Argentina 2010 - part 1

Humahuaca
Door: suus

Door de vertraging die we opliepen in Tupiza, Bolivia liep ons hele plan in de soep. We kwamen aan bij de Argentijnse grens waar ik door een vrouwelijke beambte ondervraagd werd terwijl Kim door de mannelijke beambte vriendelijk lachend doorgelaten werd. Gelukkig duurde het vragenvuur niet langer dan een kwartier en werd ook ik toegelaten tot Argentinië. We namen een taxi naar het busstation en na 15 minuten zaten we al in de bus naar Humahuaca. Waar we natuurlijk weer geen rekening hadden gehouden was dat ook in Argentinië er een tijdsverschil bestaat met Bolivia, net als Bolivia en Peru een tijdsverschil hebben. Kortom, we komen steeds dichter bij Nederland. (nog maar 4 uur bij jullie vandaan) Na een paar uurtjes bussen en picknicken met stokbrood, een zwitsers zakmes en nutella kwamen wij in een donker dorp aan. We namen een taxi naar het hostal Posada el Sol waar we zonder eten naar bed gingen. (dat is wel afzien) De volgende morgen hebben we nog een rondje in het dorp gelopen en een ontbijtje gegeten in de nostalgische patio van een restaurantje. Ze verkochten medialunas (halve maantjes), we hadden geen idee, maar het werd verkocht als plaatselijk brood. Later bleek dat ze deze dingen in heel Argentinië als ontbijt zien, maar het zijn eenvoudig gezegd hele zoete broodjes in de vorm van een croissant. Het is net genoeg voor een kwartier brandstof, haha. Verder kochten we wat fruit op de markt en brood bij de plaatselijke bakker en namen we weer plaats in de bus richting Salta.

