vrijdag 7 mei 2010
ruim een week in Buenos Aires
B-A rules! - de coolste stad van Zuid Amerika
Door: Suus & Kim
Heerlijk gevlogen naar Buenos Aires, half slapend met muziek op, af en toe een schets gemaakt van een plan wat in mijn hoofd opkwam zodra ik half slapend was en weer verder dommelen. Fat Freddy’s Drop is de perfecte relax muziek. We werden door Natasha van het vliegveld gehaald, ze woont inmiddels alweer 10 jaar in B-A en is Nederlandse. We reden naar haar huis, waar ze samen met Javier woont. Een heel leuk appartement net buiten het centrum in Paternal. Kim en Natasha kennen elkaar al jaren, maar hadden elkaar al heel lang niet meer gezien. Het was heerlijk om even bij iemand thuis te zijn, we hadden de logeerkamer gekregen en hebben lekker gekookt en bijgepraat.
Zondag zijn we naar de wijk Palermo gegaan, waar een markt is waar jonge/beginnende kledingontwerpers hun creaties verkopen. Geweldig mooie en aparte kleding voor een super prijs, buiten dat zitten er in deze wijk heel veel kunstgalerieën, hippe winkels, boekenwinkels met alleen maar kunstboeken en nog heel veel meer. Na een paar uur waren we helemaal kapot van t shoppen en opdoen van goede ideeën. De inspiratie overspoelde ons en na een tijdje konden we ook niets meer in ons opnemen. Gelukkig hebben we de foto’s nog… ’s Avonds zijn we naar een film van het Filmfestival (Bafici) in B-A geweest samen met Javier en Natasha, de film was misschien niet de beste, een oostenrijkse film uit 1978. Juist ja, een jaar voordat we überhaupt ter wereld kwamen. Maar het was leuk om een beetje van de sfeer mee te pakken.
Maandag kregen we een rondleiding in B-A op de fiets, Natasha doet dit al jaren als werk en weet echt gigantisch veel van de stad, wat het ritje nog interessanter maakte. We reden langs alle monumenten en pleinen, waaronder het belangrijkste plein Plaza 9 de Julio, waar ook het roze parlementsgebouw staat, zagen 4 verschillende wijken, Puerto Madero, dit is een gerenoveerde wijk, was vroeger een haven, maar nu een upperclass wijk met bedrijven, dure appartementen en restaurants. In deze wijk staat de bekende brug: Puente de Mujer (= brug van de vrouw), lijkt een beetje op de Erasmusbrug in Rotterdam. Alle straatnamen in deze wijk zijn vrouwennamen, omdat vrouwen geklaagd hebben over dat er geen vrouwen voorkwamen in de straatnamen in Buenos Aires . In La Boca hebben we het Boca voetbalstadion gezien, in deze wijk is de tango ontstaan en hier staan ook de bekende gekleurde huizen. Dit was een hele artistieke wijk met veel schilders vroeger, nu beetje slechte buurt en dit stukje erg toeristisch. San Telmo, waar op zondag een grote antiekmarkt is en de begraafplaats van Recoleta. Recoleta is net een stad op zich met graven in alle bekende bouwstijlen waar kosten noch moeite gespaard zijn om de mooiste laatste rustplaats te creëren. Daarnaast zijn er allerlei mooie stadsparken. We kwamen tot de conclusie dat B-A echt een fantastisch mooie stad is en snappen heel goed waarom zij er al 10 jaar woont. Mocht je naar B-A gaan, doe een fietstocht met Natasha! Die avond gingen we naar een percussie groep, La Bomba, die wekelijks optreedt in Konex, een oude metaalfabriek die omgetoverd is tot cultureel centrum. De sfeer was heel relaxt, het was er druk, er werd wat gedanst, maar het was voornamelijk een luisteroptreden. Het is een absolute aanrader als je ‘ns wat heel anders wil dan een club met housemuziek (musica electronica hier).
Dinsdag was het onze regeldag, boekten een bootticket naar Uruguay, busticket naar Iguazu, gingen naar het postkantoor en ga zo maar door. De middag werd ingevuld door een bezoek aan de wijk Recoleta. We hebben het cultureel centrum bezocht van Recoleta en daarbij zitten ook allemaal designwinkeltjes en daar hebben we eindelijk de mateo beker gevonden, een hippe mate beker . En daarna zijn we via de wijk Recoleta naar de metro gelopen.
