vrijdag 16 april 2010
Chile 2010 part 1
Santiago
Door: Kim
Zo, nadat we Anneke en Els op het vliegtuig hadden gezet, hebben we de bus terug naar het centrum genomen. En ik weet niet wat er aan de hand was, maar mannen keken de hele tijd naar me en zeiden dingen als “Nice legs”, hermosa eres (wat ben je mooi) en fluiten en toeteren! Suus zei dat het kwam doordat ik mijn bijna-jurkje-shirt aanhad . Maar de volgende dag had ik een ¾ broek aan en floten ze ook naar ons, dus daar lag het toch niet aan. Chilenen zijn gewoon zo, en dat waren we niet meer gewend sinds Cuba denk ik.
Maar ok, terwijl we terugliepen naar het hostel, kon je goed zien wat voor impact de aardbeving heeft gehad op oude gebouwen, zoals kerken. Stukken afgebrokkeld en scheuren in muren en alles afgezet met een lint met Peligro (gevaar) erop. We hebben lekker inkopen gedaan en gekookt. Alvaro, een chileen die ik nog kende uit Barcelona, zou ook komen eten.
Maar hij kwam een uur te laat en inmiddels hadden Suus en ik al gegeten en een wijntje soldaat gemaakt . Dus uiteindelijk heb ik voor de vorm nog wat wijn met hem gedronken en ben ik met hem uitgegaan. Suus was moe en ging liever slapen. We zijn naar een Salsoteca gegaan, een discotheek waar ze salsa dansen en dat was superleuk!
De volgende dag was ik brak en Suus wakker. We zijn een beetje in een park gaan hangen en die middag zouden we met Alvaro naar een museum gaan, of eigenlijk een tijdelijke tentoonstelling in La Moneda, het regeringsgebouw. Het ging over China, de Han dynastie en het terracotta leger. Interessant! ’s Avonds hebben we lekker een broodje gemaakt en toen Suus door Javier, de architect, werd versierd ;), ben ik gaan slapen. (suus: even voor de goede orde, het is hem natuurlijk niet gelukt) Die volgende morgen was ik eindelijk wat meer uitgeslapen en zijn we naar de wijk Bellavista gegaan. Hier was ik ook uitgeweest met Alvaro. Hele leuke wijk! Met allemaal kleine designerwinkeltjes en toffe graffiti. Hier hebben we lekker gelunched en zijn we het Mariabeeld op de Cerro San Cristobal gaan bekijken. Supermooi uitzicht heb je hier over Santiago. Je gaat met een steil treintje (Funicular) naar boven en gelukkig ook weer naar beneden.
‘s Avonds kwamen we pas terug en hebben we onszelf op een pizza getrakteerd in een leuk tentje in onze wijk, Barrio Brasil -> erg leuke studentenbuurt!
Op onze laatste dag in Santiago hebben we Alejandra ontmoet, zij is een vriendin uit Rotterdam en van origine chileens. Superleuk! We hebben koffie gedronken in haar oude huis, wat tegenwoordig een Starbucks Coffee is .
Valdivia
Door: suus
Vroeg in de morgen kwamen we aan op een heel koud busstation en werden we aangesproken door een vrouw met veel te veel make-up en opvallend gepermanent blond haar. We hadden nog geen idee waar we zouden slapen, alles was duur in het luxueuze Valdivia, dus vertrokken we met de vrouw naar haar Bed&Breakfast vlakbij het busstation. Onze ‘dorm’ bevond zich in een schuurtje in de achtertuin, een typisch sterkstaaltje hobbyhok van een Chileen. Na een douche en een bezoekje aan de superdeluxe trendy supermarkt Unimarc later namen we een taxi naar het huis van mijn oudtante Moppie. We hadden haar in Santiago van onze komst op de hoogte gesteld, maar ze begreep niet veel van mijn uitleg dat ik de kleindochter van en zei de … van.. Hoe dan ook. We zijn familie! We stapten bij het tweede hek uit, we waren in the middle of nowhere en de taxi was niet gebouwd voor boerenterrein. We maakten een wandeling door het weiland vol met koeien en schapen, negeerden de waakhonden waar we al voor gewaarschuwd waren en werden begroet door de buurman. Hij was op de hoogte van onze komst en bracht ons naar een houten pippi langkous huis met daarvoor een gigantische kastanje boom, gelegen aan een prachtig meer. Moppie stond al lachend bij het hek ons op te wachten en was helemaal verbaasd om ons te zien. Haar nederlands was echt wonderbaarlijk goed voor een Chileense en we keken onze ogen uit in en om het huis. Het is net alsof we decennia terug in de tijd gingen, net een museum! We dronken thee bij de openhaard en keken onze ogen uit. De foto’s spreken boekdelen. Ze is al 92 maar heeft ontzettend veel humor en woont fantastisch. We voelden ons wel groentjes, met maar 1/3 van haar leeftijd…. Ze drukte ons op ons hart dat we de volgende keer als we in Chile waren we maar bij haar moesten komen logeren en een bad moesten nemen in het (supercoole) ijzeren bad op pootjes! (prinsessenspul) Na een paar uurtjes gaf een van haar zoons ons een lift naar de weg waar we een bus pakten naar Niebla, we wilden de oceaan zien en meer van de omgeving.
Niebla
Door: Kim
Aangekomen in Niebla, stonden we opeens weer aan de zee. We waren (bijna) vergeten hoe we de zee gemist hebben, het geluid en de wind. Ik had als tip gekregen dat we naar het Fort moesten van Niebla. Helaas was ook dit fort, net als vele musea in Santiago, gesloten vanwege de aardbeving. Dus zijn we er een beetje omheen gelopen, en probeerde ik de muur omhoog te klimmen. En uiteindelijk vond ik een doorgang . Dus wij toch illegaal in het fort geweest en dat was supermooi! Mooie vuurtoren en uitzicht op een bijna ondergaande zon. Na hier een tijdje te hebben rondgehangen kwamen we erachter dat er bewegingsdetectoren stonden en toen waren we opeens heel snel weg. We hebben op de terugweg weer de bus genomen en bijna waren we weer in een geblindeerd busje gestapt, met 2 mannen erin die ons een lift wilden geven naar Valdivia (zie Viñales, Cuba ;)). Toevallig hadden we het er net nog over gehad en ik was bijna serieus weer ingestapt! Gelukkig is Suus er ook nog die in deze cruciale momenten haar hoofd er wel bij heeft (dank je, Suus!).
De volgende dag hebben we de bus genomen naar Barlioche in Argentinie, via Osurno, wat een supermooie route was!
Mitch found!
Jaaaaaaa Mitch isn't missing anymore. I don't have the exact story yet, but the boat got stuck in an area without wind and heaps of current. (and no radio on board) They were oblivious to the fact that the whole world was worried and in search of them. When I know more, I'll let you know, but the most important thing is, everyone is safe! Thanks for your compassion.
Suus.
Suus.
Argentina 2010 - part 1
Humahuaca
Door: suus
Door de vertraging die we opliepen in Tupiza, Bolivia liep ons hele plan in de soep. We kwamen aan bij de Argentijnse grens waar ik door een vrouwelijke beambte ondervraagd werd terwijl Kim door de mannelijke beambte vriendelijk lachend doorgelaten werd. Gelukkig duurde het vragenvuur niet langer dan een kwartier en werd ook ik toegelaten tot Argentinië. We namen een taxi naar het busstation en na 15 minuten zaten we al in de bus naar Humahuaca. Waar we natuurlijk weer geen rekening hadden gehouden was dat ook in Argentinië er een tijdsverschil bestaat met Bolivia, net als Bolivia en Peru een tijdsverschil hebben. Kortom, we komen steeds dichter bij Nederland. (nog maar 4 uur bij jullie vandaan) Na een paar uurtjes bussen en picknicken met stokbrood, een zwitsers zakmes en nutella kwamen wij in een donker dorp aan. We namen een taxi naar het hostal Posada el Sol waar we zonder eten naar bed gingen. (dat is wel afzien) De volgende morgen hebben we nog een rondje in het dorp gelopen en een ontbijtje gegeten in de nostalgische patio van een restaurantje. Ze verkochten medialunas (halve maantjes), we hadden geen idee, maar het werd verkocht als plaatselijk brood. Later bleek dat ze deze dingen in heel Argentinië als ontbijt zien, maar het zijn eenvoudig gezegd hele zoete broodjes in de vorm van een croissant. Het is net genoeg voor een kwartier brandstof, haha. Verder kochten we wat fruit op de markt en brood bij de plaatselijke bakker en namen we weer plaats in de bus richting Salta.
Salta
Door: suus
Rond 12 uur kwamen wij aan in Salta waar we ons lieten droppen bij hostal Correcaminos (letterlijk vertaald, roadrunner, je weet wel van Loony Tunes met Wile E Coyote). We waren inmiddels wel toe aan een siësta, het was middag en boven de 30 graden in de schaduw. Na 5 minuten op het stapelbed was ik van mening dat de siësta geen goed plan was. Het was véél te warm om te slapen. Ik keek wat rond in de kamer en kwam tot de conclusie dat de roze wc rol op het bed naast me uit Bolivia kwam. Niet echt toeval, er komen wel meer mensen via Bolivia naar Salta. Maar het t-shirt dat op de grond lag kwam me wel bekend voor en bij nadere inspectie het geruite overhemd op het bed er boven ook. Ik sprong van het bovenste bed, maakte Kim wakker en riep, WEET JE WIE ER NAAST ONS OP DE KAMER SLAPEN??? Kim, die duidelijk wel de slaap had gevat keek me wat verdwaasd aan, waarop ik zelf maar het antwoord op mijn net gestelde vraag gaf. Corey en Ally! Wat op zich vreemd was, omdat we ze na de tour in Uyuni, waar we ze ontmoet hadden bij de Chileense grens hadden afgezet…. Met een grote smile schreven we een berichtje dat we wel zin hadden om die avond (zaterdag) wel een drankje samen wilden doen. Omdat het toch veel te heet was vertrokken we naar de supermarkt in de shoppingmall om inkopen te doen voor die avond. Op straat kwam de stoom bijna van het asfalt en als er mussen waren geweest zouden ze van het dak vallen. Godzijdank had de mall airco. En winkels! Een volledige cultuurshock! We wisten niet wat we zagen, eindelijk beschaving. We trakteerden onszelf op een kop echte koffie en keken onze ogen uit. Er kwam op een bijna leeg terras middenin de mall een man op ons aflopen die vroeg of de stoel naast ons bezet was. In een reflex zeiden we nee, ga je gang. Totdat we opkeken en Corey en Ally herkenden. Ze hadden ons 10 minuten van een afstandje bekeken en waren tot de conclusie gekomen dat we het toch echt waren…. We vertelden dat we in de zelfde kamer logeerden en ze stelden voor om samen te barbequen in de achtertuin van het hostal… en gezien Argentinië het land van de steaks en wijn is en we in Bolivia behoorlijk hebben moeten afzien wat voedsel betreft hadden ze ons niet blijer kunnen maken! We shopten rond, deden inkopen (ja, steak en wijn) en om 10pm ging de BBQ aan en stonden we als sardientjes in een blik in de keuken te snijden, mixen, kruiden en bijschenken. Om 2pm besloten we nog even uit te gaan, dus met een colone in van alles en nog wat sprekende talen liepen we naar het uitgaans-hart van de stad Salta. De temperatuur was inmiddels aangenaam, rond de 25 graden en Salta is een heerlijke stad om rond te lopen, het voelt veilig, de koloniale panden zijn mooi, de mensen übervriendelijk en het heeft eigenlijk alles wat een stad nodig heeft. Het enige nadeel is dat het er echt superheet is! Maar goed, stappen was niet echt een succes, het bleef bij een drankje doen en na een paar rondjes lopen bleek dat de keuze bestond uit Techno en Techno. Wij houden allebei niet zo van Techno en Techno dus we zijn samen met Roy, de 40 jarige fietsende chinees vroeg er tussenuit gepiept. Om 04.30am kwamen we aan bij het hostal en tot de conclusie dat wij ouwetjes het toch wel laat gemaakt hadden en we hard toe waren aan een schoonheidsslaapje. We spraken de volgende ochtend om 12h af om naar Alice in Wonderland te gaan, de mall had namelijk ook een bioscoop. Gewapend met een grote bak popcorn en een colaatje tegen de slaap installeerden we ons precies op het goede moment van de dag in de airco-gekoelde bioscoop en we wisten ons net wakker te houden tot het einde van de film. Johnny Depp was weer in topvorm als Madhatter. Na de film probeerden we info op te vragen over huurauto’s maar gezien het siësta was en zondag was het geluk niet met ons. We pakten een taxi naar de luchthaven waar mijn moeder en mijn tante (Anneke en Els) al op ons stonden te wachten. Ze waren helemaal gesloopt van de bijna 24h durende reis vanuit Nederland en blij ons te zien. Ze stapten in de taxi en we installeerden ons in de 4 persoonskamer met stapelbed waar we ze het onderste bed gaven. (Jaja, je moet er wat voor over hebben als ze je helemaal in Argentinië komen opzoeken) We liepen naar het stadscentrum en onder het genoegen van een wijntje en een pizza zijn we helemaal bijgekletst. Wij waren inmiddels redelijk gewend aan het Argentijnse leeftempo maar de nieuwe reizigsters nog niet helemaal en bovendien waren we alle 4 moe dus het werd een vroeg nachtje en een uitslaap ochtend. De dag brachten we door met het bekijken van de hoogtepunten van de stad en het regelen van een huurauto voor de volgende dag. We begonnen namelijk aan een roadtrip naar Cachi, Cafayate en Tucumán. De nacht begon met het bezoek van een tweetal vliegende kakkerlakken. Vooral Els vond ze erg leuk van dichtbij. J
Roadtripping
Door: suus
Vroeg uit bed, auto ophalen, bagage inladen (veel te veel bagage, 4 vrouwen, je kent het wel) En zonder wegenkaart op stap. Maar we zijn niet voor 1 gat te vangen en zijn niet één keer fout gereden in de 3 dagen onderweg. Ik kreeg de opdracht de stad uit te rijden, gezien ik dat toch gewend ben. En inderdaad, de stadsjungle van Salta is gewoon net een schaakspelletje, je kijkt waar er plek is om te rijden en gas geven maar. Kim was de Tomtom met een stadsplattegrond en de dames hadden zich geïnstalleerd tussen de bagage op de achterbank. We reden door groene valleien, over bergpassen, door woestijnen (met héél veel cactussen) en hebben ieder uur een ander landschap gezien. De weg variërde van geasfalteerd en 100km rechtdoor tot gravel haarspeldbocht en alles wat er tussenin zat. De weg van Salta naar Cachi was meer dan indrukwekkend, we zagen lama’s, geiten, alpaca’s, koeien, paarden, ezels en schapen de weg over steken en voor ieder dier was er ook een verkeersbord dat ze ruim van te voren aankondigde. En blijkbaar niet voor niets. We kwamen aan in Cachi, wat net uit een westernfilm schijnt te komen en waar we een hostal uitgezocht hadden met zwembad. De keus was niet zo ruim hier, dus dan maar meteen een goede… we kregen de prinsessenkamer (lees: paarse en roze strikjes, kussens en kantjes) en voelden ons net een stelletje barbies. Na een paar baantjes zwemmen zijn we een steak gaan eten bij de plaatselijke bar en lekker op tijd gaan slapen, voor Argentijnse begrippen.