Salta
Door: suus

Rond 12 uur kwamen wij aan in Salta waar we ons lieten droppen bij hostal Correcaminos (letterlijk vertaald, roadrunner, je weet wel van Loony Tunes met Wile E Coyote). We waren inmiddels wel toe aan een siësta, het was middag en boven de 30 graden in de schaduw. Na 5 minuten op het stapelbed was ik van mening dat de siësta geen goed plan was. Het was véél te warm om te slapen. Ik keek wat rond in de kamer en kwam tot de conclusie dat de roze wc rol op het bed naast me uit Bolivia kwam. Niet echt toeval, er komen wel meer mensen via Bolivia naar Salta. Maar het t-shirt dat op de grond lag kwam me wel bekend voor en bij nadere inspectie het geruite overhemd op het bed er boven ook. Ik sprong van het bovenste bed, maakte Kim wakker en riep, WEET JE WIE ER NAAST ONS OP DE KAMER SLAPEN??? Kim, die duidelijk wel de slaap had gevat keek me wat verdwaasd aan, waarop ik zelf maar het antwoord op mijn net gestelde vraag gaf. Corey en Ally! Wat op zich vreemd was, omdat we ze na de tour in Uyuni, waar we ze ontmoet hadden bij de Chileense grens hadden afgezet…. Met een grote smile schreven we een berichtje dat we wel zin hadden om die avond (zaterdag) wel een drankje samen wilden doen. Omdat het toch veel te heet was vertrokken we naar de supermarkt in de shoppingmall om inkopen te doen voor die avond. Op straat kwam de stoom bijna van het asfalt en als er mussen waren geweest zouden ze van het dak vallen. Godzijdank had de mall airco. En winkels! Een volledige cultuurshock! We wisten niet wat we zagen, eindelijk beschaving. We trakteerden onszelf op een kop echte koffie en keken onze ogen uit. Er kwam op een bijna leeg terras middenin de mall een man op ons aflopen die vroeg of de stoel naast ons bezet was. In een reflex zeiden we nee, ga je gang. Totdat we opkeken en Corey en Ally herkenden. Ze hadden ons 10 minuten van een afstandje bekeken en waren tot de conclusie gekomen dat we het toch echt waren…. We vertelden dat we in de zelfde kamer logeerden en ze stelden voor om samen te barbequen in de achtertuin van het hostal… en gezien Argentinië het land van de steaks en wijn is en we in Bolivia behoorlijk hebben moeten afzien wat voedsel betreft hadden ze ons niet blijer kunnen maken! We shopten rond, deden inkopen (ja, steak en wijn) en om 10pm ging de BBQ aan en stonden we als sardientjes in een blik in de keuken te snijden, mixen, kruiden en bijschenken. Om 2pm besloten we nog even uit te gaan, dus met een colone in van alles en nog wat sprekende talen liepen we naar het uitgaans-hart van de stad Salta. De temperatuur was inmiddels aangenaam, rond de 25 graden en Salta is een heerlijke stad om rond te lopen, het voelt veilig, de koloniale panden zijn mooi, de mensen übervriendelijk en het heeft eigenlijk alles wat een stad nodig heeft. Het enige nadeel is dat het er echt superheet is! Maar goed, stappen was niet echt een succes, het bleef bij een drankje doen en na een paar rondjes lopen bleek dat de keuze bestond uit Techno en Techno. Wij houden allebei niet zo van Techno en Techno dus we zijn samen met Roy, de 40 jarige fietsende chinees vroeg er tussenuit gepiept. Om 04.30am kwamen we aan bij het hostal en tot de conclusie dat wij ouwetjes het toch wel laat gemaakt hadden en we hard toe waren aan een schoonheidsslaapje. We spraken de volgende ochtend om 12h af om naar Alice in Wonderland te gaan, de mall had namelijk ook een bioscoop. Gewapend met een grote bak popcorn en een colaatje tegen de slaap installeerden we ons precies op het goede moment van de dag in de airco-gekoelde bioscoop en we wisten ons net wakker te houden tot het einde van de film. Johnny Depp was weer in topvorm als Madhatter. Na de film probeerden we info op te vragen over huurauto’s maar gezien het siësta was en zondag was het geluk niet met ons. We pakten een taxi naar de luchthaven waar mijn moeder en mijn tante (Anneke en Els) al op ons stonden te wachten. Ze waren helemaal gesloopt van de bijna 24h durende reis vanuit Nederland en blij ons te zien. Ze stapten in de taxi en we installeerden ons in de 4 persoonskamer met stapelbed waar we ze het onderste bed gaven. (Jaja, je moet er wat voor over hebben als ze je helemaal in Argentinië komen opzoeken) We liepen naar het stadscentrum en onder het genoegen van een wijntje en een pizza zijn we helemaal bijgekletst. Wij waren inmiddels redelijk gewend aan het Argentijnse leeftempo maar de nieuwe reizigsters nog niet helemaal en bovendien waren we alle 4 moe dus het werd een vroeg nachtje en een uitslaap ochtend. De dag brachten we door met het bekijken van de hoogtepunten van de stad en het regelen van een huurauto voor de volgende dag. We begonnen namelijk aan een roadtrip naar Cachi, Cafayate en Tucumán. De nacht begon met het bezoek van een tweetal vliegende kakkerlakken. Vooral Els vond ze erg leuk van dichtbij. J