Woensdag hebben we de wijk Palermo verder bekeken, weer leuke, inspirerende winkels en vrachten mooie graffiti tekeningen gefotografeerd. Vervolgens gingen we naar het Malba museum voor moderne kunst, waar met name Zuid-Amerikaanse kunst te zien is. De expositie van Cubaanse kunst van voor de revolutie was met name interessant, omdat we er net geweest waren. Ook dit is een echte aanrader. We liepen nog langs de bibliotheek, die net als die van Rotterdam een mooi stukje architectuur is, het lijkt wel een ruimteschip op hoge poten. En we hebben nog een dependance bezocht van het andere Moderne Kunst museum van BA in San Martin, met een echte Dali, Picasso, Rene Magritte’s, maar ook hippe jonge kunstenaars -> tof. Op het plein ervoor stond iemand met een telescoop en konden we de maan zien van heeeeel dichtbij! Wat cool! En er stond ook nog een groot beeldscherm waar fragmenten en interviews met Alfred Hitchcock werden vertoond. Wat een culturele middag!! ’s Avonds hadden wij onze eerste tangoles, van een erg goede instructrice met humor, wat heeeeerlijk, wat een fantastische dans, zo anders dan Salsa Cubana. Kim: Ik ben echt helemaal verslaafd aan de Tango nu!! En ik wil terug naar BA om de Tango te leren, zo heerlijk sensueel! (Dit ben ik natuurlijk, Kim). Je staat bij de tango rechtop, met je borst naar voren en je beweegt nauwelijks met je heupen, bovenlichaam blijft in dezelfde positie, en neemt veel grotere stappen, omdat je ook bij de Tango de man volgt en die neemt grotere stappen (je schuift, want je voeten komen niet van de vloer, je sleept als het ware). De muziek is heel dramatisch en de beat veel moeilijker te herkennen dan die van salsamuziek. Maar in een paar uur hebben we genoeg basis informatie gekregen om niet voor gek te staan op de dansvloer. Ook hierbij is het partnerwerk het aller belangrijkste… om te voorkomen dat er een heer boven op je schattige voetjes gaat staan moet je volgen. Niks geen feminisme… volgen zullen we. Het werd natuurlijk laat, er was een geweldige live band na de les waardoor we ons maar moeilijk los konden weken van de danszaal, pas toen zij ermee stopten gingen wij ook weg…
Donderdag vertrokken wij om kwart voor 7 vanuit het hostel om de boot te nemen naar Colonia, een Unesco dorp dat aan de overkant van de 40km brede rivier Rio de Plata ligt in Uruguay. We sliepen op zowel de heen als terug weg van de boottrip als roosjes… de tango avond was erin gehakt. Colonia is erg mooi, heeft een vestingwal, een fort met kanonnen en vele hobbelige straatjes met mooie huisjes. Maar om te zeggen dat je het niet gemist mag hebben…. Dat weet ik niet zo zeker. We hebben in ieder geval een stempel van Uruguay in ons paspoort. Ja en dat doe je ook niet dagelijks, even naar Uruguay. Dus toch. Leuk! Donderdag avond hadden we met Emily en Natasha en Javier afgesproken om een hapje te gaan eten. Emily had een reservering gemaakt in het hele hippe italiaanse tentje Il Ballo de Moreno (geloof ik) in Palermo. Wat echt een aanrader is. Het was heel leuk om iedereen weer te zien en even bij te praten. Javiers’ Nederlands wordt met de minuut beter. Wel belangrijk, want ze komen heel binnenkort een jaartje in Nederland wonen. Emily woont hier al ruim 2 jaar en heeft ook nog lang geen genoeg van Buenos Aires, ze is net begonnen als stoffenontwerpster en we zijn heel nieuwsgierig naar de ontwerpen….!. (Emily is de zus van Bart, een vriend uit NL).
Vrijdag zijn we op Emilys’ aanraden naar de stoffen/fourniturenwijk Once gegaan, daar zitten allemaal joodse bedrijfjes waar je leuke stoffen etc kunt kopen. Aangezien dat iedere kilo ons dik gerekend wordt of we ze lang moeten rondsjouwen hebben we ons ingehouden, maar natuurlijk kwamen wij weer een paar unieke prints en items tegen die dus per post naar NL gestuurd gaan worden. Wat een inspiratie! Te veel om op te noemen. Hierna hebben we de Avenida Santa Fé afgelopen maar kwamen tot de conclusie dat dit weinig toevoegde aan het geen dat we reeds gezien hadden. ’s Avonds waren wij uitgenodigd voor een optreden van Test, de band van Ramiro, die wij op Isla del Sol in Bolivia hadden leren kennen. Het was een enorm goed optreden, we hadden geen verwachtingen, maar wat een mooie stem heeft hij. Het was heel leuk om Agustina en Ramiro weer te zien, maar ze waren helemaal vol zenuwen voor en na het optreden, dus besloten we een nieuwe afspraak te maken met ze.
Zaterdagochtend stond er een afro-contemporary dansles op het schema, maar omdat we niets te veel mee wilden nemen hadden we niet genoeg geld meegenomen… oeps, Kim heeft uiteindelijk de les gedaan en ik ben mijn tas gaan inpakken. De les was geweldig! Deze dansschool is geweldig! Echt een hoog niveau en daar hou ik van , ik denk dat het goed is dat Suus niet mee kon doen, aangezien het best lastig was te volgen voor mij. (suus: zoals jullie allemaal kunnen opmaken uit Kims’ commentaar ligt haar dansniveau een stuk hoger dan het mijne…) ’s Middags zijn we naar de boekenbeurs gegaan die in de beurshal vlakbij het hostal zat (plaza Italia) We waren op zoek naar boeken en magazines over grafische vormgeving en urban-art. We vonden na een paar uur (GROOT!) wat we zochten en waren blij verrast met het resultaat! ’S Avonds zijn we met Rom, een New Yorkse cityboy naar het luxe restaurant waar je geweest moet zijn en een afspraak moet maken anders kom je er niet in, La Cabrera gegaan. Ja het was goed, maar nee, het is niet de beste steak ever. Daarvoor moet je naar Bariloche (zie vorig blog). Daarna zijn we naar het huis van Agustina en Ramiro gegaan en hebben we een wijntje gedronken en even bijgekletst, was echt heel gezellig, ze hebben een mooi oud huis met een binnentuin, echt de plek waar wij zouden willen wonen in B-A.
