnen vinden. De deal was gesloten en de volgende dag zouden we de boardjes op komen halen. Makkelijker gezegd dan gedaan, Kim werd ziek. Waarvan is nog steeds een raadsel, maar ze werd goed ziek. Dag 1 nog een beetje op bed hangen en filmpjes kijken. Toen we ’s avonds naar de film wilden gaan, zijn we nog even wat medicijnen gaan ophalen in de farmacia. Dat ging allemaal prima totdat Kim ineens flauwviel. Gelukkig ving ik haar op en was Netto (een van de receptionisten van het hostal, een reddende engel) er om het een en ander medisch spaans naar engels te vertalen. Met een handel medicijnen hebben we Kim weer in bed gestopt. De volgend dag leek het beter te gaan, we werden door Tierry en Isabel opgehaald om te gaan lunchen bij hun club in Barranco, de Regatta club. Dit bleek een superdeluxe, members only, alles erop en eraan sportcomplex te zijn met diverse restaurants. Na dit stukje decadentie (ik ben nog steeds onder de indruk van de 12 tennisbanen etc) is Kim even gaan liggen en heb ik buskaartjes naar Trujillo gekocht, de boards opgehaald (leve John van Klimax die mij hielp de ‘tablas’ 6 blokken naar het hostal te sjouwen), boodschappen gedaan en de tassen ingepakt. All set. Totdat Kim die avond nóg zieker werd dan de avond ervoor. Ik ben in allerijl naar het busstation gegaan om de tickets te annuleren, waar bleek dat ik net te laat was en de helft van het bedrag kwijt was…. Terug bij het hostal aangekomen bleken Kim en Netto met de ambulance naar de emergencia vertrokken te zijn. Netto belde even later om te vragen of ik naar het hospital kon komen om hem af te lossen, hij moest tenslotte werken. Daar aangekomen kreeg ik een lijst met medicijnen om aan te schaffen bij de farmacia in en om het hospital en deze zak met ingrediënten weer bij Kim af te leveren. Kim had amper door wat er aan de hand was, maar kwam een half uur later na een dubbele injectie weer met open ogen de wachtkamer inlopen. Ze riep ‘Ik ben er weer!’ en dat was gelukkig ook zo. De volgende avond is het ons toch nog gelukt om een bus te pakken en hebben we, iets later dan gepland, toch Lima verlaten.
Huanchaco
Door Kim & Suus
Huanchaco is een klein vissersdorpje aan de kust van Peru.
We hebben ons best wel gehaast om er snel te zijn, omdat we ene Sylvia en wat van haar vrienden uit Montañita daar zouden ontmoeten. Het zou een heel klein dorpje zijn met maar een paar huizen en 1 surfschool, dus we zouden ze makkelijk kunnen vinden… De afspraak was: Vraag naar Carlos (Hier in Zuid Amerika heet iedereen Carlos..), hij heeft een surfschool met een hostel erboven, naam ervan onbekend, maar heel makkelijk te vinden, dus het komt helemaal goed.
Ok.. er waren wel 10 surfscholen en niemand kende de surfschool van Carlos en die Sylvia uit Montañita konden we ook niet vinden. Dus daar zaten we dan.. In Huanchaco.. Pff.. wat moesten we daar nou weer doen?? Het kwam op ons over als een suf dorp middenin de woestijn. Nou.. het bleek echt een superleuk dorp te zijn! Erg tranquilo, maar sfeervol! Het was nog echt een vissersdorp met surfers i.p.v. andersom. In het Hostal Naylamp, wat veel te ver van de surfbreak bleek te liggen kwamen we Carl tegen, een echte Australische surfdude. Of eigenlijk liep hij tegen ons aan en bleef hij ons volgen voor de rest van de tijd dat we er waren J.We wisselden gezamenlijk naar Casa Suiza, wat wel goed gelegen was. Hij reisde alleen en via hem leerden we Diego en Noora tegen, zo zijn we met Diego en Carl naar Chicama gegaan, de langste linkergolf van Zuid Amerika, als ie werkt. Hij werkte jammer genoeg niet helemaal, maar we hebben ons er wel goed vermaakt. Vooral het uitzicht vanaf de klif naar de wereldwijd bekende break is fabuleus, het is net een machine, tot wel 5 swellines achterelkaar! In Huanchaco hebben we onze gloednieuwe Klimax boards voor het eerst uitgeprobeerd. We moesten wel even wennen, het board was korter, smaller, dunner en sneller dan we gewend zijn. Ondanks het koude water (wetsuit aan) en de uitermate pijnlijke stenen in de branding vonden we Huanchaco erg tof om te surfen! Ik heb er mijn grootste golf tot nu toe gesurfd, erg tof!