Roadtripping
Door: suus

Vroeg uit bed, auto ophalen, bagage inladen (veel te veel bagage, 4 vrouwen, je kent het wel) En zonder wegenkaart op stap. Maar we zijn niet voor 1 gat te vangen en zijn niet één keer fout gereden in de 3 dagen onderweg. Ik kreeg de opdracht de stad uit te rijden, gezien ik dat toch gewend ben. En inderdaad, de stadsjungle van Salta is gewoon net een schaakspelletje, je kijkt waar er plek is om te rijden en gas geven maar. Kim was de Tomtom met een stadsplattegrond en de dames hadden zich geïnstalleerd tussen de bagage op de achterbank. We reden door groene valleien, over bergpassen, door woestijnen (met héél veel cactussen) en hebben ieder uur een ander landschap gezien. De weg variërde van geasfalteerd en 100km rechtdoor tot gravel haarspeldbocht en alles wat er tussenin zat. De weg van Salta naar Cachi was meer dan indrukwekkend, we zagen lama’s, geiten, alpaca’s, koeien, paarden, ezels en schapen de weg over steken en voor ieder dier was er ook een verkeersbord dat ze ruim van te voren aankondigde. En blijkbaar niet voor niets. We kwamen aan in Cachi, wat net uit een westernfilm schijnt te komen en waar we een hostal uitgezocht hadden met zwembad. De keus was niet zo ruim hier, dus dan maar meteen een goede… we kregen de prinsessenkamer (lees: paarse en roze strikjes, kussens en kantjes) en voelden ons net een stelletje barbies. Na een paar baantjes zwemmen zijn we een steak gaan eten bij de plaatselijke bar en lekker op tijd gaan slapen, voor Argentijnse begrippen.
De volgende morgen namen we nog een kop goede koffie bij de plaatselijke bar, het hotel serveerde namelijk zoals altijd slootwater ipv koffie. We zetten koers naar de volgende plaats op de route, Cafayate. Ook deze rit door de stoffige woestijn vol met haarspeldbochten waar je de hoek niet om kon kijken en je ongeveer met je hand op de claxon de bochten moest maken was weer vol indrukwekkende natuurverschijnselen. Op de achterbank klonk het regelmatig als er ergens een lemen hutje in de woestijn stond: “Dat hier iemand wooooont!”. Of “foto op links”. Het meest bizarre natuurverschijnsel wat mij betreft is dat de diverse aardlagen duidelijk zichtbaar verschoven zijn. De foto’s spreken boekdelen, de rotsen steken uit de aarde alsof er twee ijsschotsen over elkaar heen geschoven zijn bij een frontale botsing. In Cafayate aangekomen vonden we wederom een hostal met zwembad en werden we geïnstalleerd in de muggenkamer, een stuk minder leuk dan de prinsessenkamer. Er zaten hier, niet overdreven , honderden muggen en we zaten binnen een minuut al helemaal onder de jeukende bulten. Nadat we met een naar diesel ruikende insectenverdelger de kamer te lijf waren gegaan kwamen we tot de conclusie dat het niets uithaalde en vroegen we om overplaatsing. Het stapelbed werd uit elkaar geschroefd en overgebracht naar de volgende kamer en zo waren we weer muggenvrij… Cafayate is helaas niet zo idyllisch als Cachi dus zijn we wederom keurig op tijd naar bed gegaan. De volgende morgen zijn we weer op tijd gaan rijden, we moesten om 8 uur bij het busstation van Tucuman zijn en hadden geen idee of de voorgeschreven kilometers zich op een snelweg of zandweg in de bergen zouden bevinden. Ook deze dag was het uitzicht weer fenomenaal en het weer bijzonder gevariëerd. We begonnen in de zinderende hitte van de woestijn. Eerst reden we een stuk terug over de RUTA 40 richting Salta, omdat hier de Garganta del DIablo (keel van de duivel) ligt, een door de natuur gevormde kloof/amphitheater en daarna zijn we teruggereden naar Cafayate om vervolgens richting Tucuman te reizen. We hebben de Quilmes ruïnes bezocht, een heiligdom van een pre-Inca volk. Dat mooi gesitueerd lag op een berg begroeid weer met cactussen. Na een prachtige rit over een bewolkte bergpas waar we gaucho’s en een kudde lama’s op de weg tegenkwamen eindigden we in de regen in een cloudforest waar de varens en bromelia’s rijkelijk in de bomen groeiden. De laatste afstand tot Tucuman was een ware schumacher etappe, we hebben het net op tijd gered om op het busstation te komen. Daar uitgestapt overhandigden we net voor de bus vertrok de sleutel aan het verhuurbedrijf. Kim kwam op het ludieke idee om bij de supermarkt een winkelwagentje te kidnappen om daar al onze losse bagage in te doen en zo reden wij, als een stelletje zwervers met ons wagentje dwars door het busstation op zoek naar onze bus. De nachtbus was zelfs voor de 30+ers goed te doen, we hadden namelijk 1e klas tickets gekocht. Wat inhield dat we stoelen hadden die in horizontale stand een bed vormden en wijn bij en wiskey na de maaltijd kregen. Goodnight.