Zondag hadden we afgesproken met Mitch, onze Australische ex-vermiste vriend. (haha) We spraken af bij Plaza de Mayo, hij kwam ietsje later dan verwacht en wat triest aanlopen… het werd snel duidelijk waarom. Eerst werd het nog onduidelijker toen hij zijn zwarte rugzak aan Kim gaf en zij ‘it’s a present, open it’. We snapten er niets van, Kim maakte de tas open waar alleen een opblaasbaar nekkussen in zat en vroeg. ‘What are you carrying that around for?’ Good question, we’ll, you might notice that it’s not my bag… I got robbed… WTF, nooooo. Dus ja, de wel bekende besmeur truc, een vies goedje wat op ‘m werd gegooid, iemand die helpt met schoonmaken, hij zette zijn tas naast zich neer en de tas werd ingeruild voor een minder mooi exemplaar met opblaasbare inhoud. Dus hij is al zijn foto’s en allerlei belangrijke spullen kwijt. It sucks. Uiteindelijk ben ik, Kim, alleen even snel over de antiekmarkt gelopen in San Telmo. Heb wat vette Tango gezien, leuke winkeltjes en veel troep, en toen heb ik Mitch en Suus weer ontmoet op Plaza de Mayo, die Mitch’ spullen naar het hostel van ons hadden gebracht. De rest van de middag werd doorgebracht met wat eten, een paar nieuwe spullen kopen en geprobeerd Mitch weer aan t lachen te krijgen, wat uiteindelijk gelukt is. We hebben m voorzien van eten, drinken, slippers, zonnebril en geld en op de taxi naar de airport gezet die avond. We weten dat hij inmiddels weer veilig thuis is. Het verhaal van zijn ‘vermist zijn’ is als volgt. De instructeur van de boot, een Pool die claimt Frans te zijn en zijn vrouw zijn volledig gestoord. De tocht duurde ipv 45 dagen 70 dagen, hij had een miscalculatie gemaakt, er was een periode zonder wind, waardoor ze niet konden zeilen, er was te weinig eten en drinken aan boord en iedereen was op rantsoen. (minder dan een liter water per dag, op open zee!) Mitch was 4kg kwijt, terwijl hij al erg skinny was en was aardig verzwakt. Een Australisch magazine betaalde zijn vlucht om terug te komen naar Australie voor een exlusief interview. Daar blijft hij een maand en vervolgt zijn reis daarna. Hij vertelde later dat als ze wel volgens schema gezeild hadden ze op de verkeerde plek op de verkeerde tijd hadden geweest en ze het niet hadden kunnen navertellen (op de plek waar de tsunami een heel eiland van de kaart vaagde). Zo zie je maar weer, alles gebeurd met een reden. Soms is het alleen niet direct duidelijk wat de reden is….
Maandag waren wij precies een half jaar op reis en dat vierden wij met het naar huis sturen van 2 pakketten van maar liefst 5 en 10 kg! Schandalig. Ja. ’s Avonds stapten we op de bus naar Puerto Iguazu.
B-A was onvergetelijk en mede door Natasha, Javier, Emily, Agustina en Ramiro. Thanks!
Door: Suus & Kim
Heerlijk gevlogen naar Buenos Aires, half slapend met muziek op, af en toe een schets gemaakt van een plan wat in mijn hoofd opkwam zodra ik half slapend was en weer verder dommelen. Fat Freddy’s Drop is de perfecte relax muziek. We werden door Natasha van het vliegveld gehaald, ze woont inmiddels alweer 10 jaar in B-A en is Nederlandse. We reden naar haar huis, waar ze samen met Javier woont. Een heel leuk appartement net buiten het centrum in Paternal. Kim en Natasha kennen elkaar al jaren, maar hadden elkaar al heel lang niet meer gezien. Het was heerlijk om even bij iemand thuis te zijn, we hadden de logeerkamer gekregen en hebben lekker gekookt en bijgepraat.
Zondag zijn we naar de wijk Palermo gegaan, waar een markt is waar jonge/beginnende kledingontwerpers hun creaties verkopen. Geweldig mooie en aparte kleding voor een super prijs, buiten dat zitten er in deze wijk heel veel kunstgalerieën, hippe winkels, boekenwinkels met alleen maar kunstboeken en nog heel veel meer. Na een paar uur waren we helemaal kapot van t shoppen en opdoen van goede ideeën. De inspiratie overspoelde ons en na een tijdje konden we ook niets meer in ons opnemen. Gelukkig hebben we de foto’s nog… ’s Avonds zijn we naar een film van het Filmfestival (Bafici) in B-A geweest samen met Javier en Natasha, de film was misschien niet de beste, een oostenrijkse film uit 1978. Juist ja, een jaar voordat we überhaupt ter wereld kwamen. Maar het was leuk om een beetje van de sfeer mee te pakken.
Maandag kregen we een rondleiding in B-A op de fiets, Natasha doet dit al jaren als werk en weet echt gigantisch veel van de stad, wat het ritje nog interessanter maakte. We reden langs alle monumenten en pleinen, waaronder het belangrijkste plein Plaza 9 de Julio, waar ook het roze parlementsgebouw staat, zagen 4 verschillende wijken, Puerto Madero, dit is een gerenoveerde wijk, was vroeger een haven, maar nu een upperclass wijk met bedrijven, dure appartementen en restaurants. In deze wijk staat de bekende brug: Puente de Mujer (= brug van de vrouw), lijkt een beetje op de Erasmusbrug in Rotterdam. Alle straatnamen in deze wijk zijn vrouwennamen, omdat vrouwen geklaagd hebben over dat er geen vrouwen voorkwamen in de straatnamen in Buenos Aires . In La Boca hebben we het Boca voetbalstadion gezien, in deze wijk is de tango ontstaan en hier staan ook de bekende gekleurde huizen. Dit was een hele artistieke wijk met veel schilders vroeger, nu beetje slechte buurt en dit stukje erg toeristisch. San Telmo, waar op zondag een grote antiekmarkt is en de begraafplaats van Recoleta. Recoleta is net een stad op zich met graven in alle bekende bouwstijlen waar kosten noch moeite gespaard zijn om de mooiste laatste rustplaats te creëren. Daarnaast zijn er allerlei mooie stadsparken. We kwamen tot de conclusie dat B-A echt een fantastisch mooie stad is en snappen heel goed waarom zij er al 10 jaar woont. Mocht je naar B-A gaan, doe een fietstocht met Natasha! Die avond gingen we naar een percussie groep, La Bomba, die wekelijks optreedt in Konex, een oude metaalfabriek die omgetoverd is tot cultureel centrum. De sfeer was heel relaxt, het was er druk, er werd wat gedanst, maar het was voornamelijk een luisteroptreden. Het is een absolute aanrader als je ‘ns wat heel anders wil dan een club met housemuziek (musica electronica hier).