De volgende morgen namen we nog een kop goede koffie bij de plaatselijke bar, het hotel serveerde namelijk zoals altijd slootwater ipv koffie. We zetten koers naar de volgende plaats op de route, Cafayate. Ook deze rit door de stoffige woestijn vol met haarspeldbochten waar je de hoek niet om kon kijken en je ongeveer met je hand op de claxon de bochten moest maken was weer vol indrukwekkende natuurverschijnselen. Op de achterbank klonk het regelmatig als er ergens een lemen hutje in de woestijn stond: “Dat hier iemand wooooont!”. Of “foto op links”. Het meest bizarre natuurverschijnsel wat mij betreft is dat de diverse aardlagen duidelijk zichtbaar verschoven zijn. De foto’s spreken boekdelen, de rotsen steken uit de aarde alsof er twee ijsschotsen over elkaar heen geschoven zijn bij een frontale botsing. In Cafayate aangekomen vonden we wederom een hostal met zwembad en werden we geïnstalleerd in de muggenkamer, een stuk minder leuk dan de prinsessenkamer. Er zaten hier, niet overdreven , honderden muggen en we zaten binnen een minuut al helemaal onder de jeukende bulten. Nadat we met een naar diesel ruikende insectenverdelger de kamer te lijf waren gegaan kwamen we tot de conclusie dat het niets uithaalde en vroegen we om overplaatsing. Het stapelbed werd uit elkaar geschroefd en overgebracht naar de volgende kamer en zo waren we weer muggenvrij… Cafayate is helaas niet zo idyllisch als Cachi dus zijn we wederom keurig op tijd naar bed gegaan. De volgende morgen zijn we weer op tijd gaan rijden, we moesten om 8 uur bij het busstation van Tucuman zijn en hadden geen idee of de voorgeschreven kilometers zich op een snelweg of zandweg in de bergen zouden bevinden. Ook deze dag was het uitzicht weer fenomenaal en het weer bijzonder gevariëerd. We begonnen in de zinderende hitte van de woestijn. Eerst reden we een stuk terug over de RUTA 40 richting Salta, omdat hier de Garganta del DIablo (keel van de duivel) ligt, een door de natuur gevormde kloof/amphitheater en daarna zijn we teruggereden naar Cafayate om vervolgens richting Tucuman te reizen. We hebben de Quilmes ruïnes bezocht, een heiligdom van een pre-Inca volk. Dat mooi gesitueerd lag op een berg begroeid weer met cactussen. Na een prachtige rit over een bewolkte bergpas waar we gaucho’s en een kudde lama’s op de weg tegenkwamen eindigden we in de regen in een cloudforest waar de varens en bromelia’s rijkelijk in de bomen groeiden. De laatste afstand tot Tucuman was een ware schumacher etappe, we hebben het net op tijd gered om op het busstation te komen. Daar uitgestapt overhandigden we net voor de bus vertrok de sleutel aan het verhuurbedrijf. Kim kwam op het ludieke idee om bij de supermarkt een winkelwagentje te kidnappen om daar al onze losse bagage in te doen en zo reden wij, als een stelletje zwervers met ons wagentje dwars door het busstation op zoek naar onze bus. De nachtbus was zelfs voor de 30+ers goed te doen, we hadden namelijk 1e klas tickets gekocht. Wat inhield dat we stoelen hadden die in horizontale stand een bed vormden en wijn bij en wiskey na de maaltijd kregen. Goodnight.
Mendoza
Door: suus
Goedemorgen Mendoza.
Mendoza is de stad gelegen middenin de wijnstreek Mendoza. In deze stad zouden we onze Zwitserse vriend Christian ontmoeten en onze Australische vriend Mitch.
Chris kwamen we bijzonder genoeg voor de deur van het hostal tegen, terwijl we net uit de taxi stapten. Mitch had al een tijdje niets van zich laten horen en later die dag bleek, tot grote schok van ons allen dat hij vermist bleek te zijn. Wij hadden op 1 januari na een onvergetelijke jaarwisseling een bus genomen naar Colombia en hij was op 8 januari gaan zeilen op een jacht voor toekomstige zeilinstructeurs. We zouden elkaar in Mendoza ontmoeten maar tot op heden (25 maart) is de boot spoorloos. Dit heeft voornamelijk voor mij een enorme inpact gehad op onze state of mind en we hopen iedere dag op goed nieuws. De tsunami en aardbeving in Chile heeft voor veel schade en chaos gezorgd langs de kust en de puinhopen beginnen langzaam te verdwijnen.
Die dag in Mendoza hebben we niet veel meer gedaan dan koffie drinken, huur auto regelen en een wijntour boeken voor de volgende dag. Oh, en natuurlijk steak eten en wijndrinken. We zijn wel in Argentinië natuurlijk.
Wijntour Mendoza
Door: Kim
De volgende morgen stipt om 10h (shit, waarom zijn Zuid-Amrikanen altijd op tijd als je zelf niet op tijd bent?!) werden we opgehaald met een busje voor de wijntour. Chris zat al in de bus. We werden bij de eerste bodega afgezet en hebben uitleg gekregen over hoe je wijn moet proeven: 1) eerst cirkel je de wijn rond in je glas en bekijk je de kleur van de wijn. Dan kijk je naar de ‘tranen’ van de wijn, oftewel hoe de wijn naar beneden druipt vanaf de rand waar het gekomen is bij het ronddraaien -> dit laat zien hoeveel body de wijn heeft. 2) vervolgens cirkel je de wijn nog eens rond en steek je je neus IN het glas, om de geur goed op je te laten inwerken. 3) Dan neem je een slok van je wijn. Let op! De eerste slok moet je goed in je mond laten rollen, om de acids van je mond en van de wijn te levelen. Dan neem je nog een slok wijn en kun je de wijn echt proeven.
De 2e bodega bereikten we per fiets. Dit was de bodega met de beste wijn naar mijn mening. Ik had ook een supermooie fles gevonden voor mijn vader (Jan), maar ik zag het niet zitten om daar nog 3 maanden mee te reizen, dus sorry Jan ;) maar je kunt me nog komen opzoeken in Argentinië, want ik weet zeker dat je het zal bevallen!
Bij de 3e bodega hebben we gelunched, heerlijk! Lekker vlees en wijn omgeven door wijngaarden onder de bomen, magisch!
We mochten zelf ook appels, perziken en pruimen plukken als toetje J.
Naast deze 3 bodega’s hebben we ook nog een olijfolie bodega bezocht en een chocolaterie/likeur bodega (noem je dat ook bodega??).
Ik moet zeggen na al dit gefiets en geproef waren we wel moe en blij dat we weer terugkeerden naar Mendoza.
De avond afgesloten met lekker eten en wijn en de volgende dag zou onze volgende roadtrip beginnen…
Roadtrip 2: Puente del Inca en Uspallata
Door: Kim
Om stipt 9 uur hadden we met Chris afgesproken bij de car-rental. Tja, je reist met zijn 4-en, dus dat gingen we natuurlijk niet halen.. als goedmakertje hebben we take-away cafe gehaald bij Havanna, waar we tegenwoordig altijd koffie halen nu, want daar is het tenminste wel lekker J.
Maar rond 10 uur reden we dan echt weg daar.
Ik weer op navigatie, Suus op stuur. We zijn naar Uspallata (oespaajaataa) gereden, en daar hebben we gewisseld. Maar eerst gingen we koffie drinken. We negeerden het advies van een restaurantje dat ze bij het benzinestation YPF de lekkerste koffie hadden en dat hebben we geweten! Naast de YPF zaten we op een terrasje en ik had een vlieg in mijn cafe con leche en de rest vond de koffie heel smerig. Dus toch nog naar de YPF gegaan voor koffie en die was inderdaad goed. Vervolgens ben ik naar Puente del Inca gereden. Wat een mooie weg! Tenminste, de bergen eromheen zijn mooi! De kleuren! Okergeel, aubergine, roodbruin, oranje, groen, wit etc.
Bij Puente del Inca aangekomen hebben we onze spullen in een hotel achtergelaten en zijn we met de lunch naar het Nacional Parc van Aconcagua gereden. Het waaide hier heel hard en we hebben in een soort krater onze lunch klaargemaakt en gegeten. Toen een wandeling gemaakt met uitzicht op de Aconcagua. Deze is bijna 7000m hoog en de hoogste berg buiten de Himalaya.
Rond 17h waren we terug in het hotel. Puente del Inca, een soort okergele brug, lijkt wel druipsteen, met aan de overkant hotsprings, die helaas per 2005 gesloten zijn, omdat het te gevaarlijk is de brug over te steken. Jammer, want het was daar zo koud we zouden graag ons daarin hebben willen opwarmen. Maar ok, we besloten naar het volgende dorpje las Cuevas te rijden 20 km verderop. Dit was echt een spookstad!! Alles was dicht en zag er verlaten uit. Dus toen zijn we toch maar weer teruggereden en hebben we de avond doorgebracht, lezend, foto’s op de Patrick zettend en ik heb met Chris een planning voor Patagonië gemaakt, want ik ben van de planning J.
We bleken uiteindelijk de enige gasten, samen met de Italiaan Sandro, die bij ons kwam zitten met avondeten. Erg gezellig! We konden pas om 21h bestellen en het hotelpersoneel had helemaal geen zin om ons te helpen. Heel grappig.
De volgende dag toch weer naar Las Cuevas gereden, omdat je vanaf hier een weggentje omhoog kon gaan naar het Christusbeeld, op de grens met Chili. Dit op aanraden van Sandro.
En het was inderdaad erg mooi! Suus is de supersteile dirtroad omhoog gereden, en dat was spannend, door de stenen en kuilen en zand op de weg. Toen hebben we onze weg naar Uspallata voortgezet, waar we bij onze stam benzinestation koffie hebben gedronken. Vanuit hier zijn we rotstekeningen gaan bekijken, cool! En hebben we de ijzer ovens bekeken, in Moorse steil, door de Spanjaarden gebouwd. In deze ovens werden wapens gemaakt, het zijn net 3 witte eieren op een rijtje van een afstand. Na een lunch weer bij het benzinestation van Uspallata, hebben we de Cerro 7 colores bezocht, een heuvel met 7 kleuren. Dit was erg mooi ook, met heel erg duidelijk verschillende kleuren bij elkaar!