Mendoza
Door: suus

Goedemorgen Mendoza.
Mendoza is de stad gelegen middenin de wijnstreek Mendoza. In deze stad zouden we onze Zwitserse vriend Christian ontmoeten en onze Australische vriend Mitch.
Chris kwamen we bijzonder genoeg voor de deur van het hostal tegen, terwijl we net uit de taxi stapten. Mitch had al een tijdje niets van zich laten horen en later die dag bleek, tot grote schok van ons allen dat hij vermist bleek te zijn. Wij hadden op 1 januari na een onvergetelijke jaarwisseling een bus genomen naar Colombia en hij was op 8 januari gaan zeilen op een jacht voor toekomstige zeilinstructeurs. We zouden elkaar in Mendoza ontmoeten maar tot op heden (25 maart) is de boot spoorloos. Dit heeft voornamelijk voor mij een enorme inpact gehad op onze state of mind en we hopen iedere dag op goed nieuws. De tsunami en aardbeving in Chile heeft voor veel schade en chaos gezorgd langs de kust en de puinhopen beginnen langzaam te verdwijnen.
Die dag in Mendoza hebben we niet veel meer gedaan dan koffie drinken, huur auto regelen en een wijntour boeken voor de volgende dag. Oh, en natuurlijk steak eten en wijndrinken. We zijn wel in Argentinië natuurlijk.

Wijntour Mendoza
Door: Kim

De volgende morgen stipt om 10h (shit, waarom zijn Zuid-Amrikanen altijd op tijd als je zelf niet op tijd bent?!) werden we opgehaald met een busje voor de wijntour. Chris zat al in de bus. We werden bij de eerste bodega afgezet en hebben uitleg gekregen over hoe je wijn moet proeven: 1) eerst cirkel je de wijn rond in je glas en bekijk je de kleur van de wijn. Dan kijk je naar de ‘tranen’ van de wijn, oftewel hoe de wijn naar beneden druipt vanaf de rand waar het gekomen is bij het ronddraaien -> dit laat zien hoeveel body de wijn heeft. 2) vervolgens cirkel je de wijn nog eens rond en steek je je neus IN het glas, om de geur goed op je te laten inwerken. 3) Dan neem je een slok van je wijn. Let op! De eerste slok moet je goed in je mond laten rollen, om de acids van je mond en van de wijn te levelen. Dan neem je nog een slok wijn en kun je de wijn echt proeven.
De 2e bodega bereikten we per fiets. Dit was de bodega met de beste wijn naar mijn mening. Ik had ook een supermooie fles gevonden voor mijn vader (Jan), maar ik zag het niet zitten om daar nog 3 maanden mee te reizen, dus sorry Jan ;) maar je kunt me nog komen opzoeken in Argentinië, want ik weet zeker dat je het zal bevallen!
Bij de 3e bodega hebben we gelunched, heerlijk! Lekker vlees en wijn omgeven door wijngaarden onder de bomen, magisch!
We mochten zelf ook appels, perziken en pruimen plukken als toetje J.
Naast deze 3 bodega’s hebben we ook nog een olijfolie bodega bezocht en een chocolaterie/likeur bodega (noem je dat ook bodega??).
Ik moet zeggen na al dit gefiets en geproef waren we wel moe en blij dat we weer terugkeerden naar Mendoza.
De avond afgesloten met lekker eten en wijn en de volgende dag zou onze volgende roadtrip beginnen…