Dinsdag was het onze regeldag, boekten een bootticket naar Uruguay, busticket naar Iguazu, gingen naar het postkantoor en ga zo maar door. De middag werd ingevuld door een bezoek aan de wijk Recoleta. We hebben het cultureel centrum bezocht van Recoleta en daarbij zitten ook allemaal designwinkeltjes en daar hebben we eindelijk de mateo beker gevonden, een hippe mate beker . En daarna zijn we via de wijk Recoleta naar de metro gelopen.
Woensdag hebben we de wijk Palermo verder bekeken, weer leuke, inspirerende winkels en vrachten mooie graffiti tekeningen gefotografeerd. Vervolgens gingen we naar het Malba museum voor moderne kunst, waar met name Zuid-Amerikaanse kunst te zien is. De expositie van Cubaanse kunst van voor de revolutie was met name interessant, omdat we er net geweest waren. Ook dit is een echte aanrader. We liepen nog langs de bibliotheek, die net als die van Rotterdam een mooi stukje architectuur is, het lijkt wel een ruimteschip op hoge poten. En we hebben nog een dependance bezocht van het andere Moderne Kunst museum van BA in San Martin, met een echte Dali, Picasso, Rene Magritte’s, maar ook hippe jonge kunstenaars -> tof. Op het plein ervoor stond iemand met een telescoop en konden we de maan zien van heeeeel dichtbij! Wat cool! En er stond ook nog een groot beeldscherm waar fragmenten en interviews met Alfred Hitchcock werden vertoond. Wat een culturele middag!! ’s Avonds hadden wij onze eerste tangoles, van een erg goede instructrice met humor, wat heeeeerlijk, wat een fantastische dans, zo anders dan Salsa Cubana. Kim: Ik ben echt helemaal verslaafd aan de Tango nu!! En ik wil terug naar BA om de Tango te leren, zo heerlijk sensueel! (Dit ben ik natuurlijk, Kim). Je staat bij de tango rechtop, met je borst naar voren en je beweegt nauwelijks met je heupen, bovenlichaam blijft in dezelfde positie, en neemt veel grotere stappen, omdat je ook bij de Tango de man volgt en die neemt grotere stappen (je schuift, want je voeten komen niet van de vloer, je sleept als het ware). De muziek is heel dramatisch en de beat veel moeilijker te herkennen dan die van salsamuziek. Maar in een paar uur hebben we genoeg basis informatie gekregen om niet voor gek te staan op de dansvloer. Ook hierbij is het partnerwerk het aller belangrijkste… om te voorkomen dat er een heer boven op je schattige voetjes gaat staan moet je volgen. Niks geen feminisme… volgen zullen we. Het werd natuurlijk laat, er was een geweldige live band na de les waardoor we ons maar moeilijk los konden weken van de danszaal, pas toen zij ermee stopten gingen wij ook weg…
Donderdag vertrokken wij om kwart voor 7 vanuit het hostel om de boot te nemen naar Colonia, een Unesco dorp dat aan de overkant van de 40km brede rivier Rio de Plata ligt in Uruguay. We sliepen op zowel de heen als terug weg van de boottrip als roosjes… de tango avond was erin gehakt. Colonia is erg mooi, heeft een vestingwal, een fort met kanonnen en vele hobbelige straatjes met mooie huisjes. Maar om te zeggen dat je het niet gemist mag hebben…. Dat weet ik niet zo zeker. We hebben in ieder geval een stempel van Uruguay in ons paspoort. Ja en dat doe je ook niet dagelijks, even naar Uruguay. Dus toch. Leuk! Donderdag avond hadden we met Emily en Natasha en Javier afgesproken om een hapje te gaan eten. Emily had een reservering gemaakt in het hele hippe italiaanse tentje Il Ballo de Moreno (geloof ik) in Palermo. Wat echt een aanrader is. Het was heel leuk om iedereen weer te zien en even bij te praten. Javiers’ Nederlands wordt met de minuut beter. Wel belangrijk, want ze komen heel binnenkort een jaartje in Nederland wonen. Emily woont hier al ruim 2 jaar en heeft ook nog lang geen genoeg van Buenos Aires, ze is net begonnen als stoffenontwerpster en we zijn heel nieuwsgierig naar de ontwerpen….!. (Emily is de zus van Bart, een vriend uit NL).
Vrijdag zijn we op Emilys’ aanraden naar de stoffen/fourniturenwijk Once gegaan, daar zitten allemaal joodse bedrijfjes waar je leuke stoffen etc kunt kopen. Aangezien dat iedere kilo ons dik gerekend wordt of we ze lang moeten rondsjouwen hebben we ons ingehouden, maar natuurlijk kwamen wij weer een paar unieke prints en items tegen die dus per post naar NL gestuurd gaan worden. Wat een inspiratie! Te veel om op te noemen. Hierna hebben we de Avenida Santa Fé afgelopen maar kwamen tot de conclusie dat dit weinig toevoegde aan het geen dat we reeds gezien hadden. ’s Avonds waren wij uitgenodigd voor een optreden van Test, de band van Ramiro, die wij op Isla del Sol in Bolivia hadden leren kennen. Het was een enorm goed optreden, we hadden geen verwachtingen, maar wat een mooie stem heeft hij. Het was heel leuk om Agustina en Ramiro weer te zien, maar ze waren helemaal vol zenuwen voor en na het optreden, dus besloten we een nieuwe afspraak te maken met ze.