Daarna zijn we in 1x naar Mendoza teruggereden. Chris heeft diezelfde avond nog de bus gepakt naar Buenos Aires en wij hebben heerlijk gegeten.
Roadtrip 3: Parque National Ischigualasto, Talampaya, Quijades vanuit San Agustin de Valle Fértil
Door: Suus
Relaxt! Nog een paar dagen met de auto op stap. We waren inmiddels al aardig op weg naar volleerd berg/woestijn chauffeur. Deze dag begonnen we met een koffie bij Havanna waar we kennis maakten met het superrelaxte parkeerbeleid van Mendoza. Het werkt hier namelijk zo: Je parkeert je auto en vervolgens komt er een mannetje (of vrouwtje) die een bon achter je ruitenwisser doet. Ik zat vanaf het terras te kijken en rende de straat over om ervoor te zorgen dat ik geen boete zou krijgen, maar wat blijkt, je betaald hier als het je uit komt. Dus dat mag ook achteraf. Voordat je wegrijdt geeft je het mannetje geld (60ct per minuut) en ‘no pasa nada’. Het komt er dus op neer dat parkeerboetes gewoonweg niet bestaan! (tenzij je m voor een gele streep parkeert….) Na het heerlijke bakkie havanna zijn we uren achter elkaar de woestijn door gereden en kwamen we net voor het donker aan in San Agustin de Valle Fértil (vruchtbare vallei). Ik (Kim) moet even erbij zeggen dat we onderweg van alles tegenkwamen: een dood paard met wel 20 hele grote roofvogels (volgens mij Condors!!) erop, Condors op de weg en in de lucht en… een slang!! Toen ik eromheen reed, probeerde hij naar de banden van onze auto te bijten!! Hoe cool is dat?! :) En de weg ziet er hier soms uit als een lint, ze golvend, erg leuk om overheen te rijden.. Ok, nu Suus weer. De reden waarom die oase daar lag werd al snel duidelijk, het begon namelijk oneindig lang te regenen. Het dorp leek uitgestorven en was bij lange na niet wat we er van verwacht hadden, maar het was een strategisch goede plek voor alles wat we wilden bezoeken de komende dagen. En als troost hadden we een bungalow huisje met een heerlijke douche en een zwembad voor de deur. Na de siësta (van 1 tot 6!!!) konden we boodschappen doen en met wat er te koop was (altijd een uitdaging) heb ik gekookt. De avond vloog weer voorbij zoals altijd en de volgende morgen stapten we om 8h in de auto om het eerste park te bezoeken. De donkere wolken in en om de vallei beloofden weinig goeds, maar er zat weinig anders op dan naar het park te rijden (79km) om te zien hoe het weer daar was. Het zat namelijk zo, je mocht het park niet in als het regende. Tsja. Weten wij veel of het daar regent, het is niet dat we even konden bellen om te vragen hoe het weer daar was. Daar aangekomen bleek het midden in de woestijn te liggen en er geen druppel was gevallen de laatste weken. Ja, dat zijn wij in Nederland niet gewend, maar het is hier normaal. Dit park stond bekend als de enige plek waar je meerdere geologische lagen kunt zien, zoals het Jura en Krijt. Uiteraard was de gehele uitleg in het spaans waardoor alleen Kim er nog iets van begreep, mij waren ze kwijt bij het eerste fossiel en Anneke en Els bij Hola. Desalniettemin was het waanzinnig interessant! We zagen fossielen van diverse planten, rotsformaties die aangetast waren door winderosie, stenen in de vorm van een jeux des boules veld, en een rots in de vorm van een paddenstoel en een sfinx. We reden in een colone achter de gids aan over zand en gravel wegen door een woestijn in alle kleuren van de regenboog. Het meest fascinerende was de ‘moonvalley’. Zoals altijd, zie de foto’s. Na de rondrit bekeken we enkele opgegraven dinosauriër fossielen in het museum en lunchten we, waar we tijdens de lunch een rondscharrelende vos spotten! Vervolgens reden we naar het volgende nationale park, een kleine 70km verderop. Daar aangekomen kwamen we tot de conclusie dat 1. Het park erg duur was, 2. Er ogenschijnlijk niets nieuws te zien was en 3. We bijna zonder benzine zaten. Dat laatste was het enige echte probleem wat opgelost moest worden en op aanwijzing van de plaatselijke rangers kwamen we net op tijd bij een benzine station aan waar bleek dat de pomp niet werkte. Gelukkig zijn ze in de woestijn op zulke dingen voorbereid en werden we door middel van een tuinslang en jerrycan toch aan een paar liters geholpen. We maakten een omweg naar het dichtstbijzijnde dorp voor koffie, geld en benzine en reden terug naar San Agustin waar we voor het vallen van de schemer nog de rotstekeningen bekeken. We deden inkopen, kookten, zwommen een paar baantjes in het zwembad en sliepen weer als rotsjes. De volgende dag werd weer een dag van vele kilometers, hoeveel wisten we niet totdat we weer in Mendoza aankwamen. We passeerden weer een aantal provinciegrenzen waar we zoals altijd met een uitgestreken gezicht verklaarden dat we géén fruit bij ons hadden (mag niet vervoerd worden) terwijl we dat natuurlijk wel bij ons hadden. (oepsie) Het park Q uijades lag ook weer midden in de woestijn en we hadden er eigenlijk weinig verwachtingen van, omdat we al heel veel mooie rotsformaties hadden gezien onderweg. Met een buitentemperatuur van 38 graden in de schaduw en geen zuchtje wind lieten we ons uit de auto zakken om 3 kwartier in de brandende zon te gaan lopen. Geen van ons allen had er echt veel zin in, maar toen er een wolkje voor de zon schoof en er een windje opstak hebben we onze schouders eronder gezet en zijn we toch maar gaan kijken. Goede keuze want het was unaniem gestemd het mooiste wat we in de nationale parken gezien hebben. Een gigantische canyon met een knalrode rotswand op de achtergrond. Het was net een soort 3d film, als je 20 stappen zette was het net alsof je honderden meters van de andere personen verwijderd was. Na deze prachtige afsluiter zijn we als de brandweer in de auto gestapt en kwamen we tot de conclusie dat we nog 600km te gaan hadden tot Mendoza. My god, wat was dat een afstand! Niet te geloven… je moet je voorstellen dat je op de snelweg rijdt, een weg tot aan de horizon ziet die alleen rechtdoor gaat en dan een bordje erboven: Mendoza 250km. We redden het die avond niet om de auto voor sluitingstijd terug te brengen en zetten m noodgedwongen weer in de ini-mini parkeergarage. De volgende dag namen we om 13h een bus naar Santiago de Chile waardoor het Argentinië avontuur voor de gezusters Disselkoen op een einde liep. We arriveerden ’s avonds op het chaotische busstation in Santiago en pakten een taxi naar het hostal. Bij het hostal aangekomen werd al snel duidelijk waarom zij niet op onze email geantwoord hadden. Het hostal bleek door de aardbeving volledig te zijn ingestort…. Goed. Ander hostel dan maar? De taxichauffeur had een goede andere aanbeveling, Casa Roja. Een goede keuze, voormalige mansion in koloniaal pand met zwembad/jacuzzi in de achtertuin. We sliepen in een dorm, met totaal 8 bedden, wat voor An en Els de eerste keer was. De gigantische professionele keuken was de grote goedmaker en na een uitgebreid ontbijt vertrokken we naar het vliegveld. De aankomst en vertrekhal waren door de aardbeving ingestort en er was een grote festivaltent opgezet, compleet met dixi’s om het vliegveld draaiende te houden. Zonder naschokken verlieten ze Chile en wij namen een bus terug naar het centrum. Flashpacken was over, vanaf nu weer bussen en dorms en veel zelf koken. Het kompas staat op zuid en zuid is duur.
Door: suus
Door de vertraging die we opliepen in Tupiza, Bolivia liep ons hele plan in de soep. We kwamen aan bij de Argentijnse grens waar ik door een vrouwelijke beambte ondervraagd werd terwijl Kim door de mannelijke beambte vriendelijk lachend doorgelaten werd. Gelukkig duurde het vragenvuur niet langer dan een kwartier en werd ook ik toegelaten tot Argentinië. We namen een taxi naar het busstation en na 15 minuten zaten we al in de bus naar Humahuaca. Waar we natuurlijk weer geen rekening hadden gehouden was dat ook in Argentinië er een tijdsverschil bestaat met Bolivia, net als Bolivia en Peru een tijdsverschil hebben. Kortom, we komen steeds dichter bij Nederland. (nog maar 4 uur bij jullie vandaan) Na een paar uurtjes bussen en picknicken met stokbrood, een zwitsers zakmes en nutella kwamen wij in een donker dorp aan. We namen een taxi naar het hostal Posada el Sol waar we zonder eten naar bed gingen. (dat is wel afzien) De volgende morgen hebben we nog een rondje in het dorp gelopen en een ontbijtje gegeten in de nostalgische patio van een restaurantje. Ze verkochten medialunas (halve maantjes), we hadden geen idee, maar het werd verkocht als plaatselijk brood. Later bleek dat ze deze dingen in heel Argentinië als ontbijt zien, maar het zijn eenvoudig gezegd hele zoete broodjes in de vorm van een croissant. Het is net genoeg voor een kwartier brandstof, haha. Verder kochten we wat fruit op de markt en brood bij de plaatselijke bakker en namen we weer plaats in de bus richting Salta.