Roadtrip 2: Puente del Inca en Uspallata
Door: Kim

Om stipt 9 uur hadden we met Chris afgesproken bij de car-rental. Tja, je reist met zijn 4-en, dus dat gingen we natuurlijk niet halen.. als goedmakertje hebben we take-away cafe gehaald bij Havanna, waar we tegenwoordig altijd koffie halen nu, want daar is het tenminste wel lekker J.
Maar rond 10 uur reden we dan echt weg daar.
Ik weer op navigatie, Suus op stuur. We zijn naar Uspallata (oespaajaataa) gereden, en daar hebben we gewisseld. Maar eerst gingen we koffie drinken. We negeerden het advies van een restaurantje dat ze bij het benzinestation YPF de lekkerste koffie hadden en dat hebben we geweten! Naast de YPF zaten we op een terrasje en ik had een vlieg in mijn cafe con leche en de rest vond de koffie heel smerig. Dus toch nog naar de YPF gegaan voor koffie en die was inderdaad goed. Vervolgens ben ik naar Puente del Inca gereden. Wat een mooie weg! Tenminste, de bergen eromheen zijn mooi! De kleuren! Okergeel, aubergine, roodbruin, oranje, groen, wit etc.
Bij Puente del Inca aangekomen hebben we onze spullen in een hotel achtergelaten en zijn we met de lunch naar het Nacional Parc van Aconcagua gereden. Het waaide hier heel hard en we hebben in een soort krater onze lunch klaargemaakt en gegeten. Toen een wandeling gemaakt met uitzicht op de Aconcagua. Deze is bijna 7000m hoog en de hoogste berg buiten de Himalaya.
Rond 17h waren we terug in het hotel. Puente del Inca, een soort okergele brug, lijkt wel druipsteen, met aan de overkant hotsprings, die helaas per 2005 gesloten zijn, omdat het te gevaarlijk is de brug over te steken. Jammer, want het was daar zo koud we zouden graag ons daarin hebben willen opwarmen. Maar ok, we besloten naar het volgende dorpje las Cuevas te rijden 20 km verderop. Dit was echt een spookstad!! Alles was dicht en zag er verlaten uit. Dus toen zijn we toch maar weer teruggereden en hebben we de avond doorgebracht, lezend, foto’s op de Patrick zettend en ik heb met Chris een planning voor Patagonië gemaakt, want ik ben van de planning J.
We bleken uiteindelijk de enige gasten, samen met de Italiaan Sandro, die bij ons kwam zitten met avondeten. Erg gezellig! We konden pas om 21h bestellen en het hotelpersoneel had helemaal geen zin om ons te helpen. Heel grappig.
De volgende dag toch weer naar Las Cuevas gereden, omdat je vanaf hier een weggentje omhoog kon gaan naar het Christusbeeld, op de grens met Chili. Dit op aanraden van Sandro.
En het was inderdaad erg mooi! Suus is de supersteile dirtroad omhoog gereden, en dat was spannend, door de stenen en kuilen en zand op de weg. Toen hebben we onze weg naar Uspallata voortgezet, waar we bij onze stam benzinestation koffie hebben gedronken. Vanuit hier zijn we rotstekeningen gaan bekijken, cool! En hebben we de ijzer ovens bekeken, in Moorse steil, door de Spanjaarden gebouwd. In deze ovens werden wapens gemaakt, het zijn net 3 witte eieren op een rijtje van een afstand. Na een lunch weer bij het benzinestation van Uspallata, hebben we de Cerro 7 colores bezocht, een heuvel met 7 kleuren. Dit was erg mooi ook, met heel erg duidelijk verschillende kleuren bij elkaar!
Daarna zijn we in 1x naar Mendoza teruggereden. Chris heeft diezelfde avond nog de bus gepakt naar Buenos Aires en wij hebben heerlijk gegeten.