Zaterdagochtend stond er een afro-contemporary dansles op het schema, maar omdat we niets te veel mee wilden nemen hadden we niet genoeg geld meegenomen… oeps, Kim heeft uiteindelijk de les gedaan en ik ben mijn tas gaan inpakken. De les was geweldig! Deze dansschool is geweldig! Echt een hoog niveau en daar hou ik van , ik denk dat het goed is dat Suus niet mee kon doen, aangezien het best lastig was te volgen voor mij. (suus: zoals jullie allemaal kunnen opmaken uit Kims’ commentaar ligt haar dansniveau een stuk hoger dan het mijne…) ’s Middags zijn we naar de boekenbeurs gegaan die in de beurshal vlakbij het hostal zat (plaza Italia) We waren op zoek naar boeken en magazines over grafische vormgeving en urban-art. We vonden na een paar uur (GROOT!) wat we zochten en waren blij verrast met het resultaat! ’S Avonds zijn we met Rom, een New Yorkse cityboy naar het luxe restaurant waar je geweest moet zijn en een afspraak moet maken anders kom je er niet in, La Cabrera gegaan. Ja het was goed, maar nee, het is niet de beste steak ever. Daarvoor moet je naar Bariloche (zie vorig blog). Daarna zijn we naar het huis van Agustina en Ramiro gegaan en hebben we een wijntje gedronken en even bijgekletst, was echt heel gezellig, ze hebben een mooi oud huis met een binnentuin, echt de plek waar wij zouden willen wonen in B-A.
Zondag hadden we afgesproken met Mitch, onze Australische ex-vermiste vriend. (haha) We spraken af bij Plaza de Mayo, hij kwam ietsje later dan verwacht en wat triest aanlopen… het werd snel duidelijk waarom. Eerst werd het nog onduidelijker toen hij zijn zwarte rugzak aan Kim gaf en zij ‘it’s a present, open it’. We snapten er niets van, Kim maakte de tas open waar alleen een opblaasbaar nekkussen in zat en vroeg. ‘What are you carrying that around for?’ Good question, we’ll, you might notice that it’s not my bag… I got robbed… WTF, nooooo. Dus ja, de wel bekende besmeur truc, een vies goedje wat op ‘m werd gegooid, iemand die helpt met schoonmaken, hij zette zijn tas naast zich neer en de tas werd ingeruild voor een minder mooi exemplaar met opblaasbare inhoud. Dus hij is al zijn foto’s en allerlei belangrijke spullen kwijt. It sucks. Uiteindelijk ben ik, Kim, alleen even snel over de antiekmarkt gelopen in San Telmo. Heb wat vette Tango gezien, leuke winkeltjes en veel troep, en toen heb ik Mitch en Suus weer ontmoet op Plaza de Mayo, die Mitch’ spullen naar het hostel van ons hadden gebracht. De rest van de middag werd doorgebracht met wat eten, een paar nieuwe spullen kopen en geprobeerd Mitch weer aan t lachen te krijgen, wat uiteindelijk gelukt is. We hebben m voorzien van eten, drinken, slippers, zonnebril en geld en op de taxi naar de airport gezet die avond. We weten dat hij inmiddels weer veilig thuis is. Het verhaal van zijn ‘vermist zijn’ is als volgt. De instructeur van de boot, een Pool die claimt Frans te zijn en zijn vrouw zijn volledig gestoord. De tocht duurde ipv 45 dagen 70 dagen, hij had een miscalculatie gemaakt, er was een periode zonder wind, waardoor ze niet konden zeilen, er was te weinig eten en drinken aan boord en iedereen was op rantsoen. (minder dan een liter water per dag, op open zee!) Mitch was 4kg kwijt, terwijl hij al erg skinny was en was aardig verzwakt. Een Australisch magazine betaalde zijn vlucht om terug te komen naar Australie voor een exlusief interview. Daar blijft hij een maand en vervolgt zijn reis daarna. Hij vertelde later dat als ze wel volgens schema gezeild hadden ze op de verkeerde plek op de verkeerde tijd hadden geweest en ze het niet hadden kunnen navertellen (op de plek waar de tsunami een heel eiland van de kaart vaagde). Zo zie je maar weer, alles gebeurd met een reden. Soms is het alleen niet direct duidelijk wat de reden is….
Maandag waren wij precies een half jaar op reis en dat vierden wij met het naar huis sturen van 2 pakketten van maar liefst 5 en 10 kg! Schandalig. Ja. ’s Avonds stapten we op de bus naar Puerto Iguazu.
B-A was onvergetelijk en mede door Natasha, Javier, Emily, Agustina en Ramiro. Thanks!
woensdag 5 mei 2010
Argentina 2010 - part 3
El Calafate
Door: Kim & Suus
Vanuit Puerto Natales hebben we een bus genomen naar El Calefate. Ons hostel, I Keuken was wel gezellig, helaas was het alleen een overnachtingsplek. Het dorp zelf is niet zo interessant, dus we hebben snel een tour geboekt naar de gletsjer Perito Moreno voor de volgende dag. Rest van de dag hebben we gerelaxt met koffie en chocola, want de chocola is goed hier in Argentinie! Boodschappen gedaan, gekookt, je kent het wel...De volgende ochtend hoorde ik een geluid, bleek dat het het telefoonalarm was van de enige gast die op onze dorm lag. Toen ik vroeg hoe laat het was, zei hij 8:10. SHIT!! We hadden namelijk nog maar 50 minuten om te douchen, tas in te pakken, te ontbijten en naar het busstation te gaan!! Gelukkig is het gelukt. Wat bleek nou, tijdens ons verblijf in Chili is de klok een uur achteruit gezet, en terug in Argentinie hadden we er niet meer aan gedacht, maar hier stond de klok dus weer een uur vooruit.