Salta
Door: suus
Rond 12 uur kwamen wij aan in Salta waar we ons lieten droppen bij hostal Correcaminos (letterlijk vertaald, roadrunner, je weet wel van Loony Tunes met Wile E Coyote). We waren inmiddels wel toe aan een siësta, het was middag en boven de 30 graden in de schaduw. Na 5 minuten op het stapelbed was ik van mening dat de siësta geen goed plan was. Het was véél te warm om te slapen. Ik keek wat rond in de kamer en kwam tot de conclusie dat de roze wc rol op het bed naast me uit Bolivia kwam. Niet echt toeval, er komen wel meer mensen via Bolivia naar Salta. Maar het t-shirt dat op de grond lag kwam me wel bekend voor en bij nadere inspectie het geruite overhemd op het bed er boven ook. Ik sprong van het bovenste bed, maakte Kim wakker en riep, WEET JE WIE ER NAAST ONS OP DE KAMER SLAPEN??? Kim, die duidelijk wel de slaap had gevat keek me wat verdwaasd aan, waarop ik zelf maar het antwoord op mijn net gestelde vraag gaf. Corey en Ally! Wat op zich vreemd was, omdat we ze na de tour in Uyuni, waar we ze ontmoet hadden bij de Chileense grens hadden afgezet…. Met een grote smile schreven we een berichtje dat we wel zin hadden om die avond (zaterdag) wel een drankje samen wilden doen. Omdat het toch veel te heet was vertrokken we naar de supermarkt in de shoppingmall om inkopen te doen voor die avond. Op straat kwam de stoom bijna van het asfalt en als er mussen waren geweest zouden ze van het dak vallen. Godzijdank had de mall airco. En winkels! Een volledige cultuurshock! We wisten niet wat we zagen, eindelijk beschaving. We trakteerden onszelf op een kop echte koffie en keken onze ogen uit. Er kwam op een bijna leeg terras middenin de mall een man op ons aflopen die vroeg of de stoel naast ons bezet was. In een reflex zeiden we nee, ga je gang. Totdat we opkeken en Corey en Ally herkenden. Ze hadden ons 10 minuten van een afstandje bekeken en waren tot de conclusie gekomen dat we het toch echt waren…. We vertelden dat we in de zelfde kamer logeerden en ze stelden voor om samen te barbequen in de achtertuin van het hostal… en gezien Argentinië het land van de steaks en wijn is en we in Bolivia behoorlijk hebben moeten afzien wat voedsel betreft hadden ze ons niet blijer kunnen maken! We shopten rond, deden inkopen (ja, steak en wijn) en om 10pm ging de BBQ aan en stonden we als sardientjes in een blik in de keuken te snijden, mixen, kruiden en bijschenken. Om 2pm besloten we nog even uit te gaan, dus met een colone in van alles en nog wat sprekende talen liepen we naar het uitgaans-hart van de stad Salta. De temperatuur was inmiddels aangenaam, rond de 25 graden en Salta is een heerlijke stad om rond te lopen, het voelt veilig, de koloniale panden zijn mooi, de mensen übervriendelijk en het heeft eigenlijk alles wat een stad nodig heeft. Het enige nadeel is dat het er echt superheet is! Maar goed, stappen was niet echt een succes, het bleef bij een drankje doen en na een paar rondjes lopen bleek dat de keuze bestond uit Techno en Techno. Wij houden allebei niet zo van Techno en Techno dus we zijn samen met Roy, de 40 jarige fietsende chinees vroeg er tussenuit gepiept. Om 04.30am kwamen we aan bij het hostal en tot de conclusie dat wij ouwetjes het toch wel laat gemaakt hadden en we hard toe waren aan een schoonheidsslaapje. We spraken de volgende ochtend om 12h af om naar Alice in Wonderland te gaan, de mall had namelijk ook een bioscoop. Gewapend met een grote bak popcorn en een colaatje tegen de slaap installeerden we ons precies op het goede moment van de dag in de airco-gekoelde bioscoop en we wisten ons net wakker te houden tot het einde van de film. Johnny Depp was weer in topvorm als Madhatter. Na de film probeerden we info op te vragen over huurauto’s maar gezien het siësta was en zondag was het geluk niet met ons. We pakten een taxi naar de luchthaven waar mijn moeder en mijn tante (Anneke en Els) al op ons stonden te wachten. Ze waren helemaal gesloopt van de bijna 24h durende reis vanuit Nederland en blij ons te zien. Ze stapten in de taxi en we installeerden ons in de 4 persoonskamer met stapelbed waar we ze het onderste bed gaven. (Jaja, je moet er wat voor over hebben als ze je helemaal in Argentinië komen opzoeken) We liepen naar het stadscentrum en onder het genoegen van een wijntje en een pizza zijn we helemaal bijgekletst. Wij waren inmiddels redelijk gewend aan het Argentijnse leeftempo maar de nieuwe reizigsters nog niet helemaal en bovendien waren we alle 4 moe dus het werd een vroeg nachtje en een uitslaap ochtend. De dag brachten we door met het bekijken van de hoogtepunten van de stad en het regelen van een huurauto voor de volgende dag. We begonnen namelijk aan een roadtrip naar Cachi, Cafayate en Tucumán. De nacht begon met het bezoek van een tweetal vliegende kakkerlakken. Vooral Els vond ze erg leuk van dichtbij. J
Roadtripping
Door: suus
Vroeg uit bed, auto ophalen, bagage inladen (veel te veel bagage, 4 vrouwen, je kent het wel) En zonder wegenkaart op stap. Maar we zijn niet voor 1 gat te vangen en zijn niet één keer fout gereden in de 3 dagen onderweg. Ik kreeg de opdracht de stad uit te rijden, gezien ik dat toch gewend ben. En inderdaad, de stadsjungle van Salta is gewoon net een schaakspelletje, je kijkt waar er plek is om te rijden en gas geven maar. Kim was de Tomtom met een stadsplattegrond en de dames hadden zich geïnstalleerd tussen de bagage op de achterbank. We reden door groene valleien, over bergpassen, door woestijnen (met héél veel cactussen) en hebben ieder uur een ander landschap gezien. De weg variërde van geasfalteerd en 100km rechtdoor tot gravel haarspeldbocht en alles wat er tussenin zat. De weg van Salta naar Cachi was meer dan indrukwekkend, we zagen lama’s, geiten, alpaca’s, koeien, paarden, ezels en schapen de weg over steken en voor ieder dier was er ook een verkeersbord dat ze ruim van te voren aankondigde. En blijkbaar niet voor niets. We kwamen aan in Cachi, wat net uit een westernfilm schijnt te komen en waar we een hostal uitgezocht hadden met zwembad. De keus was niet zo ruim hier, dus dan maar meteen een goede… we kregen de prinsessenkamer (lees: paarse en roze strikjes, kussens en kantjes) en voelden ons net een stelletje barbies. Na een paar baantjes zwemmen zijn we een steak gaan eten bij de plaatselijke bar en lekker op tijd gaan slapen, voor Argentijnse begrippen.
De volgende morgen namen we nog een kop goede koffie bij de plaatselijke bar, het hotel serveerde namelijk zoals altijd slootwater ipv koffie. We zetten koers naar de volgende plaats op de route, Cafayate. Ook deze rit door de stoffige woestijn vol met haarspeldbochten waar je de hoek niet om kon kijken en je ongeveer met je hand op de claxon de bochten moest maken was weer vol indrukwekkende natuurverschijnselen. Op de achterbank klonk het regelmatig als er ergens een lemen hutje in de woestijn stond: “Dat hier iemand wooooont!”. Of “foto op links”. Het meest bizarre natuurverschijnsel wat mij betreft is dat de diverse aardlagen duidelijk zichtbaar verschoven zijn. De foto’s spreken boekdelen, de rotsen steken uit de aarde alsof er twee ijsschotsen over elkaar heen geschoven zijn bij een frontale botsing. In Cafayate aangekomen vonden we wederom een hostal met zwembad en werden we geïnstalleerd in de muggenkamer, een stuk minder leuk dan de prinsessenkamer. Er zaten hier, niet overdreven , honderden muggen en we zaten binnen een minuut al helemaal onder de jeukende bulten. Nadat we met een naar diesel ruikende insectenverdelger de kamer te lijf waren gegaan kwamen we tot de conclusie dat het niets uithaalde en vroegen we om overplaatsing. Het stapelbed werd uit elkaar geschroefd en overgebracht naar de volgende kamer en zo waren we weer muggenvrij… Cafayate is helaas niet zo idyllisch als Cachi dus zijn we wederom keurig op tijd naar bed gegaan. De volgende morgen zijn we weer op tijd gaan rijden, we moesten om 8 uur bij het busstation van Tucuman zijn en hadden geen idee of de voorgeschreven kilometers zich op een snelweg of zandweg in de bergen zouden bevinden. Ook deze dag was het uitzicht weer fenomenaal en het weer bijzonder gevariëerd. We begonnen in de zinderende hitte van de woestijn. Eerst reden we een stuk terug over de RUTA 40 richting Salta, omdat hier de Garganta del DIablo (keel van de duivel) ligt, een door de natuur gevormde kloof/amphitheater en daarna zijn we teruggereden naar Cafayate om vervolgens richting Tucuman te reizen. We hebben de Quilmes ruïnes bezocht, een heiligdom van een pre-Inca volk. Dat mooi gesitueerd lag op een berg begroeid weer met cactussen. Na een prachtige rit over een bewolkte bergpas waar we gaucho’s en een kudde lama’s op de weg tegenkwamen eindigden we in de regen in een cloudforest waar de varens en bromelia’s rijkelijk in de bomen groeiden. De laatste afstand tot Tucuman was een ware schumacher etappe, we hebben het net op tijd gered om op het busstation te komen. Daar uitgestapt overhandigden we net voor de bus vertrok de sleutel aan het verhuurbedrijf. Kim kwam op het ludieke idee om bij de supermarkt een winkelwagentje te kidnappen om daar al onze losse bagage in te doen en zo reden wij, als een stelletje zwervers met ons wagentje dwars door het busstation op zoek naar onze bus. De nachtbus was zelfs voor de 30+ers goed te doen, we hadden namelijk 1e klas tickets gekocht. Wat inhield dat we stoelen hadden die in horizontale stand een bed vormden en wijn bij en wiskey na de maaltijd kregen. Goodnight.
Mendoza
Door: suus
Goedemorgen Mendoza.
Mendoza is de stad gelegen middenin de wijnstreek Mendoza. In deze stad zouden we onze Zwitserse vriend Christian ontmoeten en onze Australische vriend Mitch.
Chris kwamen we bijzonder genoeg voor de deur van het hostal tegen, terwijl we net uit de taxi stapten. Mitch had al een tijdje niets van zich laten horen en later die dag bleek, tot grote schok van ons allen dat hij vermist bleek te zijn. Wij hadden op 1 januari na een onvergetelijke jaarwisseling een bus genomen naar Colombia en hij was op 8 januari gaan zeilen op een jacht voor toekomstige zeilinstructeurs. We zouden elkaar in Mendoza ontmoeten maar tot op heden (25 maart) is de boot spoorloos. Dit heeft voornamelijk voor mij een enorme inpact gehad op onze state of mind en we hopen iedere dag op goed nieuws. De tsunami en aardbeving in Chile heeft voor veel schade en chaos gezorgd langs de kust en de puinhopen beginnen langzaam te verdwijnen.
Die dag in Mendoza hebben we niet veel meer gedaan dan koffie drinken, huur auto regelen en een wijntour boeken voor de volgende dag. Oh, en natuurlijk steak eten en wijndrinken. We zijn wel in Argentinië natuurlijk.
Wijntour Mendoza
Door: Kim
De volgende morgen stipt om 10h (shit, waarom zijn Zuid-Amrikanen altijd op tijd als je zelf niet op tijd bent?!) werden we opgehaald met een busje voor de wijntour. Chris zat al in de bus. We werden bij de eerste bodega afgezet en hebben uitleg gekregen over hoe je wijn moet proeven: 1) eerst cirkel je de wijn rond in je glas en bekijk je de kleur van de wijn. Dan kijk je naar de ‘tranen’ van de wijn, oftewel hoe de wijn naar beneden druipt vanaf de rand waar het gekomen is bij het ronddraaien -> dit laat zien hoeveel body de wijn heeft. 2) vervolgens cirkel je de wijn nog eens rond en steek je je neus IN het glas, om de geur goed op je te laten inwerken. 3) Dan neem je een slok van je wijn. Let op! De eerste slok moet je goed in je mond laten rollen, om de acids van je mond en van de wijn te levelen. Dan neem je nog een slok wijn en kun je de wijn echt proeven.
De 2e bodega bereikten we per fiets. Dit was de bodega met de beste wijn naar mijn mening. Ik had ook een supermooie fles gevonden voor mijn vader (Jan), maar ik zag het niet zitten om daar nog 3 maanden mee te reizen, dus sorry Jan ;) maar je kunt me nog komen opzoeken in Argentinië, want ik weet zeker dat je het zal bevallen!
Bij de 3e bodega hebben we gelunched, heerlijk! Lekker vlees en wijn omgeven door wijngaarden onder de bomen, magisch!
We mochten zelf ook appels, perziken en pruimen plukken als toetje J.
Naast deze 3 bodega’s hebben we ook nog een olijfolie bodega bezocht en een chocolaterie/likeur bodega (noem je dat ook bodega??).
Ik moet zeggen na al dit gefiets en geproef waren we wel moe en blij dat we weer terugkeerden naar Mendoza.
De avond afgesloten met lekker eten en wijn en de volgende dag zou onze volgende roadtrip beginnen…
Roadtrip 2: Puente del Inca en Uspallata
Door: Kim
Om stipt 9 uur hadden we met Chris afgesproken bij de car-rental. Tja, je reist met zijn 4-en, dus dat gingen we natuurlijk niet halen.. als goedmakertje hebben we take-away cafe gehaald bij Havanna, waar we tegenwoordig altijd koffie halen nu, want daar is het tenminste wel lekker J.
Maar rond 10 uur reden we dan echt weg daar.
Ik weer op navigatie, Suus op stuur. We zijn naar Uspallata (oespaajaataa) gereden, en daar hebben we gewisseld. Maar eerst gingen we koffie drinken. We negeerden het advies van een restaurantje dat ze bij het benzinestation YPF de lekkerste koffie hadden en dat hebben we geweten! Naast de YPF zaten we op een terrasje en ik had een vlieg in mijn cafe con leche en de rest vond de koffie heel smerig. Dus toch nog naar de YPF gegaan voor koffie en die was inderdaad goed. Vervolgens ben ik naar Puente del Inca gereden. Wat een mooie weg! Tenminste, de bergen eromheen zijn mooi! De kleuren! Okergeel, aubergine, roodbruin, oranje, groen, wit etc.
Bij Puente del Inca aangekomen hebben we onze spullen in een hotel achtergelaten en zijn we met de lunch naar het Nacional Parc van Aconcagua gereden. Het waaide hier heel hard en we hebben in een soort krater onze lunch klaargemaakt en gegeten. Toen een wandeling gemaakt met uitzicht op de Aconcagua. Deze is bijna 7000m hoog en de hoogste berg buiten de Himalaya.
Rond 17h waren we terug in het hotel. Puente del Inca, een soort okergele brug, lijkt wel druipsteen, met aan de overkant hotsprings, die helaas per 2005 gesloten zijn, omdat het te gevaarlijk is de brug over te steken. Jammer, want het was daar zo koud we zouden graag ons daarin hebben willen opwarmen. Maar ok, we besloten naar het volgende dorpje las Cuevas te rijden 20 km verderop. Dit was echt een spookstad!! Alles was dicht en zag er verlaten uit. Dus toen zijn we toch maar weer teruggereden en hebben we de avond doorgebracht, lezend, foto’s op de Patrick zettend en ik heb met Chris een planning voor Patagonië gemaakt, want ik ben van de planning J.