Roadtrip 3: Parque National Ischigualasto, Talampaya, Quijades vanuit San Agustin de Valle Fértil
Door: Suus

Relaxt! Nog een paar dagen met de auto op stap. We waren inmiddels al aardig op weg naar volleerd berg/woestijn chauffeur. Deze dag begonnen we met een koffie bij Havanna waar we kennis maakten met het superrelaxte parkeerbeleid van Mendoza. Het werkt hier namelijk zo: Je parkeert je auto en vervolgens komt er een mannetje (of vrouwtje) die een bon achter je ruitenwisser doet. Ik zat vanaf het terras te kijken en rende de straat over om ervoor te zorgen dat ik geen boete zou krijgen, maar wat blijkt, je betaald hier als het je uit komt. Dus dat mag ook achteraf. Voordat je wegrijdt geeft je het mannetje geld (60ct per minuut) en ‘no pasa nada’. Het komt er dus op neer dat parkeerboetes gewoonweg niet bestaan! (tenzij je m voor een gele streep parkeert….) Na het heerlijke bakkie havanna zijn we uren achter elkaar de woestijn door gereden en kwamen we net voor het donker aan in San Agustin de Valle Fértil (vruchtbare vallei). Ik (Kim) moet even erbij zeggen dat we onderweg van alles tegenkwamen: een dood paard met wel 20 hele grote roofvogels (volgens mij Condors!!) erop, Condors op de weg en in de lucht en… een slang!! Toen ik eromheen reed, probeerde hij naar de banden van onze auto te bijten!! Hoe cool is dat?! :) En de weg ziet er hier soms uit als een lint, ze golvend, erg leuk om overheen te rijden.. Ok, nu Suus weer. De reden waarom die oase daar lag werd al snel duidelijk, het begon namelijk oneindig lang te regenen. Het dorp leek uitgestorven en was bij lange na niet wat we er van verwacht hadden, maar het was een strategisch goede plek voor alles wat we wilden bezoeken de komende dagen. En als troost hadden we een bungalow huisje met een heerlijke douche en een zwembad voor de deur. Na de siësta (van 1 tot 6!!!) konden we boodschappen doen en met wat er te koop was (altijd een uitdaging) heb ik gekookt. De avond vloog weer voorbij zoals altijd en de volgende morgen stapten we om 8h in de auto om het eerste park te bezoeken. De donkere wolken in en om de vallei beloofden weinig goeds, maar er zat weinig anders op dan naar het park te rijden (79km) om te zien hoe het weer daar was. Het zat namelijk zo, je mocht het park niet in als het regende. Tsja. Weten wij veel of het daar regent, het is niet dat we even konden bellen om te vragen hoe het weer daar was. Daar aangekomen bleek het midden in de woestijn te liggen en er geen druppel was gevallen de laatste weken. Ja, dat zijn wij in Nederland niet gewend, maar het is hier normaal. Dit park stond bekend als de enige plek waar je meerdere geologische lagen kunt zien, zoals het Jura en Krijt. Uiteraard was de gehele uitleg in het spaans waardoor alleen Kim er nog iets van begreep, mij waren ze kwijt bij het eerste fossiel en Anneke en Els bij Hola. Desalniettemin was het waanzinnig interessant! We zagen fossielen van diverse planten, rotsformaties die aangetast waren door winderosie, stenen in de vorm van een jeux des boules veld, en een rots in de vorm van een paddenstoel en een sfinx. We reden in een colone achter de gids aan over zand en gravel wegen door een woestijn in alle kleuren van de regenboog. Het meest fascinerende was de ‘moonvalley’. Zoals altijd, zie de foto’s. Na de rondrit bekeken we enkele opgegraven dinosauriër fossielen in het museum en lunchten we, waar we tijdens de lunch een rondscharrelende vos spotten! Vervolgens reden we naar het volgende nationale park, een kleine 70km verderop. Daar aangekomen kwamen