De gletsjer Perito Moreno is ook enorm indrukwekkend, groot, wit en ijsblauw en er vallen continu grote stukken ijs vanaf, dit gaat gepaard met een enorm kabaal wat te vergelijken is met een honderduizendklapper. De gletsjer is zo beroemd, omdat het de enige gletsjer is die beweegt en elk jaar de ene rivier afsluit van een andere rivier en eens per jaar breekt de rivier er weer doorheen, dat was helaas al gebeurd, maar dat gebeurt meestal ergens in December/Januari. Wel hebben we gigantische stukken ijs zien afbreken, wat op zich niet altijd gebeurd, dus we hadden geluk! Impressionant! Maar na een paar uur heb je het ook wel gezien en dan moet je nog best lang wachten tot je eindelijk met de bus weer naar El Calefate gaat. Gelukkig scheen de zon en hadden we lunch meegenomen, dus het werd verplicht relaxen.
El Chalten
Door: Kim & Suus
s Avonds hebben we de bus naar El Chalten genomen. We kwamen redelijk laat aan en het beoogde hostal en ook het volgende bleek vol te zitten. We kwamen uiteindelijk terecht bij Albergue Patagonia, wat op zich ok was, een beetje massaal, dat wel. Bij Como la Vaca hebben we een heerlijke steak op met lekkere friet en wijn. Dustin reist trouwens nog steeds met ons mee.
De volgende dag hebben we een wandeling gemaakt naar het uitzichtpunt om de Fitz Roy te zien, ook een puntige bergketen, net als Torres del Paine. Ook weer supermooi! De wandeling ernaartoe ook trouwens, toen we er aankwamen was de Fitzroy helemaal met grijze wolken bedekt en het waaide er enorm, we schuilden een uurtje en toen de zon weer doorbrak verdwenen de wolken grotendeels en zagen we toch nog de top van de berg. Kim en Dustin hadden hier al ervaring mee tijdens hun trekking. Dustin beklom nog een rotsblok en landde op de terugweg in een boom, wat voor hem volledig normaal was… Hij doet namelijk 2 dingen voor de lol, in wedstrijd verband boomklimmen (is nogal goed daarin…) en logging, zo snel mogelijk bomen omzagen. (Ja in Washington state, is er veel bos) We waren m ook iedere keer kwijt… was hij weer ergens in een boom geklommen en deed een kalkoen na, keihard, wij gillen! Hahahaha! Vooral omdat je weet dat het eraan zit te komen maar nooit weet wanneer… En ‘s avonds hebben we weer bij dezelfde toko gegeten, omdat het zo lekker was! De grote vriendelijke reus, die de bediening deed in het familie bedrijf, stond al te glunderen toen hij ons terug zag komen en verraste ons met een nog grotere steak dan de dag daarvoor… (was niet echt nodig, pfff) Mmmmaar mmmm, het was weer lekker!!! Dat is trouwens de eerste keer in de hele reis geweest dat de tweede keer bij hetzelfde restaurant even goed of zelfs nog beter was! Gouden tip op reis… ga niet voor de 3x scheepsrecht! De volgende ochtend hebben we afscheid genomen van El Chalten en gingen we op weg naar Ushuaia! End of the World! Joehoe!
Ushuaia
Door: Kim & Suus
Ushuaia, na anderhalve dag reizen waren we eindelijk aangekomen at the end of the World. Het is namelijk de zuidelijkste stad van de wereld. De eerste avond hebben we eindelijk trucha op, oftewel forel. Al sinds Colombia wilde ik dat een keer eten, dus dat was al een tijdje ;). Superlekker! We zaten in een leuk hostel, Yakush, heel kleurrijk en met mooie muurschilderingen. Helaas ging het na 2 dagen dicht, het is het einde van het toeristenseizoen. We sliepen met nog 2 Amerikanen op een dorm, Vishal en Joshua. We zijn later met hen verhuisd naar een ander hostel, Freestyle, wat meer een partyhostel, maar echt heel mooi, met een pooltafel op de bovenste etage. Dit hostel hadden we doorgekregen van weer andere Amerikanen, die we op de boottocht door het Beagle channel waren tegengekomen. Deze boottocht was tof! Een goeie gids en 2 stuurmannen en een vat lokaal bier , wat inbegrepen was bij de tour. We zaten met bier op het voordek, leuke groep ook, het werd per glas gezelliger natuurlijk. We deden een tocht naar 3 eilanden, waarvan 1 met zeeleeuwen, 1 met aalscholvers, en 1 de oude vuurtoren, die nog steeds werkzaam is. Daarna vaarden we door naar een eiland waar we uitleg kregen over de originele bewoners van vuurland, die geen kleding droegen maar zich insmeerden met zeeleeuwen vet en zich warmhielden door middel van vuur, zowel in huis als in de kano. We maakten een wandeling en kregen uitleg over hun leefgewoonten, wat ze aten en hoe ze overleefden in de kou. Toen de kolonisten kwamen kregen ze kleding en overleden ze uiteindelijk allemaal, ze werden nat en kregen verkoudheid en griep, waar ze geen antistoffen tegen hadden en vandaag de dag is er nog maar 1 volbloed in leven. Een triest verhaal.