We bleken uiteindelijk de enige gasten, samen met de Italiaan Sandro, die bij ons kwam zitten met avondeten. Erg gezellig! We konden pas om 21h bestellen en het hotelpersoneel had helemaal geen zin om ons te helpen. Heel grappig.
De volgende dag toch weer naar Las Cuevas gereden, omdat je vanaf hier een weggentje omhoog kon gaan naar het Christusbeeld, op de grens met Chili. Dit op aanraden van Sandro.
En het was inderdaad erg mooi! Suus is de supersteile dirtroad omhoog gereden, en dat was spannend, door de stenen en kuilen en zand op de weg. Toen hebben we onze weg naar Uspallata voortgezet, waar we bij onze stam benzinestation koffie hebben gedronken. Vanuit hier zijn we rotstekeningen gaan bekijken, cool! En hebben we de ijzer ovens bekeken, in Moorse steil, door de Spanjaarden gebouwd. In deze ovens werden wapens gemaakt, het zijn net 3 witte eieren op een rijtje van een afstand. Na een lunch weer bij het benzinestation van Uspallata, hebben we de Cerro 7 colores bezocht, een heuvel met 7 kleuren. Dit was erg mooi ook, met heel erg duidelijk verschillende kleuren bij elkaar!
Daarna zijn we in 1x naar Mendoza teruggereden. Chris heeft diezelfde avond nog de bus gepakt naar Buenos Aires en wij hebben heerlijk gegeten.
Roadtrip 3: Parque National Ischigualasto, Talampaya, Quijades vanuit San Agustin de Valle Fértil
Door: Suus
Relaxt! Nog een paar dagen met de auto op stap. We waren inmiddels al aardig op weg naar volleerd berg/woestijn chauffeur. Deze dag begonnen we met een koffie bij Havanna waar we kennis maakten met het superrelaxte parkeerbeleid van Mendoza. Het werkt hier namelijk zo: Je parkeert je auto en vervolgens komt er een mannetje (of vrouwtje) die een bon achter je ruitenwisser doet. Ik zat vanaf het terras te kijken en rende de straat over om ervoor te zorgen dat ik geen boete zou krijgen, maar wat blijkt, je betaald hier als het je uit komt. Dus dat mag ook achteraf. Voordat je wegrijdt geeft je het mannetje geld (60ct per minuut) en ‘no pasa nada’. Het komt er dus op neer dat parkeerboetes gewoonweg niet bestaan! (tenzij je m voor een gele streep parkeert….) Na het heerlijke bakkie havanna zijn we uren achter elkaar de woestijn door gereden en kwamen we net voor het donker aan in San Agustin de Valle Fértil (vruchtbare vallei). Ik (Kim) moet even erbij zeggen dat we onderweg van alles tegenkwamen: een dood paard met wel 20 hele grote roofvogels (volgens mij Condors!!) erop, Condors op de weg en in de lucht en… een slang!! Toen ik eromheen reed, probeerde hij naar de banden van onze auto te bijten!! Hoe cool is dat?! :) En de weg ziet er hier soms uit als een lint, ze golvend, erg leuk om overheen te rijden.. Ok, nu Suus weer. De reden waarom die oase daar lag werd al snel duidelijk, het begon namelijk oneindig lang te regenen. Het dorp leek uitgestorven en was bij lange na niet wat we er van verwacht hadden, maar het was een strategisch goede plek voor alles wat we wilden bezoeken de komende dagen. En als troost hadden we een bungalow huisje met een heerlijke douche en een zwembad voor de deur. Na de siësta (van 1 tot 6!!!) konden we boodschappen doen en met wat er te koop was (altijd een uitdaging) heb ik gekookt. De avond vloog weer voorbij zoals altijd en de volgende morgen stapten we om 8h in de auto om het eerste park te bezoeken. De donkere wolken in en om de vallei beloofden weinig goeds, maar er zat weinig anders op dan naar het park te rijden (79km) om te zien hoe het weer daar was. Het zat namelijk zo, je mocht het park niet in als het regende. Tsja. Weten wij veel of het daar regent, het is niet dat we even konden bellen om te vragen hoe het weer daar was. Daar aangekomen bleek het midden in de woestijn te liggen en er geen druppel was gevallen de laatste weken. Ja, dat zijn wij in Nederland niet gewend, maar het is hier normaal. Dit park stond bekend als de enige plek waar je meerdere geologische lagen kunt zien, zoals het Jura en Krijt. Uiteraard was de gehele uitleg in het spaans waardoor alleen Kim er nog iets van begreep, mij waren ze kwijt bij het eerste fossiel en Anneke en Els bij Hola. Desalniettemin was het waanzinnig interessant! We zagen fossielen van diverse planten, rotsformaties die aangetast waren door winderosie, stenen in de vorm van een jeux des boules veld, en een rots in de vorm van een paddenstoel en een sfinx. We reden in een colone achter de gids aan over zand en gravel wegen door een woestijn in alle kleuren van de regenboog. Het meest fascinerende was de ‘moonvalley’. Zoals altijd, zie de foto’s. Na de rondrit bekeken we enkele opgegraven dinosauriër fossielen in het museum en lunchten we, waar we tijdens de lunch een rondscharrelende vos spotten! Vervolgens reden we naar het volgende nationale park, een kleine 70km verderop. Daar aangekomen kwamen we tot de conclusie dat 1. Het park erg duur was, 2. Er ogenschijnlijk niets nieuws te zien was en 3. We bijna zonder benzine zaten. Dat laatste was het enige echte probleem wat opgelost moest worden en op aanwijzing van de plaatselijke rangers kwamen we net op tijd bij een benzine station aan waar bleek dat de pomp niet werkte. Gelukkig zijn ze in de woestijn op zulke dingen voorbereid en werden we door middel van een tuinslang en jerrycan toch aan een paar liters geholpen. We maakten een omweg naar het dichtstbijzijnde dorp voor koffie, geld en benzine en reden terug naar San Agustin waar we voor het vallen van de schemer nog de rotstekeningen bekeken. We deden inkopen, kookten, zwommen een paar baantjes in het zwembad en sliepen weer als rotsjes. De volgende dag werd weer een dag van vele kilometers, hoeveel wisten we niet totdat we weer in Mendoza aankwamen. We passeerden weer een aantal provinciegrenzen waar we zoals altijd met een uitgestreken gezicht verklaarden dat we géén fruit bij ons hadden (mag niet vervoerd worden) terwijl we dat natuurlijk wel bij ons hadden. (oepsie) Het park Q uijades lag ook weer midden in de woestijn en we hadden er eigenlijk weinig verwachtingen van, omdat we al heel veel mooie rotsformaties hadden gezien onderweg. Met een buitentemperatuur van 38 graden in de schaduw en geen zuchtje wind lieten we ons uit de auto zakken om 3 kwartier in de brandende zon te gaan lopen. Geen van ons allen had er echt veel zin in, maar toen er een wolkje voor de zon schoof en er een windje opstak hebben we onze schouders eronder gezet en zijn we toch maar gaan kijken. Goede keuze want het was unaniem gestemd het mooiste wat we in de nationale parken gezien hebben. Een gigantische canyon met een knalrode rotswand op de achtergrond. Het was net een soort 3d film, als je 20 stappen zette was het net alsof je honderden meters van de andere personen verwijderd was. Na deze prachtige afsluiter zijn we als de brandweer in de auto gestapt en kwamen we tot de conclusie dat we nog 600km te gaan hadden tot Mendoza. My god, wat was dat een afstand! Niet te geloven… je moet je voorstellen dat je op de snelweg rijdt, een weg tot aan de horizon ziet die alleen rechtdoor gaat en dan een bordje erboven: Mendoza 250km. We redden het die avond niet om de auto voor sluitingstijd terug te brengen en zetten m noodgedwongen weer in de ini-mini parkeergarage. De volgende dag namen we om 13h een bus naar Santiago de Chile waardoor het Argentinië avontuur voor de gezusters Disselkoen op een einde liep. We arriveerden ’s avonds op het chaotische busstation in Santiago en pakten een taxi naar het hostal. Bij het hostal aangekomen werd al snel duidelijk waarom zij niet op onze email geantwoord hadden. Het hostal bleek door de aardbeving volledig te zijn ingestort…. Goed. Ander hostel dan maar? De taxichauffeur had een goede andere aanbeveling, Casa Roja. Een goede keuze, voormalige mansion in koloniaal pand met zwembad/jacuzzi in de achtertuin. We sliepen in een dorm, met totaal 8 bedden, wat voor An en Els de eerste keer was. De gigantische professionele keuken was de grote goedmaker en na een uitgebreid ontbijt vertrokken we naar het vliegveld. De aankomst en vertrekhal waren door de aardbeving ingestort en er was een grote festivaltent opgezet, compleet met dixi’s om het vliegveld draaiende te houden. Zonder naschokken verlieten ze Chile en wij namen een bus terug naar het centrum. Flashpacken was over, vanaf nu weer bussen en dorms en veel zelf koken. Het kompas staat op zuid en zuid is duur.
woensdag 10 maart 2010
Bolivia 2010
Copacobana en Isla del Sol
Door: Suus
Tegen schemer kwamen wij aan in de plaats Copacobana, 8km van de grens met Peru. We lieten de taxi voor wat het was en liepen naar hostal Cupula, wat door de Footprint (reisgids van zuidamerika waar we mee rondlopen) werd aangeraden. Het ‘German owned’ hostal was doorspekt met duitse degelijkheid en voorzag ons van een warme douche, goede maaltijd en hele fijne bedden. Het was behoorlijk koud, iets waar we nog een beetje aan moesten wennen, we waren inmiddels op 3800m hoogte, dus zo vreemd was dat niet. De volgende dag werden we wakker in een koude kamer en hoorden we de stromende regen buiten. Het was koud, grijs en regenachtig. We hadden kaartjes gekocht voor de ferry naar Isla del Sol (eiland van de zon) en ‘vol goede moed’ (lees: ongeloof) liepen we door de stromende regen richting de haven. Weinig zon, ook hier. Na wat rondvragen bleek dat over het algemeen (wat dus heel algemeen kan zijn) de zon ’s middags zou gaan schijnen. Verkleumd namen we plaats in de boot en al snel waren we aan de praat met wat andere reizigers die zich net als ons verbaasden over de snelheid waarmee de ferry zichzelf verplaatste. Na 2 uur op de schildpadboot werden we zoals beloofd door de zon verwelkomd op Isla del Sol. Na een kop waanzinnig slechte koffie begonnen we met wat nieuwe vrienden aan de hike naar de Inca Ruines, waarover Kim had gehoord dat ze mooier zouden zijn dan de Machu Picchu. Mijn reactie was meteen, je moet niet alles geloven wat er gezegd wordt, ik had geen woord teveel gezegd. Op zich best aardig, maar goed, ik ga er vanuit dat diegene nog niet op de Machu Picchu is geweest of Boliviaan is. (MP ligt in Peru) Vervolgens liepen wij verder naar de zuidzijde van het eiland. Het bleek een prachtige wandeling en mede dankzij de hoogtepillen werd dit zelfs voor mij een hele relaxte wandeltocht op 3800-nog-wat-meter-hoogte. (Ik zweer het je, die pillen zijn pure drugs, ik had last van alle verschijnselen van hoogte ziekte: hoofdpijn, duizeligheid, misselijk, verhoogde hartslag, ademnood en gebrek aan eetlust en had nu nergens last van….interesse iemand? –geintje-) Verder zijn we al kauwend op coca bladeren (legaal en niet verslavend, ik zeg het er maar bij) de wandeltocht van 5 uur door gekomen. (Er werd gezegd dat het 3 uurtjes waren, het begin van het einde, hierover later meer) Aan de andere zijde van het eiland liepen we het eerste de beste hostal binnen waar wat Argentijnen en een Spanjaard op het terras zaten en met hen hebben we 3 flessen wijn geleegd en 2 pizza’s op. De volgende morgen pakten we de eerste ferry terug naar Copacobana en in de stromende regen stapten we op de bus richting La Paz, de hoofdstad van Bolivia.