we tot de conclusie dat 1. Het park erg duur was, 2. Er ogenschijnlijk niets nieuws te zien was en 3. We bijna zonder benzine zaten. Dat laatste was het enige echte probleem wat opgelost moest worden en op aanwijzing van de plaatselijke rangers kwamen we net op tijd bij een benzine station aan waar bleek dat de pomp niet werkte. Gelukkig zijn ze in de woestijn op zulke dingen voorbereid en werden we door middel van een tuinslang en jerrycan toch aan een paar liters geholpen. We maakten een omweg naar het dichtstbijzijnde dorp voor koffie, geld en benzine en reden terug naar San Agustin waar we voor het vallen van de schemer nog de rotstekeningen bekeken. We deden inkopen, kookten, zwommen een paar baantjes in het zwembad en sliepen weer als rotsjes. De volgende dag werd weer een dag van vele kilometers, hoeveel wisten we niet totdat we weer in Mendoza aankwamen. We passeerden weer een aantal provinciegrenzen waar we zoals altijd met een uitgestreken gezicht verklaarden dat we géén fruit bij ons hadden (mag niet vervoerd worden) terwijl we dat natuurlijk wel bij ons hadden. (oepsie) Het park Q uijades lag ook weer midden in de woestijn en we hadden er eigenlijk weinig verwachtingen van, omdat we al heel veel mooie rotsformaties hadden gezien onderweg. Met een buitentemperatuur van 38 graden in de schaduw en geen zuchtje wind lieten we ons uit de auto zakken om 3 kwartier in de brandende zon te gaan lopen. Geen van ons allen had er echt veel zin in, maar toen er een wolkje voor de zon schoof en er een windje opstak hebben we onze schouders eronder gezet en zijn we toch maar gaan kijken. Goede keuze want het was unaniem gestemd het mooiste wat we in de nationale parken gezien hebben. Een gigantische canyon met een knalrode rotswand op de achtergrond. Het was net een soort 3d film, als je 20 stappen zette was het net alsof je honderden meters van de andere personen verwijderd was. Na deze prachtige afsluiter zijn we als de brandweer in de auto gestapt en kwamen we tot de conclusie dat we nog 600km te gaan hadden tot Mendoza. My god, wat was dat een afstand! Niet te geloven… je moet je voorstellen dat je op de snelweg rijdt, een weg tot aan de horizon ziet die alleen rechtdoor gaat en dan een bordje erboven: Mendoza 250km. We redden het die avond niet om de auto voor sluitingstijd terug te brengen en zetten m noodgedwongen weer in de ini-mini parkeergarage. De volgende dag namen we om 13h een bus naar Santiago de Chile waardoor het Argentinië avontuur voor de gezusters Disselkoen op een einde liep. We arriveerden ’s avonds op het chaotische busstation in Santiago en pakten een taxi naar het hostal. Bij het hostal aangekomen werd al snel duidelijk waarom zij niet op onze email geantwoord hadden. Het hostal bleek door de aardbeving volledig te zijn ingestort…. Goed. Ander hostel dan maar? De taxichauffeur had een goede andere aanbeveling, Casa Roja. Een goede keuze, voormalige mansion in koloniaal pand met zwembad/jacuzzi in de achtertuin. We sliepen in een dorm, met totaal 8 bedden, wat voor An en Els de eerste keer was. De gigantische professionele keuken was de grote goedmaker en na een uitgebreid ontbijt vertrokken we naar het vliegveld. De aankomst en vertrekhal waren door de aardbeving ingestort en er was een grote festivaltent opgezet, compleet met dixi’s om het vliegveld draaiende te houden. Zonder naschokken verlieten ze Chile en wij namen een bus terug naar het centrum. Flashpacken was over, vanaf nu weer bussen en dorms en veel zelf koken. Het kompas staat op zuid en zuid is duur.