De dag erna gingen we met de mannen naar het gevangenismuseum, we mochten er gelukkig ook weer weg. Even zonder grappen, Ushuaia is ooit gesticht als gevangeniskolonie en geloof me, hier wil je niet opgesloten zitten, het is koud en het einde van de wereld, of zoals de Ushuaianen zeggen, dit is niet het einde, het is het begin! Maar goed, nu lijkt het op een stad, dat was het niet. De meest gevaarlijke criminelen van Argentinië zaten hier opgesloten. Het museum bevat tevens een museum van scheepvaart en moderne kunst collectie. De grap dat Kim ‘mam’ genoemd wordt, werd steeds verder uitgebreid en de mannen volgden haar (en mij, suz) als kuikentjes. Het ontstond door Dustin, hij zei, het is heerlijk met die 2 meiden, ze voeden me, vertellen me wat ik ga doen die dag, wat ik nodig heb en zorgen dat ik dronken naar bed ga. De laatste dag hebben we het Nacional Parque Tierra del Fuego, oftewel Vuurland bezocht. We hebben hier ook nog een wandeling gemaakt. Supermooi! Mede ook door de herfstkleuren. Hier ligt ook het zuidelijkste postkantoor, waar je een stempel kunt halen , en daar werkte nog steeds dezelfde man als waar Chris Zegers van RTL Travel zijn stempel heeft gehaald. Suus herkende hem en toen wij dat tegen Dustin vertelde, hoorde hij ons en gaf hij ons allebei een klein flesje Jameson whiskey, zodat we de wandeling vliegend konden doen. Joehoe! Dat hebben wij tijdens het lopen soldaat gemaakt en dat was nog lekker ook! Het heet trouwens Vuurland, omdat toen de kolonisten kwamen, zij overal vuur zagen. Na 3 dagen Ushuaia moesten we afscheid nemen van de 3 kids, dat mocht niet zonder feestje, het feestje werd uiteindelijk met veel bier gevierd en we maakten ieder uur meer vrienden met het verschrikkelijke spelletje dat Josh verzonnen had, we hebben niet veel geslapen die nacht en werden de volgende morgen nog niet geheel nuchter wakker en zijn toen naar BA gevlogen! Yeah! Luxe flashpackers (geweldig woord, thanks Bar)
Chile 2010 - part 2
Puerto Natales
Suus:
Puerto Natales is een Chileens dorpje aan een fjord gelegen. Er is eigenlijk helemaal niets te beleven en wordt voornamelijk gebruikt als uitvalsbasis voor Trekkings naar Torres del Paine, juist, die trekking van 5 dagen in winterweer kamperen en vooral heel veel wandelen in de bergen. Die trekking waar ik geen zin in had. In Rio Gallegos hadden Kim en Dustin al een ren-je-rot-spel gedaan om aan de juiste kleding te komen en ik heb in de tussentijd een winkelwagen vol trekkings-maaltijden in de Carrefour geshopt. In PN aangekomen regelden het duo dezelfde middag/avond een busticket, huurde campeer gereedschap en alles wat er nog meer bij kwam kijken. De volgende dag vertrekten ze vroeg om diezelfde middag aan de tocht te beginnen. Ik bleef gedurende de 5 dagen relaxen in t meest bouwvallige hostal wat we hebben gezien de laatste 6 maanden. Maar er was wifi (noodzakelijk) en de overige gasten waren aangenaam gezelschap. Dus de trap met gat, badkamer met tegels die van de muur afvielen en een douche die niet opgehangen kon worden nam ik voor lief. Heb heel veel koffie gedronken, de lekkerste brownie ter wereld leren maken, magazines uit alle uithoeken van de wereld gelezen en uren en uren achter de computer doorgebracht, lang leve het adobe-pakket dat Kim vlak voor vertrek nog geïnstalleerd heeft! De ochtend nadat Kim en Dustin terug kwamen met alle sterke verhalen zijn we meteen vertrokken uit Puerto Natales, want ja, wat moet je er. 1000x dank aan ‘El Living’, zonder hun koffie en magazines had t een stuk minder aangenaam geweest! En de spectaculaire zonsondergang aan het fjord… Op naar zuid, de kou en de meest zuidelijke stad ter wereld, Ushuaia.
Torres del Paine
Kim:
Gelijk de avond nadat we in PN waren aangekomen, zijn Dustin en ik begonnen aan de W-trekking in TdP. De eerste dag hadden we gelijk mazzel, dat je de top van de Torres kon zien, en we zijn dus ook gelijk die dag gelopen naar het uitzichtpunt van de Torres. Eerst onze tent opgezet en een Koreaanse, Lee, opgepikt. Zij gaf ons de gouden tip om ons voedsel in de boom te hangen, vanwege de muizen.
Lee moest lachen om het grote aantal voedsel dat we bij ons hadden. Het was ook wel veel, maar later die avond bleek dat Dustin ook al mij toiletspullen had opgehangen in de boom :D, vandaar dat het nog meer leek!
De eerste dag was supermooi! In de bus zijn we een stel fransen met een Chileens-Franse gids tegengekomen. Tof! Want die zorgden ervoor dat we overal stopten onderweg om fotos te nemen. Die kwamen we de rest van de dagen ook steeds tegen op de uitkijkpunten. Zo ook die eerste dag, bij het meer en de torres. Die fransen natuurlijk met een fles wijn erbij :D.
Omdat het hier nu herfst is, zijn alle bomen zo mooi gekleurd! Een scala van rood-oranje-geel. Ik als japanner heb weer heel veel fotos genomen. Zo kan Suus de hele trekking ook meemaken, zo vanuit de luie stoel ;). Alle dagen waren mooi trouwens, en allemaal verschillend.