La Paz – het India van Bolivia
Door: Suus
Aangekomen in hartje Boliva, een taxi bracht ons naar het Loki hostal, waar we goede berichten over gehoord hadden. Wij vermeden tot nu toe het Loki omdat het de bijnaam ‘party hostal’ heeft. Party is voor ons synoniem aan niet-slapen. Maar dankzij de ‘Ssssst! quiet zone’ is dit prima te doen. We kozen voor een ‘girls-only’ dorm, waar we verrast werden door een badkamer compleet met föhn en stijltang, hihi… niet gebruikt natuurlijk ;). Na een nacht heerlijk slapen en een warme douche zijn we op shop-tour gegaan. We stapten in het centrum op een collectivo (normaal busje omgebouwd tot massa transport wagen) richting de wijk El Alto (de hoogte). Deze locale markt ligt zoals te verwachten hoog, ietsje hoger dan La Paz city, namelijk op 4058m. Adem-nood… (liedje van Linda, Roos en Jessica, je weet wel…) Na de markt zijn we terug gegaan naar el centro, waar we in Calle de las Brujas (heksenstraat) verder geshopt hebben. De straat is zo genoemd omdat je hier allerlei ‘black magic’ artikelen kunt kopen. (Denk aan gedroogde lama foetissen (jegh) etc) We kochten vrachten aan kadootjes, alpaca (hele aaibare lamasoort) truien, sjaals, mutsen, handschoenen, boodschappentasjes en een grotere daypack. We kochten allebei een perfecte replica van een Deuter rugzak, harstikke nep, maar functioneel… Die rugzakjes van ons zijn best leuk, maar echt te klein bij een serieuze trekking in koude omgeving. Het is toch jammer dat je geen extra warme kleding mee kan nemen omdat het niet in je tas past en dan vervolgens 2 dagen in hele korte broekjes moet lopen (denk aan de colca canyon in Peru…brrrr). Na een HELE dag shoppen liepen we naar het Museo de Arte Contemporaneo (het museum voor de moderne kunst) waar we op ons laatste loodjes nog even cultureel gedaan hebben. De Boliviaanse kunstacademies hebben een aantal goede schilders afgeleverd en het was echt de moeite om dit museum te bezoeken. Voldaan (we zijn toch echt meiden..) na een dagje shoppen in La Paz zijn we op tijd gaan slapen. Kim heeft de volgende dag de ‘Death Road’ afdaling gedaan per mountainbike en ik heb de hele dag met de computer op schoot gezeten (blogs schrijven, foto’s en verhalen uploaden en uitzoeken) Het was heerlijk om een dagje ‘vakantie’ te hebben. De hele dag binnen gezeten, met andere reizigers gepraat en veel mail gelezen en geschreven. Ik wist na een dag alle stopcontacten in het hostal te vinden, haha. Na deze dag ‘niksen’ kwam Kim hyper terug, aten we wat de pot schafte bij Loki en sliepen we weer als een blok. De volgende dag liepen we nog 1x een rondje in de overvolle, grauwe, vervuilde, stinkende stad, dronken koffie met Daniela (en duitse Newyorkse die we kenden van de Colca Tour en tegen t lijf liepen in de stad) en vertrokken we om 7p.m. met de nachtbus naar Sucre.
Dit was de eerste en enige goede bus die we in Bolivia van binnen hebben gezien. We hebben t geprobeerd, echt. Maar ze zijn onvindbaar.
Death Road
Door: Kim
De Death Road heet zo, omdat op deze weg per maand wel 10 dodelijke ongelukken gebeurden. Dit gebeurde voornamelijk bij het achteruitrijden van een auto, als deze een tegenligger tegenkwam en dan het ravijn in reed. Tegenwoordig is er een nieuwe weg geopend, die misschien wel langer duurt maar wel veiliger is, mede omdat hij breder is.
De Death Road verbindt La Paz met Coroico, een plaatsje van waaruit men naar de Pampas (Amazone) reist. Voordat je hieraan begint, wordt je uitgedost met heel veel gear: racehelm, regenjack, regenbroek, fel hesje, 2 paar handschoenen (voor koud en warm weer) en knie/scheen beschermers. En er rijdt een gids mee. Ik zat met 2 Duitse chinezen in een groep en voor een meisje was ik best wel snel. Yeah! Het is een heel mooi landschap met adembenemende vergezichten. Je rijdt onder watervallen door en door riviertjes heen en de hele tijd dodelijk gevaarlijke afgronden, en omdat je van 4800m meter naar 1500 m daalt, zie je de natuur ook aanzienlijk veranderen. Erg mooi gezicht. Aan het einde kom je aan in Coroico en daar verblijf je een paar uur in een hotel. Je kunt er zwemmen in het zwembad en lekker douchen. En ook ga je er lunchen.
Wat ik ook tof vond om te zien is van die gieren, die je overal ziet vliegen.
Daarna rijd je via de nieuwe weg terug en rond 19h was ik weer in La Paz.
Sucre en Potosi
Door: Suus
Aangekomen in een regenachtig Sucre kwamen we al snel tot de conclusie dat de enige manier om die dag de stad weer uit te komen het begin van de middag zou zijn. Een quick visit zou het worden. Op zich waren we er niet echt rouwig om, het regende en we hadden weinig zin in een nat pak. We dumpten onze backpacks bij de busmaatschappij waarbij we een ticket naar Uyuni boekten en lieten ons door een taxi afzetten bij een cafeetje om te ontbijten. We bestelden weinig hoopvol een cruesli met yoghurt en kregen het beste ontbijt in weken! Na een rondje door de mooie koloniale stad en een bezoek aan de supermarkt bleek dat er op zondag in Sucre niets te beleven valt (alles, behalve de supermarkt is dicht) en een stad is een stuk minder leuk als het regent… desalniettemin, een aanrader om te bezoeken. We stapten op de gare bus en vervolgden onze reis naar Uyuni. Er werd gezegd dat we een directe bus zouden hebben en hij zou om 9pm zou aankomen in Uyuni, in the middle of nowhere. De waarheid bleek anders. We kwamen om 3pm aan in Potosi, de mijnstad van Bolivia waar we afgezet werden bij het kantoortje van de maatschappij. Er werd ons doodleuk medegedeeld dat we daar 3 uur moesten wachten… Daar zaten we dan…. We zochten uit waar we in godsnaam waren (geen straatnaam bordjes en iedereen noemde een andere straatnaam), namen ene taxi naar een restaurant, wat dicht bleek te zijn. En liepen in de immers aanhoudende stromende regen naar het eerste de beste restaurantje waar we de meest ranzige pizza ooit op hebben. In Potosi is op zondag écht niets te doen en het is ook niet de moeite om er een rondje te lopen. Weer terug in het kantoortje bleek de bus op tijd te vertrekken en samen met een leger Israëli’s vertrokken we naar Uyuni. (Israëli’s reizen ALTIJD in groepen en zijn niet te vermijden) In Uyuni kwamen we om 3 uur ’s nachts aan (juist ipv 9 uur ’s avonds). Slaapdronken vonden we met de enige niet Israëli’s een hostal. Toen eenmaal de eigenaresse wakker was en wij in onze kamer geïnstalleerd waren bleek er geen water te zijn…. En ook al was het inmiddels half 4, wij wilden douchen! We verlieten de überchagerijnige eigenaresse en klopten aan bij de buren. Ook hier geen stromend water, maar wel een eerlijke eigenaresse die ons ook nog eens minder liet betalen. Dan maar geen douche… 1 dag zonder kan, 2 blijkbaar ook.
Uyuni
Door: Suus
De volgende morgen stonden we om 8 uur op, juist na 4 uur slaap om een tour te regelen in de Uyuni woestijn. Om 10.30 zouden we vertrekken. Inmiddels kwamen wij er achter dat Kim haar zonnebril en ik mijn hoofdlamp kwijt was. Fijn, travel light, toch? Ok, we waren wel even niet te genieten… 4 uur slaap is niet genoeg, overigens. We vertrokken met nog 4 andere reizigers en een chauffeur en kokkin in een Jeep naar nergens. Of ergens.. heel veel zand in ieder geval.
Als eerste reden we naar het ‘Trein kerkhof’, een verlaten plek, net buiten het dorp Uyuni waar alle oude stoomtreinen weg staan te roesten. Heel mooi om te zien, maar eigenlijk tegelijkertijd triest. Triest omdat dit de typische manier is waarop Bolivianen met afval omgaan (gooi het op straat) en omdat dit ook geconserveerd had kunnen zijn, in een museum. Maar goed. Het levert wel mooi fotomateriaal op voor een hoop toeristen. Vervolgens reden we naar de ‘Salar de Uyuni’ wat wat mij betreft wel het hoogtepunt van Bolivia is. Dit is zo onbeschrijfelijk (maar wel te fotograferen) MOOI! In het juiste (niet regen) seizoen is de Salar een grote, witte, schijnbaar oneindige zoutvlakte) die oogverblindend (figuurlijk) mooi is. Omdat wij in het regenseizoen op de Salar waren, was de hele Salar bedekt met een laagje water van 15 centimeter. En je raad het al… dit was een perfecte spiegel voor de lucht… het leek wel of we in de wolken reden. Adenbenemend mooi. We aten wat bij het ‘Salt Hotel’, wat volledig gebouwd was uit zoutstenen, zowel de muren als het meubilair. Op de terugweg zaten we op het dak van de Jeep wat een prachtig 360 graden uitzicht opleverde. Vervolgens reden we een aantal uur dwars door de woestijn, met besneeuwde bergtoppen op de achtergrond naar onze accommodatie voor die nacht. Met een prachtig rood/geel gekleurde zonsondergang kwamen we aan in een woestijndorp waar een groot complex gebouwd was met diverse dorm kamers (per groep een kamer), de bedden waren verhogingen van beton waar een matras op lag. Bij de douches stond de chico met de meeste macht van het hele complex, namelijk een lucifer. Hij vroeg iedere toerist voor 10Bs, wat gelijk is aan een euro. Voor dat geld kreeg je 6 minuten warm water. Als je te lang douchte en de waarschuwingen negeerde (als je geen spaans sprak had je pech) dan draaide hij de vlam uit en stond je onder een koude douche. Terwijl de groep in colone op de douche stond te wachten lag Kim als een dood vogeltje op bed. De Boliviaanse maaltijden hadden haar geen goed gedaan. Pas toen ze vuurwerk hoorde (wat de israëli’s te pas en te onpas afsteken) lichtte ze haar hoofd op en zei: Oh, de Israëli’s komen, ik moet NU gaan douchen) Erg grappig. We aten vervolgens en vielen als een blok (beton) in slaap. De volgende morgen werden we weer vroeg wakker en vertrokken we weer de woestijn in. We bezochten die dag Laguna Colorada, de Arbol de Piedra en het Flamingo meer. Stuk voor stuk, fantastisch mooi! Laguna Colorada is een meer met diverse kleuren, als je er omheen rijdt zie je iedere keer een andere kleur verschijnen. De Arbol de Piedra lijkt linea recta uit een schilderij van Dali gestapt te zijn, het heeft een eigenaardige vorm die wat weg heeft van een boomgeraamte. En dan het Flamingo meer, waarom zijn er in het midden van de Boliviaanse woestijn flamingo’s? Hele kolonies roze vogels die met hun hoofd onder water staan…. Maar met stip op nummer 1 staat wel het eigenaardige landschap, een woestijn vol bizarre rotsformaties met op de achtergrond besneeuwde bergtoppen en vulkanen. Die dag kwamen we om 3pm al aan in onze slaapplek en hebben we de middag doorgebracht met kaarspelletjes. Een gedeelte van de groep heeft nog een wandeling gemaakt.
Allison en Corey (uit Washington DC) en Louis (een britse Portugees) en Kim gingen op een missie om nog wat boeiends te vinden, ze namen de hond, die ze Edgar genoemd hadden (en dol was op los slingerende schoenen) mee. Corey zei nog gekscherend, it’s not that we’re gonna find a waterfall or anything… En ja hoor! Men vond een kloof, een rivier en natuurlijk ook nog een waterval. Het was een korte, verschrikkelijk koude wandeling, maar de foto’s spreken boekdelen. Ik bleef samen met Sascha (een Nederlandse Portugese) lekker warm binnen om te tekenen. We aten om 8 uur en daarna werd ons meegedeeld dat we die nacht om 03.30 uit bed mochten zodat we op tijd de tour konden afronden. Er werd een onsamenhangende reden gegeven waarom we op deze manier de dagindeling niet zelf mochten bepalen, maar er viel weinig tegenin te brengen. De volgende dag, een uur later dan gepland werden we gewekt om in de vrieskou (min 3!) in de jeep te stappen. We zouden werkende geisers gaan bekijken. En ja hoor, tijdens een prachtige zonsopgang zagen we het stoom uit de aarde komen! Het geheel viel niet echt op foto vast te leggen, omdat het nog donker was, maar wat cool! Ook letterlijk, KOUD! Een woestijn blijft een vreemd fenomeen, overdag bloedheet en ’s nachts steenkoud. Een half uur verderop lagen de thermale baden op ons te wachten. Dit betrof een natuurlijk vulkanisch bad. Het interessante was dat de kleedkamers op 50 meter afstand van het bad lagen en het buiten nog steeds rond het vriespunt was. Er waren maar 2 mogelijkheden. Óf je ging niet het bad in, of je zou het zowel naar als uit het bad ver-schrik-kelijk koud hebben. Uiteraard kozen wij voor de 2e optie, met het idee, in Zweden doen ze het ook. En om eerlijk te zijn, als je uit het bad komt heb je t zo warm dat je amper merkt dat het buiten zo koud is. Helaas zaten we ook hier weer aan een tight-scedule en mochten we maar een half uur in bad. Het was wel genoeg tijd om ons stuk te lachen om de taferelen om het bad. Mensen die het heel koud hebben in zwemoutfit voor ze het bad in gaan en andere mensen met heel veel lagen kleding die niet snappen wat wij in dat bad deden en ook niet van plan waren zich uit te kleden in de vrieskou. Na een ontbijtje reden we via Laguna Verde (wat niet echt groen is als het niet waait, wel mooi natuurlijk, met de spiegeling van een besneeuwde vulkaan erin) naar San Pedro de Atacames waar we Corey en Ally bij de Chileense grens afzetten. De rest van het team reed in 1 streep door naar Uyuni waar we ongeveer 8 uur later aankwamen. Op de lunch na dan… In Uyuni aten we nog wat met de semi-portugesen bij een waanzinnig goede italiaan en vervolgens spendeerden we 4 uur op het treinstation wachtend op de nachttrein naar Tupiza, die om 3 uur ’s nachts vertrok. We hadden 1e klas kaartjes besteld, maar die bleken op, de middenklasse ook en we werden gedoemd met de laagste klasse te reizen. Op zich geen probleem, maar als je bedenkt dat we al bijna 24 uur op waren en een slaaptrein wilden nemen is het een stuk minder relaxt. Op zich viel het mee, er waren alleen mensen (geen geiten, lama’s en kippen etc) in de trein, maar de trein was heel vol en de bankjes zaten als kerkbankjes. (voor iedereen die nooit in een kerk komt: heel hard).