Ook zijn we met Diego, Noora en Carl naar Chan Chan (een ruïne van een volk dat voor de Inca’s leefde) gegaan. Diego is een local en hij woont samen met Nora uit Finland.
Van buiten ziet het er saai uit, maar binnen zie je erg veel mooie schilderingen of eigenlijk uitgehakte vormen, erg mooi! Het is een soort paleis met daaromheen een stad geweest, waarvan nog lang niet alles blootgelegd is. Diego had ons uitgenodigd voor een diner op de laatste avond dat we er waren en dat was erg gezellig! Een meisje, Grace, ontmoet dat eerst in Montanita heeft gewoond en nu dus in Huanchaco woont en surft. Zij kende alle mensen die wij ook kenden uit Montanita, erg grappig. Uiteindelijk ook Carlos Nacariño ontmoet, die een surfschool met daarboven een hostal had, dus waarschijnlijk degene die we moesten zoeken in het begin. Ook hij heeft in Montañita gewoond en kent iedereen daar. Ook weer heel toevallig, maar we vielen pas echt om van verbazing toen hij het had over Scheveningen… Het bleek dat hij de laatste 3 jaar een half jaar in Nederland gewoond had… En ons vriendinnetje Sabine kent. Kortom, daar zijn we nog niet vanaf ;) Ondanks dat we in Huanchaco een fantastische tijd hebben gehad hebben we het weer niet echt bont gemaakt en zijn we weer niet tot laat uitgeweest. Na al dat surfen en eten waren we zoals altijd gewoon moe en wilden we geen enkele ochtend sessie missen. Ik heb wel helemaal Jenga herontdekt, echt leuk! Met Carl gespeeld en toen hebben we de grootste stapel ooit gemaakt! Cool! Ja die Carl was een leuke gast, alleen kon hij ook erg klagen! We leerden van hem een nieuw woord: Winging, klagen, haha.
Verder liepen we ook nog Mitch tegen ’t lijf, een andere Aussie boy van de Goldcoast, opgegroeid met surfen en ook van hem kwamen we moeilijk af.. nee zonder dollen, het was altijd leuk met de jongens. In Huanchaco wonen ook veel Nederlanders, zo ook een Nederlandse uit Adam die een lunchzaakje, Chocolate, daar had. Ze zou er ook worteltjestaart hebben, waar wij iedere dag naar vroegen (bakker, heeft u ook worteltjestaart….) maar uiteindelijk heeft ze het nooit gemaakt toen wij er waren L. Zo begon onze zoektocht naar ‘torta de zanahoria’ (worteltjestaart). Ze had wel oma’s appeltaart, die aardig o.k. was, maar die zeker niet naar oma smaakte en al helemaal niet naar de taarten die wij bakken. Het heeft uiteindelijk nog 2 weken geduurd voordat we de carrotcake hebben kunnen vinden.. ;) Die, nou ja, we houden er over op, we bakken er zelf wel 1 als we terug zijn.
Na 5 dagen vonden we het wel weer mooi geweest en zijn we met de nachtbus naar Piura vertrokken richting de grens met Ecuador.
Abonneren op:
Posts (Atom)