De tweede dag liepen we langs het meer, met al gewicht op de rug. We zouden Lee opwachten in de Lodge met een kop koffie, en mijn spullen kon ik laten drogen op de verwarming . Lee is nooit komen opdagen, en toen zijn we maar gaan lopen. Pas bij het volgende kamp kwamen we haar tegen, ze had 2 Engelsen opgepikt, waarmee ze die dag was opgelopen. Ze was de Lodge binnen geweest, maar had ons niet gezien. Alleen liepen wij verder naar het volgende kamp en zouden we haar de volgende ochtend weer zien bij de top en verder oplopen. Zij was in het water gevallen en moest in dit kamp blijven om haar spullen te drogen. Het was zo grappig! Ze had een post-it briefje op de brug gehangen, wat we helaas niet gezien hadden, dat ze alvast was gaan lopen. En toen we ‘s avonds aankwamen bij het Italiaanse kamp, kwam er een fransman op ons afgelopen met een briefje van Lee voor ons. Lee was in middels famous en wij waren haar lost friends: Famous Lee and her Lost Friends :D.
De derde dag zijn we naar het tweede uitzichtpunt gelopen en op de weg ernaartoe hebben we echt Patagonia-weer meegemaakt, namelijk in 4 uur tijd is het weer veranderd van mooi weer, winderig, hagel, natte sneeuw, mist, regen, harde wind naar helemaal mooi weer en blauwe lucht. De eerste keer op het uitzichtpunt zagen we de torres verschijnen vanuit de mist tot en met blauwe lucht achter de torres!!! Dit gebeurde binnen een uur! En natuurlijk kwamen we die fransen weer tegen ;).
En Lee kwamen we weer tegen bij ons kamp. Om te vieren dat we weer samen waren, heeft zij ons op 2 flessen wijn getrakteerd -> dit resulteerde in dat we vrij aangeschoten waren en niet meer wilden koken en dus in het hostel hebben gegeten. Dustin was zo aangeschoten, dat hij de tent niet eens meer kon vinden! En toen we net in bed wilden gaan liggen, was mijn bed nat! Dustin alles opgedweild met zijn handdoek, maar toen bleef het maar nat. Bleek dat muizen een gat in mijn waterfles hadden gebeten (en in alle waterdichte ziplock bags die ik bij me had -> fijn, die zijn dus niet meer waterdicht..). dus wij die fles naar buiten gegooid en toen konden we eindelijk wel slapen.
De vierde dag zijn we naar gletsjer Grey gelopen, wow!! Mooi! Ik had nog nooit een gletsjer in een meer zien uitlopen en ik zag ook voor het eerst ijsschotsen in het water! Nooit eerder gezien! Wij bij kamp Grey snel onze tent opgezet en gegeten en toen verder omhoog gelopen om de gletsjer van dichtbij te zien.. en beter nog.. we wilden er ook op/in lopen. Dat is helaas niet gelukt. De wanden naast de gletsjer zijn erg steil. We hebben een mooie poging gedaan, we zijn afgedaald in een gorge waar er een riviertje naar beneden liep. Heel steil, alleen net voor het einde was er een te steile afgrond naar beneden, en we hadden wel touw bij ons, maar waarschijnlijk net niet lang genoeg , dus zijn we weer terug omhoog geklommen. Dit was trouwens weer een famous stupid thing, want deze afdaling was natuurlijk best gevaarlijk, sowieso konden er elk moment stenen naar beneden vallen, oepsie.. had ik even niet aan gedacht op dat moment.. Lee bleef dan ook angstvallig achter, bang ons nooit meer te zien en blij om ons weer heelhuids terug te zien.
Die nacht wel supermooie sterrenhemel gezien, nog nooit zoveel sterren gezien! En 3 vallende sterren. Ja dat was mooi. Alleen was het ook heel koud! Dat is de enige nacht geweest dat ik echt wakker gelegen heb van de kou. Het vroor ook echt die nacht! Gelukkig konden Dustin en ik ons een beetje warm houden tegen elkaar aan (gewoon vriendschappelijk ;)).
De volgende ochtend hebben we de zonsopgang gekeken met uitzicht op de gletsjer Grey en zijn we naar beneden gelopen om de boot te pakken naar de busstop, die ons weer terugbracht naar Puerto Natales. Op de boot was gratis chocolademelk en koekjes, mjammie! En.. we hebben gratis gekampeerd alle dagen! Joehoe! Zelfs als we eigenlijk toch moesten betalen, zijn we lekker weggelopen ;). Dit was omdat ik ons budget een beetje erg krap had berekend en we genoeg geld wilden overhouden voor de boot, wat gelukt is .
Kortom dit was een onvergetelijke trip, mooi weer, fijn gezelschap en mooie natuur!
maandag 3 mei 2010
half year on the road and still going
Hey everyone!
Just letting you know that we enjoy reading your replies to our blog (thank you) and we are still having the time of our lives! :) A week ago we where travelling for exactly 6 months! Oh yes, half a year! We celebrated it with sending home 15kgs of luggage! Crazy heavy, we know. We are in Brasil now and trying to keep the blog updated, but there's just too much temptation, sun, waves.... ah, you know.
Anyway, keep in touch! We like hearing from you guys too!
Hugs and see you soon!
Jut en Jul
Just letting you know that we enjoy reading your replies to our blog (thank you) and we are still having the time of our lives! :) A week ago we where travelling for exactly 6 months! Oh yes, half a year! We celebrated it with sending home 15kgs of luggage! Crazy heavy, we know. We are in Brasil now and trying to keep the blog updated, but there's just too much temptation, sun, waves.... ah, you know.
Anyway, keep in touch! We like hearing from you guys too!
Hugs and see you soon!
Jut en Jul
Abonneren op:
Posts (Atom)