In Tupiza aangekomen lachte de zon ons toe en waren verbazingwekkend wakker voor iemand die zo weinig geslapen heeft.
Tupiza
Door: Kim
Tupiza … wat mooi. Dank je, Hendrik, voor de tip! ;) Met de trein rijd je door cañons heen, echt een supermooi gezicht. Het is een echt Western landschap, met rode rotsformaties, heel puntig en heel mooi. Eenmaal in Tupiza aangekomen en het hostel gevonden te hebben, hebben we eerst heeeeel lang lekker warm gedouched. Dat was ook alweer 2 dagen geleden. Bij dit hostel konden we ook gelijk de was doen, wat héél hard nodig was, en een paardrijtocht boeken voor later die middag. Deze plaats staat bekend om de 2 cowboys, Butch Cassidy en Sundance Kid, de bekende bank- en treinrovers die de bank van Bolivia hebben beroofd en vervolgens 2 dagen later bij San Vincente gedood zijn. Na al deze regeldingen zijn we een rondje gaan lopen en hebben we, ja hoor, weer een paar boodschappentasjes gekocht, want ja, deze waren toch weer heel anders dan die we al hadden en ook was het weer een heeeeel andere maat ;).
Na wat te hebben gegeten, zijn we even een siësta gaan houden, want we waren toch nog wel erg moe. Ik had gelukkig (of niet) de wekker gezet, want we zouden die middag gaan paardrijden. Deze paardrijtocht was legendarisch! Wat mooi! Via de Quebrada de Purmilla (betekent: droogliggende rivier van P.) zijn we naar de ‘Puerta del Diablo’ (een spleet tussen 2 rotsformaties in) gereden, door de ‘Valle de los Machos’ (rotsen in de vorm van penissen in erectie J) naar de Cañon del Inca. En toen weer terug naar het dorp. Onbeschrijfelijk mooi! Rotsformaties zoals je ze kent uit Westernfilms, jullie moeten echt de foto’s bekijken hiervan. Die avond hebben we superlekker gegeten bij PastiPizzeria en hebben we nog wat laatste shoppings gedaan, lees: nog een boodschappentasje gekocht :S.
De volgende ochtend zouden we half 10 de bus nemen naar Villazon, de grens met Argentinië. Maar Bolivia zou Bolivia niet zijn, als de bus gewoon op tijd zou rijden. Dus nee, aangekomen bij het busstation werd ons medegedeeld dat de bus niet reed, maar om 14h zou er wel een bus gaan. Wij kaartjes omgeruild voor de 14h bus en zijn we maar weer het centrum in gegaan. En… je raadt het al, we hebben nu echt de laatste boodschappentasjes gekocht J, tenminste de laatste in Bolivia … jeje.
Nog even in het park gechilled en om 14:15h ging dan eindelijk toch echt de bus naar Villazon. En mochten we eindelijk, eindelijk EINDELIJK weg uit Bolivia…. Prachtige natuur, enorm leuk shoppen maar verder……
Door: Suus
Tegen schemer kwamen wij aan in de plaats Copacobana, 8km van de grens met Peru. We lieten de taxi voor wat het was en liepen naar hostal Cupula, wat door de Footprint (reisgids van zuidamerika waar we mee rondlopen) werd aangeraden. Het ‘German owned’ hostal was doorspekt met duitse degelijkheid en voorzag ons van een warme douche, goede maaltijd en hele fijne bedden. Het was behoorlijk koud, iets waar we nog een beetje aan moesten wennen, we waren inmiddels op 3800m hoogte, dus zo vreemd was dat niet. De volgende dag werden we wakker in een koude kamer en hoorden we de stromende regen buiten. Het was koud, grijs en regenachtig. We hadden kaartjes gekocht voor de ferry naar Isla del Sol (eiland van de zon) en ‘vol goede moed’ (lees: ongeloof) liepen we door de stromende regen richting de haven. Weinig zon, ook hier. Na wat rondvragen bleek dat over het algemeen (wat dus heel algemeen kan zijn) de zon ’s middags zou gaan schijnen. Verkleumd namen we plaats in de boot en al snel waren we aan de praat met wat andere reizigers die zich net als ons verbaasden over de snelheid waarmee de ferry zichzelf verplaatste. Na 2 uur op de schildpadboot werden we zoals beloofd door de zon verwelkomd op Isla del Sol. Na een kop waanzinnig slechte koffie begonnen we met wat nieuwe vrienden aan de hike naar de Inca Ruines, waarover Kim had gehoord dat ze mooier zouden zijn dan de Machu Picchu. Mijn reactie was meteen, je moet niet alles geloven wat er gezegd wordt, ik had geen woord teveel gezegd. Op zich best aardig, maar goed, ik ga er vanuit dat diegene nog niet op de Machu Picchu is geweest of Boliviaan is. (MP ligt in Peru) Vervolgens liepen wij verder naar de zuidzijde van het eiland. Het bleek een prachtige wandeling en mede dankzij de hoogtepillen werd dit zelfs voor mij een hele relaxte wandeltocht op 3800-nog-wat-meter-hoogte. (Ik zweer het je, die pillen zijn pure drugs, ik had last van alle verschijnselen van hoogte ziekte: hoofdpijn, duizeligheid, misselijk, verhoogde hartslag, ademnood en gebrek aan eetlust en had nu nergens last van….interesse iemand? –geintje-) Verder zijn we al kauwend op coca bladeren (legaal en niet verslavend, ik zeg het er maar bij) de wandeltocht van 5 uur door gekomen. (Er werd gezegd dat het 3 uurtjes waren, het begin van het einde, hierover later meer) Aan de andere zijde van het eiland liepen we het eerste de beste hostal binnen waar wat Argentijnen en een Spanjaard op het terras zaten en met hen hebben we 3 flessen wijn geleegd en 2 pizza’s op. De volgende morgen pakten we de eerste ferry terug naar Copacobana en in de stromende regen stapten we op de bus richting La Paz, de hoofdstad van Bolivia.
La Paz – het India van Bolivia
Door: Suus
Aangekomen in hartje Boliva, een taxi bracht ons naar het Loki hostal, waar we goede berichten over gehoord hadden. Wij vermeden tot nu toe het Loki omdat het de bijnaam ‘party hostal’ heeft. Party is voor ons synoniem aan niet-slapen. Maar dankzij de ‘Ssssst! quiet zone’ is dit prima te doen. We kozen voor een ‘girls-only’ dorm, waar we verrast werden door een badkamer compleet met föhn en stijltang, hihi… niet gebruikt natuurlijk ;). Na een nacht heerlijk slapen en een warme douche zijn we op shop-tour gegaan. We stapten in het centrum op een collectivo (normaal busje omgebouwd tot massa transport wagen) richting de wijk El Alto (de hoogte). Deze locale markt ligt zoals te verwachten hoog, ietsje hoger dan La Paz city, namelijk op 4058m. Adem-nood… (liedje van Linda, Roos en Jessica, je weet wel…) Na de markt zijn we terug gegaan naar el centro, waar we in Calle de las Brujas (heksenstraat) verder geshopt hebben. De straat is zo genoemd omdat je hier allerlei ‘black magic’ artikelen kunt kopen. (Denk aan gedroogde lama foetissen (jegh) etc) We kochten vrachten aan kadootjes, alpaca (hele aaibare lamasoort) truien, sjaals, mutsen, handschoenen, boodschappentasjes en een grotere daypack. We kochten allebei een perfecte replica van een Deuter rugzak, harstikke nep, maar functioneel… Die rugzakjes van ons zijn best leuk, maar echt te klein bij een serieuze trekking in koude omgeving. Het is toch jammer dat je geen extra warme kleding mee kan nemen omdat het niet in je tas past en dan vervolgens 2 dagen in hele korte broekjes moet lopen (denk aan de colca canyon in Peru…brrrr). Na een HELE dag shoppen liepen we naar het Museo de Arte Contemporaneo (het museum voor de moderne kunst) waar we op ons laatste loodjes nog even cultureel gedaan hebben. De Boliviaanse kunstacademies hebben een aantal goede schilders afgeleverd en het was echt de moeite om dit museum te bezoeken. Voldaan (we zijn toch echt meiden..) na een dagje shoppen in La Paz zijn we op tijd gaan slapen. Kim heeft de volgende dag de ‘Death Road’ afdaling gedaan per mountainbike en ik heb de hele dag met de computer op schoot gezeten (blogs schrijven, foto’s en verhalen uploaden en uitzoeken) Het was heerlijk om een dagje ‘vakantie’ te hebben. De hele dag binnen gezeten, met andere reizigers gepraat en veel mail gelezen en geschreven. Ik wist na een dag alle stopcontacten in het hostal te vinden, haha. Na deze dag ‘niksen’ kwam Kim hyper terug, aten we wat de pot schafte bij Loki en sliepen we weer als een blok. De volgende dag liepen we nog 1x een rondje in de overvolle, grauwe, vervuilde, stinkende stad, dronken koffie met Daniela (en duitse Newyorkse die we kenden van de Colca Tour en tegen t lijf liepen in de stad) en vertrokken we om 7p.m. met de nachtbus naar Sucre.
Dit was de eerste en enige goede bus die we in Bolivia van binnen hebben gezien. We hebben t geprobeerd, echt. Maar ze zijn onvindbaar.
Death Road
Door: Kim
De Death Road heet zo, omdat op deze weg per maand wel 10 dodelijke ongelukken gebeurden. Dit gebeurde voornamelijk bij het achteruitrijden van een auto, als deze een tegenligger tegenkwam en dan het ravijn in reed. Tegenwoordig is er een nieuwe weg geopend, die misschien wel langer duurt maar wel veiliger is, mede omdat hij breder is.
De Death Road verbindt La Paz met Coroico, een plaatsje van waaruit men naar de Pampas (Amazone) reist. Voordat je hieraan begint, wordt je uitgedost met heel veel gear: racehelm, regenjack, regenbroek, fel hesje, 2 paar handschoenen (voor koud en warm weer) en knie/scheen beschermers. En er rijdt een gids mee. Ik zat met 2 Duitse chinezen in een groep en voor een meisje was ik best wel snel. Yeah! Het is een heel mooi landschap met adembenemende vergezichten. Je rijdt onder watervallen door en door riviertjes heen en de hele tijd dodelijk gevaarlijke afgronden, en omdat je van 4800m meter naar 1500 m daalt, zie je de natuur ook aanzienlijk veranderen. Erg mooi gezicht. Aan het einde kom je aan in Coroico en daar verblijf je een paar uur in een hotel. Je kunt er zwemmen in het zwembad en lekker douchen. En ook ga je er lunchen.
Wat ik ook tof vond om te zien is van die gieren, die je overal ziet vliegen.
Daarna rijd je via de nieuwe weg terug en rond 19h was ik weer in La Paz.
Sucre en Potosi
Door: Suus
Aangekomen in een regenachtig Sucre kwamen we al snel tot de conclusie dat de enige manier om die dag de stad weer uit te komen het begin van de middag zou zijn. Een quick visit zou het worden. Op zich waren we er niet echt rouwig om, het regende en we hadden weinig zin in een nat pak. We dumpten onze backpacks bij de busmaatschappij waarbij we een ticket naar Uyuni boekten en lieten ons door een taxi afzetten bij een cafeetje om te ontbijten. We bestelden weinig hoopvol een cruesli met yoghurt en kregen het beste ontbijt in weken! Na een rondje door de mooie koloniale stad en een bezoek aan de supermarkt bleek dat er op zondag in Sucre niets te beleven valt (alles, behalve de supermarkt is dicht) en een stad is een stuk minder leuk als het regent… desalniettemin, een aanrader om te bezoeken. We stapten op de gare bus en vervolgden onze reis naar Uyuni. Er werd gezegd dat we een directe bus zouden hebben en hij zou om 9pm zou aankomen in Uyuni, in the middle of nowhere. De waarheid bleek anders. We kwamen om 3pm aan in Potosi, de mijnstad van Bolivia waar we afgezet werden bij het kantoortje van de maatschappij. Er werd ons doodleuk medegedeeld dat we daar 3 uur moesten wachten… Daar zaten we dan…. We zochten uit waar we in godsnaam waren (geen straatnaam bordjes en iedereen noemde een andere straatnaam), namen ene taxi naar een restaurant, wat dicht bleek te zijn. En liepen in de immers aanhoudende stromende regen naar het eerste de beste restaurantje waar we de meest ranzige pizza ooit op hebben. In Potosi is op zondag écht niets te doen en het is ook niet de moeite om er een rondje te lopen. Weer terug in het kantoortje bleek de bus op tijd te vertrekken en samen met een leger Israëli’s vertrokken we naar Uyuni. (Israëli’s reizen ALTIJD in groepen en zijn niet te vermijden) In Uyuni kwamen we om 3 uur ’s nachts aan (juist ipv 9 uur ’s avonds). Slaapdronken vonden we met de enige niet Israëli’s een hostal. Toen eenmaal de eigenaresse wakker was en wij in onze kamer geïnstalleerd waren bleek er geen water te zijn…. En ook al was het inmiddels half 4, wij wilden douchen! We verlieten de überchagerijnige eigenaresse en klopten aan bij de buren. Ook hier geen stromend water, maar wel een eerlijke eigenaresse die ons ook nog eens minder liet betalen. Dan maar geen douche… 1 dag zonder kan, 2 blijkbaar ook.
Uyuni
Door: Suus
De volgende morgen stonden we om 8 uur op, juist na 4 uur slaap om een tour te regelen in de Uyuni woestijn. Om 10.30 zouden we vertrekken. Inmiddels kwamen wij er achter dat Kim haar zonnebril en ik mijn hoofdlamp kwijt was. Fijn, travel light, toch? Ok, we waren wel even niet te genieten… 4 uur slaap is niet genoeg, overigens. We vertrokken met nog 4 andere reizigers en een chauffeur en kokkin in een Jeep naar nergens. Of ergens.. heel veel zand in ieder geval.
Als eerste reden we naar het ‘Trein kerkhof’, een verlaten plek, net buiten het dorp Uyuni waar alle oude stoomtreinen weg staan te roesten. Heel mooi om te zien, maar eigenlijk tegelijkertijd triest. Triest omdat dit de typische manier is waarop Bolivianen met afval omgaan (gooi het op straat) en omdat dit ook geconserveerd had kunnen zijn, in een museum. Maar goed. Het levert wel mooi fotomateriaal op voor een hoop toeristen. Vervolgens reden we naar de ‘Salar de Uyuni’ wat wat mij betreft wel het hoogtepunt van Bolivia is. Dit is zo onbeschrijfelijk (maar wel te fotograferen) MOOI! In het juiste (niet regen) seizoen is de Salar een grote, witte, schijnbaar oneindige zoutvlakte) die oogverblindend (figuurlijk) mooi is. Omdat wij in het regenseizoen op de Salar waren, was de hele Salar bedekt met een laagje water van 15 centimeter. En je raad het al… dit was een perfecte spiegel voor de lucht… het leek wel of we in de wolken reden. Adenbenemend mooi. We aten wat bij het ‘Salt Hotel’, wat volledig gebouwd was uit zoutstenen, zowel de muren als het meubilair. Op de terugweg zaten we op het dak van de Jeep wat een prachtig 360 graden uitzicht opleverde. Vervolgens reden we een aantal uur dwars door de woestijn, met besneeuwde bergtoppen op de achtergrond naar onze accommodatie voor die nacht. Met een prachtig rood/geel gekleurde zonsondergang kwamen we aan in een woestijndorp waar een groot complex gebouwd was met diverse dorm kamers (per groep een kamer), de bedden waren verhogingen van beton waar een matras op lag. Bij de douches stond de chico met de meeste macht van het hele complex, namelijk een lucifer. Hij vroeg iedere toerist voor 10Bs, wat gelijk is aan een euro. Voor dat geld kreeg je 6 minuten warm water. Als je te lang douchte en de waarschuwingen negeerde (als je geen spaans sprak had je pech) dan draaide hij de vlam uit en stond je onder een koude douche. Terwijl de groep in colone op de douche stond te wachten lag Kim als een dood vogeltje op bed. De Boliviaanse maaltijden hadden haar geen goed gedaan. Pas toen ze vuurwerk hoorde (wat de israëli’s te pas en te onpas afsteken) lichtte ze haar hoofd op en zei: Oh, de Israëli’s komen, ik moet NU gaan douchen) Erg grappig. We aten vervolgens en vielen als een blok (beton) in slaap. De volgende morgen werden we weer vroeg wakker en vertrokken we weer de woestijn in. We bezochten die dag Laguna Colorada, de Arbol de Piedra en het Flamingo meer. Stuk voor stuk, fantastisch mooi! Laguna Colorada is een meer met diverse kleuren, als je er omheen rijdt zie je iedere keer een andere kleur verschijnen. De Arbol de Piedra lijkt linea recta uit een schilderij van Dali gestapt te zijn, het heeft een eigenaardige vorm die wat weg heeft van een boomgeraamte. En dan het Flamingo meer, waarom zijn er in het midden van de Boliviaanse woestijn flamingo’s? Hele kolonies roze vogels die met hun hoofd onder water staan…. Maar met stip op nummer 1 staat wel het eigenaardige landschap, een woestijn vol bizarre rotsformaties met op de achtergrond besneeuwde bergtoppen en vulkanen. Die dag kwamen we om 3pm al aan in onze slaapplek en hebben we de middag doorgebracht met kaarspelletjes. Een gedeelte van de groep heeft nog een wandeling gemaakt.
Allison en Corey (uit Washington DC) en Louis (een britse Portugees) en Kim gingen op een missie om nog wat boeiends te vinden, ze namen de hond, die ze Edgar genoemd hadden (en dol was op los slingerende schoenen) mee. Corey zei nog gekscherend, it’s not that we’re gonna find a waterfall or anything… En ja hoor! Men vond een kloof, een rivier en natuurlijk ook nog een waterval. Het was een korte, verschrikkelijk koude wandeling, maar de foto’s spreken boekdelen. Ik bleef samen met Sascha (een Nederlandse Portugese) lekker warm binnen om te tekenen. We aten om 8 uur en daarna werd ons meegedeeld dat we die nacht om 03.30 uit bed mochten zodat we op tijd de tour konden afronden. Er werd een onsamenhangende reden gegeven waarom we op deze manier de dagindeling niet zelf mochten bepalen, maar er viel weinig tegenin te brengen. De volgende dag, een uur later dan gepland werden we gewekt om in de vrieskou (min 3!) in de jeep te stappen. We zouden werkende geisers gaan bekijken. En ja hoor, tijdens een prachtige zonsopgang zagen we het stoom uit de aarde komen! Het geheel viel niet echt op foto vast te leggen, omdat het nog donker was, maar wat cool! Ook letterlijk, KOUD! Een woestijn blijft een vreemd fenomeen, overdag bloedheet en ’s nachts steenkoud. Een half uur verderop lagen de thermale baden op ons te wachten. Dit betrof een natuurlijk vulkanisch bad. Het interessante was dat de kleedkamers op 50 meter afstand van het bad lagen en het buiten nog steeds rond het vriespunt was. Er waren maar 2 mogelijkheden. Óf je ging niet het bad in, of je zou het zowel naar als uit het bad ver-schrik-kelijk koud hebben. Uiteraard kozen wij voor de 2e optie, met het idee, in Zweden doen ze het ook. En om eerlijk te zijn, als je uit het bad komt heb je t zo warm dat je amper merkt dat het buiten zo koud is. Helaas zaten we ook hier weer aan een tight-scedule en mochten we maar een half uur in bad. Het was wel genoeg tijd om ons stuk te lachen om de taferelen om het bad. Mensen die het heel koud hebben in zwemoutfit voor ze het bad in gaan en andere mensen met heel veel lagen kleding die niet snappen wat wij in dat bad deden en ook niet van plan waren zich uit te kleden in de vrieskou. Na een ontbijtje reden we via Laguna Verde (wat niet echt groen is als het niet waait, wel mooi natuurlijk, met de spiegeling van een besneeuwde vulkaan erin) naar San Pedro de Atacames waar we Corey en Ally bij de Chileense grens afzetten. De rest van het team reed in 1 streep door naar Uyuni waar we ongeveer 8 uur later aankwamen. Op de lunch na dan… In Uyuni aten we nog wat met de semi-portugesen bij een waanzinnig goede italiaan en vervolgens spendeerden we 4 uur op het treinstation wachtend op de nachttrein naar Tupiza, die om 3 uur ’s nachts vertrok. We hadden 1e klas kaartjes besteld, maar die bleken op, de middenklasse ook en we werden gedoemd met de laagste klasse te reizen. Op zich geen probleem, maar als je bedenkt dat we al bijna 24 uur op waren en een slaaptrein wilden nemen is het een stuk minder relaxt. Op zich viel het mee, er waren alleen mensen (geen geiten, lama’s en kippen etc) in de trein, maar de trein was heel vol en de bankjes zaten als kerkbankjes. (voor iedereen die nooit in een kerk komt: heel hard).
In Tupiza aangekomen lachte de zon ons toe en waren verbazingwekkend wakker voor iemand die zo weinig geslapen heeft.
Tupiza
Door: Kim
Tupiza … wat mooi. Dank je, Hendrik, voor de tip! ;) Met de trein rijd je door cañons heen, echt een supermooi gezicht. Het is een echt Western landschap, met rode rotsformaties, heel puntig en heel mooi. Eenmaal in Tupiza aangekomen en het hostel gevonden te hebben, hebben we eerst heeeeel lang lekker warm gedouched. Dat was ook alweer 2 dagen geleden. Bij dit hostel konden we ook gelijk de was doen, wat héél hard nodig was, en een paardrijtocht boeken voor later die middag. Deze plaats staat bekend om de 2 cowboys, Butch Cassidy en Sundance Kid, de bekende bank- en treinrovers die de bank van Bolivia hebben beroofd en vervolgens 2 dagen later bij San Vincente gedood zijn. Na al deze regeldingen zijn we een rondje gaan lopen en hebben we, ja hoor, weer een paar boodschappentasjes gekocht, want ja, deze waren toch weer heel anders dan die we al hadden en ook was het weer een heeeeel andere maat ;).
Na wat te hebben gegeten, zijn we even een siësta gaan houden, want we waren toch nog wel erg moe. Ik had gelukkig (of niet) de wekker gezet, want we zouden die middag gaan paardrijden. Deze paardrijtocht was legendarisch! Wat mooi! Via de Quebrada de Purmilla (betekent: droogliggende rivier van P.) zijn we naar de ‘Puerta del Diablo’ (een spleet tussen 2 rotsformaties in) gereden, door de ‘Valle de los Machos’ (rotsen in de vorm van penissen in erectie J) naar de Cañon del Inca. En toen weer terug naar het dorp. Onbeschrijfelijk mooi! Rotsformaties zoals je ze kent uit Westernfilms, jullie moeten echt de foto’s bekijken hiervan. Die avond hebben we superlekker gegeten bij PastiPizzeria en hebben we nog wat laatste shoppings gedaan, lees: nog een boodschappentasje gekocht :S.
De volgende ochtend zouden we half 10 de bus nemen naar Villazon, de grens met Argentinië. Maar Bolivia zou Bolivia niet zijn, als de bus gewoon op tijd zou rijden. Dus nee, aangekomen bij het busstation werd ons medegedeeld dat de bus niet reed, maar om 14h zou er wel een bus gaan. Wij kaartjes omgeruild voor de 14h bus en zijn we maar weer het centrum in gegaan. En… je raadt het al, we hebben nu echt de laatste boodschappentasjes gekocht J, tenminste de laatste in Bolivia … jeje.
Nog even in het park gechilled en om 14:15h ging dan eindelijk toch echt de bus naar Villazon. En mochten we eindelijk, eindelijk EINDELIJK weg uit Bolivia…. Prachtige natuur, enorm leuk shoppen maar verder……
Abonneren op:
Posts (Atom)
